hiperperfuzja mózgowa

Hiperperfuzja mózgowa to stan patologiczny charakteryzujący się nadmiernym przepływem krwi przez tkanki mózgowe, przekraczającym zapotrzebowanie metaboliczne mózgu. Najczęściej występuje jako powikłanie po zabiegach udrażniania tętnic szyjnych, takich jak endarterektomia szyjna (CEA) lub stentowanie tętnicy szyjnej (CAS), u pacjentów z przewlekłym niedokrwieniem mózgu.

Mechanizm powstawania hiperperfuzji mózgowej wiąże się z zaburzeniem autoregulacji naczyniowej. W warunkach długotrwałego niedokrwienia naczynia mózgowe ulegają maksymalnemu rozszerzeniu (wazodylatacji) jako mechanizm kompensacyjny. Po nagłym przywróceniu prawidłowego przepływu krwi, naczynia te nie są w stanie odpowiednio się skurczyć, co prowadzi do nadmiernego przepływu krwi przez tkanki mózgowe.

Zespół hiperperfuzji mózgowej (CHS – Cerebral Hyperperfusion Syndrome) objawia się najczęściej silnymi bólami głowy, napadami padaczkowymi, zaburzeniami świadomości, ogniskowymi deficytami neurologicznymi, a w najcięższych przypadkach może prowadzić do krwotoku śródmózgowego. Czynnikami ryzyka są: zaawansowany wiek, ciężkie zwężenie tętnicy szyjnej, niedostateczne krążenie oboczne, nadciśnienie tętnicze oraz cukrzyca.

Diagnostyka hiperperfuzji mózgowej opiera się na badaniach obrazowych, takich jak USG z opcją Dopplera, perfuzyjne TK, MRI oraz SPECT. Leczenie obejmuje przede wszystkim ścisłą kontrolę ciśnienia tętniczego, podawanie leków przeciwpadaczkowych w przypadku drgawek oraz intensywny nadzór neurologiczny. Śmiertelność w przypadku rozwoju krwotoku śródmózgowego związanego z zespołem hiperperfuzji jest wysoka, dlatego kluczowa jest profilaktyka i wczesne rozpoznanie tego stanu.