ADHD z przewagą nadpobudliwości
ADHD z przewagą nadpobudliwości (ang. ADHD predominantly hyperactive-impulsive type) to podtyp zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, w którym dominują objawy związane z nadmierną aktywnością ruchową i impulsywnością przy mniejszym nasileniu problemów z koncentracją uwagi.
Pacjenci z tym podtypem ADHD wykazują przede wszystkim trudności z kontrolowaniem poziomu aktywności – są w ciągłym ruchu, mają problem z siedzeniem w miejscu, często mówią nadmiernie dużo i przerywają innym. Impulsywność objawia się podejmowaniem decyzji bez zastanowienia, trudnościami z czekaniem na swoją kolej oraz częstym przerywaniem lub wtrącaniem się do rozmów i aktywności innych osób.
Diagnostyka ADHD z przewagą nadpobudliwości wymaga stwierdzenia co najmniej sześciu objawów z grupy nadpobudliwości-impulsywności (u osób powyżej 17 roku życia – pięciu objawów), przy jednoczesnym występowaniu mniej niż sześciu objawów zaburzeń uwagi. Objawy muszą utrzymywać się przez minimum 6 miesięcy, występować w co najmniej dwóch środowiskach (np. szkoła i dom) oraz istotnie zaburzać funkcjonowanie społeczne, szkolne lub zawodowe.
Leczenie tego podtypu ADHD, podobnie jak innych, opiera się na podejściu multimodalnym łączącym farmakoterapię (najczęściej psychostymulantami jak metylofenidat lub atomoksetyną) z interwencjami behawioralnymi, treningiem umiejętności społecznych oraz edukacją pacjenta i jego otoczenia. Szczególnie istotne jest wdrożenie technik pomagających w kontroli impulsywności i nadmiernej aktywności.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Adhd w dorosłych to zaburzenie deficytu uwagi i nadpobudliwości u dorosłych. – Diagnostyka i diagnoza
ADHD u dorosłych to neurorozwojowe zaburzenie charakteryzujące się utrzymującymi się od dzieciństwa objawami nieuważności, nadpobudliwości i impulsywności, które wpływają na funkcjonowanie pacjenta. Szacuje się, że w USA około 6% dorosłych (około 15,5 mln osób) ma zdiagnozowane ADHD. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5-TR, które wymagają obecności co najmniej 5 objawów utrzymujących się przez minimum 6 miesięcy, z początkiem przed 12 rokiem życia, występujących w co najmniej dwóch środowiskach i powodujących istotne upośledzenie funkcjonowania. Proces diagnostyczny jest wieloetapowy i wymaga wykluczenia innych zaburzeń o podobnych objawach, takich jak zaburzenia lękowe, depresja, zaburzenia snu czy endokrynologiczne. W diagnostyce stosuje się standaryzowane narzędzia, m.in. Adult ADHD Self-Report Scale (ASRS v1.1), Brown Attention-Deficit Disorder Symptom Assessment Scale oraz Wender Utah Rating Scale, jednak ostateczna diagnoza wymaga kompleksowej oceny klinicznej przez doświadczonych specjalistów (psychiatrów, psychologów klinicznych, neurologów, specjalistycznych lekarzy rodzinnych i pielęgniarki psychiatryczne).
ADHD, ADHD typu mieszanego, ADHD z przewagą nadpobudliwości, amfetamina, atomoksetyna, CBT, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Alzheimera, coaching ADHD, DSM-5, farmakoterapia, lek przeciwdepresyjny, lek stymulujący, lekarz rodzinny, metylofenidat, neurolog, pielęgniarka psychiatryczna, psychiatra, psycholog kliniczny, skala Connersa, skala oceny behawioralnej, specyficzne zaburzenie uczenia się, uogólnione zaburzenie lękowe, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zaburzenie afektywne, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie osobowości, zaburzenie snu, zaburzenie tarczycy, zaburzenie uczenia się, zaburzenie ze spektrum autyzmu - Leksykon chorób i schorzeń
Adhd w dorosłych to zaburzenie deficytu uwagi i nadpobudliwości u dorosłych. – Epidemiologia
ADHD u dorosłych jest powszechnym zaburzeniem neurorozwojowym, którego rozpowszechnienie globalne wynosi od 2,58% (przetrwałe ADHD od dzieciństwa) do 6,76% (objawowe ADHD niezależnie od początku w dzieciństwie), co przekłada się na setki milionów dorosłych na świecie. W USA około 6,0% dorosłych (15,5 mln) ma diagnozę ADHD, z czego 55,9% z nich zdiagnozowano dopiero w dorosłości. Rozpowszechnienie zmniejsza się z wiekiem – od około 5% w grupie 18-24 lata do 0,8% powyżej 60. roku życia. Występują istotne różnice regionalne i etniczne, a także zmniejszenie dysproporcji płciowej w dorosłości (62% mężczyzn, 38% kobiet). ADHD u dorosłych często współwystępuje z zaburzeniami lękowymi, nastroju, zaburzeniami zachowania i uzależnieniami, co komplikuje diagnostykę i leczenie. Dziedziczność ADHD oceniana jest na 70-80%, a czynniki ryzyka obejmują płeć męską, niski poziom wykształcenia i wcześniejszy stan małżeński.
ADHD z przewagą nadpobudliwości, choroba sercowo-naczyniowa, choroba współistniejąca, depresja, kryterium diagnostyczne, łagodne zaburzenie poznawcze, leczenie farmakologiczne, lęk, lek stymulujący, mania, narzędzie diagnostyczne, objawowe ADHD, przetrwałe ADHD, substancja psychoaktywna, telemedycyna, współwystępowanie chorób, zaburzenie deficytu uwagi i nadpobudliwości, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie osobowości antyspołecznej, zaburzenie psychiczne współistniejące, zaburzenie zachowania, zachowanie samobójcze