zapalenie skóry z kontaktu
Zapalenie skóry z kontaktu to stan zapalny skóry wywołany bezpośrednim kontaktem z substancją drażniącą lub alergenem. Występuje w dwóch głównych postaciach: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry (ACD) wywołane reakcją immunologiczną typu IV oraz kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia (ICD) spowodowane bezpośrednim uszkodzeniem skóry przez czynniki drażniące.
W obrazie klinicznym obserwuje się rumień, obrzęk, pęcherze, złuszczanie naskórka oraz silny świąd. Zmiany skórne zwykle ograniczają się do miejsc bezpośredniego kontaktu z czynnikiem wywołującym, co pomaga w diagnostyce. Najczęstszymi alergenami kontaktowymi są nikiel, substancje zapachowe, konserwanty, lateks i składniki kosmetyków.
Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz testach płatkowych, które pozwalają zidentyfikować konkretny alergen. Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji czynnika wywołującego, stosowaniu miejscowych glikokortykosteroidów, emolientów oraz w cięższych przypadkach ogólnoustrojowych leków przeciwhistaminowych lub kortykosteroidów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dyshydroza – Epidemiologia
Dyshydroza, znana również jako wyprysk dyshidrotyczny lub pompholyx, to pęcherzykowate zapalenie skóry lokalizujące się głównie na dłoniach i bocznych częściach palców. Stanowi około 5-20% wszystkich przypadków wyprysku rąk, z częstością występowania w populacji ogólnej szacowaną na 0,05-0,5%, co odpowiada 20 przypadkom na 100 000 osób. Choroba najczęściej dotyka osoby w wieku 20-40 lat (średnia 35-40 lat), z nieznaczną przewagą kobiet. Epidemiologicznie dyshydroza występuje częściej w cieplejszych klimatach oraz w okresie wiosenno-letnim, a także w środowiskach miejskich, co sugeruje wpływ czynników środowiskowych i stresu. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, a w trudnych przypadkach stosuje się testy RPR, preparaty z KOH, biopsję skóry oraz testy płatkowe w celu wykluczenia innych przyczyn. Biopsja wykazuje spongiozę z naciekiem limfocytarnym naskórka i jest zarezerwowana dla przypadków opornych na leczenie lub podejrzenia wtórnego zakażenia.
atopia, beksaroten, biopsja sztancowa, choroba oporna na leczenie, diagnostyka różnicowa, dyshydroza, HTLV-1, inhibitor kalcyneuryny, kortykosteroid, kortykosteroid ogólnoustrojowy, pompholyx, pompholyx sezonowy, posiew bakteriologiczny, spongioza, test płatkowy, test RPR, wtórne zakażenie, wyprysk dyshidrotyczny, wyprysk rąk, zapalenie skóry rąk, zapalenie skóry z kontaktu - Leksykon chorób i schorzeń
Nietrzymanie moczu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nietrzymanie moczu (UI) to mimowolna utrata moczu, dotykająca 38-55% kobiet powyżej 60. roku życia oraz 50-84% osób w placówkach opieki długoterminowej. Schorzenie to obejmuje różne typy: wysiłkowe, naglące, mieszane, funkcjonalne, przelewowe i odruchowe, zróżnicowane pod względem patofizjologii i objawów. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, testach urodynamicznych, testach wysiłkowych i dziennikach mikcji. Kluczowe jest określenie typu i nasilenia nietrzymania moczu, co umożliwia wdrożenie spersonalizowanego planu opieki pielęgniarskiej, obejmującego m.in. ćwiczenia mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla), trening pęcherza, modyfikacje stylu życia (kontrola spożycia płynów 40-60 uncji/dobę, unikanie kofeiny, alkoholu, tytoniu), a także odpowiednią pielęgnację skóry i zapobieganie powikłaniom skórnym oraz infekcjom dróg moczowych.
badanie cystometryczne, badanie urodynamiczne, biofeedback, cewka moczowa, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, ćwiczenia Kegla, darifenacyna, diagnoza pielęgniarska, elektryczna stymulacja nerwów, fezoterodyna, funkcjonalne nietrzymanie moczu, infekcja dróg moczowych, kamica nerkowa, lek antycholinergiczny, mięsień zwieracz, mięśnie dna miednicy, mieszane nietrzymanie moczu, mirabegron, naglące nietrzymanie moczu, nietrzymanie moczu, oksybutynina, pessar, solifenacyna, stwardnienie rozsiane, terapia estrogenowa dopochwowa, tolterodyna, trospium, uszkodzenie rdzenia kręgowego, vibegron, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie skóry z kontaktu