blokada splotu ramiennego
Blokada splotu ramiennego, znana również jako znieczulenie splotowe ramienne, to technika znieczulenia regionalnego, która polega na podaniu środka znieczulającego miejscowo w pobliżu nerwów tworzących splot ramienny. Procedura ta umożliwia przeprowadzenie operacji w obrębie kończyny górnej bez konieczności stosowania znieczulenia ogólnego.
W praktyce klinicznej stosuje się kilka głównych dostępów do splotu ramiennego: międzyskaleniowy, nadobojczykowy, podobojczykowy oraz pachowy. Wybór konkretnej techniki zależy od lokalizacji planowanego zabiegu, stanu pacjenta oraz preferencji anestezjologa. Do najczęściej stosowanych leków należą lidokaina, bupiwakaina, ropiwakaina oraz lewobupiwakaina.
Wykonanie blokady splotu ramiennego wymaga dokładnej znajomości anatomii oraz doświadczenia klinicznego. Współcześnie procedura ta jest zwykle przeprowadzana pod kontrolą ultrasonografii i/lub z wykorzystaniem neurostymulatora, co znacząco zwiększa skuteczność i bezpieczeństwo znieczulenia. Potencjalne powikłania obejmują toksyczność środków znieczulających, nakłucie naczyń, odma opłucnowa, blokada nerwu przeponowego oraz przejściowe lub trwałe uszkodzenie nerwów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xylocaine 2% 20 mg/ml
Xylocaine 2% (20 mg/ml) zawiera chlorowodorek lidokainy i jest stosowany do różnych technik znieczulenia miejscowego, z dawkowaniem dostosowanym do rodzaju znieczulenia oraz indywidualnych potrzeb pacjenta. Maksymalna dawka pojedyncza u dorosłych wynosi 4,5 mg/kg masy ciała, nie przekraczając 300 mg, a dawka dobowa nie powinna przekraczać 18 mg/kg. Zaleca się stosowanie dawki próbnej 3-5 ml roztworu z epinefryną, szczególnie przy blokadzie zewnątrzoponowej, w celu wykrycia niezamierzonego podania donaczyniowego, które objawia się przemijającym przyspieszeniem czynności serca. Podanie dawki głównej powinno odbywać się powoli (25-50 mg/min) z ciągłym monitorowaniem stanu pacjenta i natychmiastowym przerwaniem podawania w przypadku objawów toksyczności. Dawkowanie musi uwzględniać wielkość obszaru znieczulenia, unaczynienie tkanki, liczbę segmentów, technikę znieczulenia oraz indywidualną tolerancję, z redukcją dawki u młodzieży, osób starszych i pacjentów w złym stanie ogólnym.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 7,5 mg/ml
Ropimol, zawierający chlorowodorek ropiwakainy w stężeniu 7,5 mg/ml, jest przeznaczony do stosowania wyłącznie przez doświadczonych specjalistów w znieczuleniach przewodowych lub pod ich nadzorem, z zachowaniem zasady podawania najmniejszej skutecznej dawki. W chirurgii stosuje się różne dawki w zależności od rodzaju znieczulenia: zewnątrzoponowe lędźwiowe i cięcie cesarskie – 113-150 mg (15-20 ml), zewnątrzoponowe piersiowe – 38-113 mg (5-15 ml), blokada dużych nerwów – 75-300 mg (10-40 ml), a blokada miejscowa od 7,5 do 225 mg (1-30 ml). Szczególną ostrożność należy zachować przy blokadzie splotu ramiennego z dostępu między mięśniami pochyłymi i nadobojczykowego ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Dawkowanie musi być indywidualizowane, a podawanie leku powinno odbywać się powoli (25-50 mg/min) z częstą aspiracją, aby uniknąć podania donaczyniowego lub podpajęczynówkowego.
analgezja pooperacyjna, blok rdzeniowy, blokada dużego nerwu, blokada małego nerwu, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwów ruchowych, blokada nerwu udowego, blokada splotu ramiennego, cewnik zewnątrzoponowy, chlorowodorek ropiwakainy, cięcie cesarskie, dawka wzrastająca, dysfagia, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie donaczyniowe, podanie nadtwardówkowe, podanie okołonerwowe, podanie podpajęczynówkowe, toksyczne stężenie, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego, wlew ciągły, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xylocaine 2% 20 mg/ml
Xylocaine 2% to roztwór do wstrzykiwań zawierający chlorowodorek lidokainy w stężeniu 20 mg/ml (2%), z fiolką o pojemności 50 ml zawierającą łącznie 1000 mg substancji czynnej. Preparat jest przeznaczony do stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia, natomiast u dzieci w wieku 1-12 lat zaleca się stosowanie roztworów o niższym stężeniu lidokainy. Produkt jest wykorzystywany w różnych technikach znieczulenia miejscowego, w tym znieczuleniu nasiękowym, blokadach nerwów obwodowych (np. blokada splotu ramiennego i międzyżebrowa) oraz blokadach centralnych, takich jak znieczulenie zewnątrzoponowe i krzyżowe. Preparat ma klarowną, bezbarwną postać i zawiera substancje pomocnicze, w tym sód (2,49 mg/ml) oraz metylu parahydroksybenzoesan (E218) w ilości 1 mg/ml, co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentów do znieczulenia.
