czynnik aktywujący płytki krwi

Czynnik aktywujący płytki krwi (PAF, platelet-activating factor) to fosfolipid o silnym działaniu biologicznym, należący do rodziny mediatorów lipidowych. Jest syntetyzowany przez różne komórki, w tym neutrofile, monocyty, makrofagi, płytki krwi i komórki śródbłonka naczyniowego w odpowiedzi na różne bodźce zapalne.

PAF odgrywa kluczową rolę w patofizjologii stanów zapalnych, reakcjach alergicznych i wstrząsie anafilaktycznym. Jego głównym działaniem jest aktywacja płytek krwi, prowadząca do ich agregacji, degranulacji i uwolnienia mediatorów zapalnych. Ponadto PAF zwiększa przepuszczalność naczyń, powoduje skurcz mięśni gładkich oskrzeli i naczyń krwionośnych oraz stymuluje chemotaksję leukocytów.

W medycynie klinicznej, podwyższone stężenie PAF obserwuje się w różnych stanach patologicznych, takich jak astma, wstrząs septyczny, choroby autoimmunologiczne czy niedokrwienie mięśnia sercowego. Antagoniści receptora PAF są badani jako potencjalne leki w terapii stanów zapalnych i alergicznych, choć ich zastosowanie kliniczne pozostaje ograniczone.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl