terapia tlenkiem azotu

Terapia tlenkiem azotu (NO) to metoda lecznicza wykorzystująca gaz o silnych właściwościach wazodylatacyjnych, który jest naturalnie produkowany w organizmie ludzkim przez śródbłonek naczyń krwionośnych. W warunkach klinicznych podawany jest jako mieszanina z tlenem w ściśle kontrolowanych stężeniach.

Tlenek azotu odgrywa kluczową rolę w terapii nadciśnienia płucnego, szczególnie u noworodków z przetrwałym nadciśnieniem płucnym (PPHN) oraz u pacjentów z zespołem ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Mechanizm działania polega na selektywnym rozszerzaniu naczyń płucnych, co prowadzi do poprawy stosunku wentylacji do perfuzji, zmniejszenia oporu naczyniowego płuc i zwiększenia utlenowania krwi.

Dawkowanie tlenku azotu wymaga precyzyjnego monitorowania, ponieważ zbyt wysokie stężenia mogą prowadzić do methemoglobinemii, a nagłe przerwanie terapii może spowodować groźne zjawisko „odbicia” z gwałtownym wzrostem ciśnienia płucnego. Standardowe dawki terapeutyczne wynoszą od 1 do 20 ppm (parts per million), a podczas leczenia konieczne jest regularne monitorowanie stężenia methemoglobiny we krwi oraz poziomu dwutlenku azotu w mieszaninie oddechowej.

Najnowsze badania wskazują na potencjalne zastosowanie terapii tlenkiem azotu również w innych stanach klinicznych, takich jak sepsa, urazy wielonarządowe czy powikłania związane z COVID-19. Jednak w tych wskazaniach metoda ta pozostaje wciąż w fazie badań klinicznych i nie jest standardem postępowania.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl