metabolizm ezomeprazolu

Ezomeprazol to lewoskrętny enancjomer omeprazolu, należący do grupy inhibitorów pompy protonowej (IPP). Jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie za pośrednictwem enzymów cytochromu P450, przede wszystkim CYP2C19 oraz w mniejszym stopniu CYP3A4.

Metabolizm ezomeprazolu jest bardziej stabilny niż racemicznego omeprazolu, co przekłada się na mniejszą zmienność międzyosobniczą w zakresie biodostępności i skuteczności klinicznej. Ezomeprazol podlega trzem głównym szlakom metabolicznym: hydroksylacji do hydroksyezomeprazolu, redukcji do sulfonu ezomeprazolu oraz O-demetylacji do dezmetylezomeprazolu.

Genetyczny polimorfizm CYP2C19 wpływa na metabolizm ezomeprazolu, jednak w mniejszym stopniu niż w przypadku innych IPP. Osoby z genotypem wolnych metabolizerów CYP2C19 mogą osiągać wyższe stężenia leku w osoczu, co może zwiększać jego skuteczność, ale również ryzyko działań niepożądanych. Metabolity ezomeprazolu są głównie nieaktywne i wydalane przez nerki.

Ezomeprazol, w porównaniu do omeprazolu, charakteryzuje się wyższą biodostępnością, mniejszym metabolizmem pierwszego przejścia oraz wolniejszym klirensem, co przekłada się na bardziej przewidywalny efekt terapeutyczny i dłuższy czas działania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazole Genoptim 40 mg

Ezomeprazol charakteryzuje się pozorną objętością dystrybucji około 0,22 l/kg oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (97%). Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z klirensem osoczowym wynoszącym około 17 l/godz. po jednorazowym podaniu i 9 l/godz. po wielokrotnym. Okres półtrwania po wielokrotnym podaniu wynosi około 1,3 godziny, a lek nie kumuluje się w osoczu przy dawkowaniu raz na dobę. Drogi eliminacji obejmują głównie wydalanie metabolitów z moczem (około 80% dawki doustnej) oraz z kałem, z mniej niż 1% leku w formie niezmienionej w moczu. Po dożylnym podaniu 40 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 13,6 μmol/l, podczas gdy po podaniu doustnym jest niższe i wynosi 4,6 μmol/l. U pacjentów wolno metabolizujących (ok. 2,9% populacji) ekspozycja na lek jest dwukrotnie wyższa, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Występują niewielkie różnice farmakokinetyczne między płciami i grupami wiekowymi, które nie wpływają na schemat dawkowania.
AUC, choroba refluksowa przełyku, Css max, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, klirens układowy, krwawienie z wrzodu, kumulacja leku, metabolizm ezomeprazolu, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoba szybko metabolizująca, osoba wolno metabolizująca, sulfonowa pochodna ezomeprazolu, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazole Zentiva 40 mg

Ezomeprazol charakteryzuje się niewielką objętością dystrybucji (~0,22 L/kg m.c.) i wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (97%). Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie za pośrednictwem izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4, przy czym metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej. Klirens osoczowy u osób szybko metabolizujących wynosi około 17 L/godz. po pojedynczej dawce i zmniejsza się do 9 L/godz. przy podawaniu wielokrotnym, a okres półtrwania wynosi około 1,3 godziny. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki w postaci metabolitów (80% dawki), z mniej niż 1% niezmienionego leku w moczu. Podanie dożylne 40 mg ezomeprazolu powoduje maksymalne stężenie w osoczu około 13,6 μmol/L, znacznie wyższe niż po podaniu doustnym (4,6 μmol/L), z liniowym wzrostem ekspozycji przy infuzji ciągłej. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość przy podawaniu wielokrotnym, prawdopodobnie z powodu autoinhibicji CYP2C19.
biodostępność, choroba refluksowa przełyku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka ezomeprazolu, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, hydroksymetabolit, indeks terapeutyczny, infuzja dożylna, klirens osoczowy, krwawiące owrzodzenie, metabolizm ezomeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie parenteralne, stężenie osoczowe, sulfon ezomeprazolu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

metabolizm ezomeprazolu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazole Genoptim 40 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazole Zentiva 40 mg