ludzka urokinaza
Ludzka urokinaza (uPA) to enzym proteolityczny należący do grupy aktywatorów plazminogenu, który przekształca plazminogen w plazminę – enzym odpowiedzialny za rozpuszczanie skrzepów fibrynowych. Jest białkiem endogennym produkowanym głównie przez komórki śródbłonka naczyń i komórki nerek.
W medycynie ludzka urokinaza jest stosowana jako lek trombolityczny w leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, ostrego zawału mięśnia sercowego oraz udrażniania zablokowanych cewników naczyniowych. Jej działanie polega na bezpośrednim rozkładzie skrzepów, co przywraca prawidłowy przepływ krwi w naczyniach.
Urokinaza działa szybciej niż streptokinaza, ale krócej niż tkankowy aktywator plazminogenu (tPA). Ze względu na mniejszą specyficzność w porównaniu do tPA, jej stosowanie wiąże się z większym ryzykiem powikłań krwotocznych. Współcześnie jest często zastępowana przez nowsze leki trombolityczne, jednak nadal znajduje zastosowanie w wybranych sytuacjach klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Urokinase medac 500 000 j.m.
Urokinase medac, zawierający 500 000 j.m. ludzkiej urokinazy, jest stosowany głównie w terapii zakrzepowo-zatorowej i podawany w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, lek ten nie wykazuje istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjenta, w tym na prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługiwanie maszyn. W praktyce klinicznej oznacza to, że sam preparat nie stanowi przeciwwskazania do wykonywania tych czynności, jednak należy uwzględnić ogólny stan kliniczny pacjenta, który często w trakcie terapii jest na tyle poważny, że uniemożliwia prowadzenie pojazdów niezależnie od działania leku.
charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, kompleksowa opieka medyczna, ludzka urokinaza, odpowiedzialność prawna lekarza, pojazd mechaniczny, roztwór do wstrzykiwań, roztwór leku, schorzenie współistniejące, stan ostry, Urokinase medac, urokinaza, urządzenie mechaniczne, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urokinase medac 10 000 j.m.
Urokinaza ludzka (Urokinasum) ekstrahowana z moczu ludzkiego, będąca substancją czynną produktu leczniczego Urokinase medac 10 000 j.m., proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, nie posiada dodatkowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa, które miałyby istotną wartość informacyjną dla lekarzy. W literaturze naukowej oraz badaniach na modelach zwierzęcych nie zidentyfikowano informacji wykraczających poza aktualny stan wiedzy klinicznej, co oznacza, że decyzje terapeutyczne opierają się głównie na danych klinicznych, a nie na wynikach badań przedklinicznych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Urokinase medac 50 000 j.m.
Urokinase medac, klasyfikowana w grupie leków przeciwzakrzepowych (kod ATC B01A D04), zawiera wysokooczyszczoną ludzką urokinazę pozyskiwaną z moczu, z dominującą (>85%) postacią o wysokiej masie cząsteczkowej (HMW, ~54 000 daltonów). Mechanizm działania polega na katalizowaniu konwersji plazminogenu do plazminy, enzymu proteolitycznego odpowiedzialnego za degradację fibryny, co prowadzi do rozpuszczania skrzepów. Urokinaza dodatkowo degraduje fibrynogen i inne białka osocza, co wzmacnia efekt terapeutyczny, zwłaszcza w połączeniu z heparyną. Biochemiczne efekty terapii obejmują spadek stężenia plazminogenu i fibrynogenu oraz wzrost produktów degradacji plazminy i fibryny, które wykazują działanie przeciwzakrzepowe.
degradacja fibryny, degradacja plazminy, działanie przeciwzakrzepowe, enzym proteolityczny, fibrynogen, fibrynoliza, fibrynolizyna, heparyna, jednostka międzynarodowa, lek przeciwzakrzepowy, ludzka urokinaza, plazmina, plazminogen, proszek do sporządzania roztworu, skrzep krwi, środek trombolityczny, Urokinase medac, urokinaza - Leksykon leków
Skład i postać leku – Urokinase medac 500 000 j.m.
Urokinase medac 500 000 j.m. to ludzka urokinaza w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, pozyskiwana z ludzkiego moczu. Każda fiolka zawiera 500 000 j.m. substancji czynnej oraz substancje pomocnicze: disodu wodorofosforan dwunastowodny, sodu diwodorofosforan dwuwodny (bufor fosforanowy stabilizujący pH) oraz albuminę ludzką jako stabilizator. Proszek należy rekonstytuować aseptycznie, używając 10 ml wody do wstrzykiwań, co daje przezroczysty, bezbarwny roztwór. Po rekonstytucji roztwór należy rozcieńczyć chlorkiem sodu 0,9% lub glukozą 5% bądź 10%.
aktywność urokinazy, albumina ludzka, bufor fosforanowy, chlorek sodu, ludzka urokinaza, niezgodność farmaceutyczna, osocze krwi, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja proszku, roztwór glukozy, stabilność chemiczna i fizyczna, urokinaza, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, zasady aseptyki - Leksykon leków
Skład i postać leku – Urokinase medac 50 000 j.m.
Urokinase medac to liofilizowany proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawierający 50 000 j.m. ludzkiej urokinazy pozyskiwanej z moczu. Preparat zawiera substancje pomocnicze, takie jak disodu wodorofosforan dwunastowodny i sodu diwodorofosforan dwuwodny, które stabilizują pH roztworu, oraz albuminę ludzką zapobiegającą denaturacji enzymu. Rekonstytucja polega na dodaniu 2 ml wody do wstrzykiwań, a następnie rozcieńczeniu roztworem chlorku sodu 0,9% lub glukozy 5% bądź 10%. Po rekonstytucji roztwór powinien być przezroczysty i bezbarwny, co jest warunkiem dopuszczenia do podania.
aktywność urokinazy, albumina ludzka, disodu wodorofosforan dwunastowodny, guma chlorobutylowa, ludzka urokinaza, proszek do sporządzania roztworu, proszek liofilizowany, rekonstytucja, rekonstytucja i rozcieńczenie, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sodu diwodorofosforan dwuwodny, stabilizator białkowy, substancja buforująca, system buforowy, szkło borokrzemianowe, urokinaza, wstrzyknięcie lub infuzja - Leksykon leków
Przedawkowanie – Urokinase medac 50 000 j.m.
Przedawkowanie ludzkiej urokinazy, stosowanej w terapii fibrynolitycznej, może prowadzić do poważnych powikłań, przede wszystkim nasilonych krwawień o różnej lokalizacji. W przypadku lekkich krwawień, takich jak niewielkie krwawienia z miejsc wkłuć czy powierzchowne wybroczyny, zaleca się miejscowy ucisk i kontynuację leczenia pod ścisłą kontrolą. Natomiast ciężkie krwawienia, zagrażające życiu, wymagają natychmiastowego przerwania terapii oraz podania inhibitorów fibrynolizy, takich jak aprotynina, kwas epsilon-aminokapronowy, kwas p-aminoetylobenzoesowy czy kwas traneksamowy. W sytuacjach poważnych zaburzeń hemostazy, charakteryzujących się przedłużonym czasem krzepnięcia i obniżonym stężeniem fibrynogenu, wskazane jest podanie ludzkiego fibrynogenu oraz czynnika XII.
anemia pokrwotoczna, aprotynina, czynnik XII, dekstran, hipowolemia, inhibitor fibrynolizy, koncentrat krwinek czerwonych, krew pełna, krwawienie z dziąseł, kwas epsilon-aminokapronowy, kwas p-aminoetylobenzoesowy, kwas traneksamowy, ludzka urokinaza, urokinaza, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie hemostazy