blokada centralna, blokada międzyżebrowa, blokada nerwów obwodowych, blokada splotu ramiennego, chlorowodorek lidokainy, metylu parahydroksybenzoesan, nerw międzyżebrowy, przestrzeń zewnątrzoponowa, roztwór do wstrzykiwań, rozwór krzyżowy, środek znieczulający, substancja czynna, Xylocaine, zahamowanie przewodnictwa nerwowego, znieczulenie krzyżowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropimol
Znieczulenie przewodowe z użyciem ropiwakainy chlorowodorku wymaga przeprowadzenia w odpowiednio wyposażonych ośrodkach medycznych z przeszkolonym personelem oraz dostępem do sprzętu monitorującego i leków do resuscytacji. Przed blokadą z wysokimi dawkami konieczne jest zapewnienie dostępu dożylnego i optymalizacja stanu pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie donaczyniowego podania leku, które może prowadzić do toksyczności ogólnoustrojowej, drgawek i powikłań kardiologicznych, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku i z chorobami serca. W przypadku nagłego zatrzymania akcji serca może być konieczna przedłużona resuscytacja. Ropiwakaina jest metabolizowana w wątrobie, co wymaga ostrożności i możliwej redukcji dawek u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. U pacjentów z zaburzeniami nerek, mimo że zwykle nie wymaga się modyfikacji dawkowania przy pojedynczej dawce, należy monitorować objawy toksyczności ze względu na ryzyko kwasicy i zmniejszonego stężenia białka osocza.
blok przewodzenia serca, blok rdzeniowy, blokada nerwu obwodowego, blokada splotu ramiennego, chondroliza, ciężka choroba wątroby, hipowolemia, inhibitor izoenzymu CYP1A2, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy III, nadwrażliwość krzyżowa, ostra porfiria, porfiria, przewlekła niewydolność nerek, resuscytacja, ropiwakaina chlorowodorek, toksyczność ogólnoustrojowa, wlew śródstawowy, zaburzenie czynności nerek, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Ropiwakaina – Dawkowanie i sposób podawania
Ropiwakaina powinna być stosowana wyłącznie przez lub pod nadzorem specjalistów doświadczonych w znieczuleniach przewodowych, z indywidualnym doborem dawki na podstawie stanu pacjenta i doświadczenia lekarza, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. Dawkowanie różni się w zależności od rodzaju znieczulenia – np. zewnątrzoponowe lędźwiowe w chirurgii: stężenie 7,5 mg/ml, objętość 15-25 ml, dawka 113-188 mg, czas trwania 4-6 h; blokada splotu ramiennego: 7,5-10 mg/ml, 30-40 ml, 225-300 mg, czas trwania 6-10 h; leczenie bólu pooperacyjnego infuzją ciągłą: 2 mg/ml, 6-14 ml/h, 12-28 mg/h. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, np. zewnątrzoponowe jednorazowe 2 mg/ml, 1 ml/kg, 2 mg/kg, a infuzja ciągła do 0,2-0,6 mg/kg/godz. Ropiwakaina metabolizowana jest w wątrobie, co wymaga ostrożności u pacjentów z jej niewydolnością, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek zwykle nie wymaga korekty dawki przy krótkotrwałym stosowaniu.
adrenalina, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwu biodrowo-pachwinowego, blokada nerwu udowego, blokada powięzi biodrowej, blokada rdzeniowa, blokada splotu ramiennego, blokada zewnątrzoponowa krzyżowa, ból pooperacyjny, ból porodowy, działanie toksyczne, fentanyl, infuzja zewnątrzoponowa, lidokaina, opioidy, ostry ból, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, ropiwakaina, środek znieczulający, wlew okołonerwowy, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropimol
Ropiwakaina chlorowodorek stosowana w znieczuleniu przewodowym wymaga ścisłego przestrzegania środków ostrożności i odpowiedniego przygotowania personelu oraz placówki medycznej. Znieczulenie powinno być wykonywane wyłącznie przez przeszkolony personel w ośrodkach wyposażonych w sprzęt do monitorowania pacjenta i resuscytacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie donaczyniowego podania leku, które może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak drgawki, zatrzymanie akcji serca czy wysoki blok rdzeniowy z bezdechem i hipotonią. Pacjenci leczeni lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron) oraz osoby w podeszłym wieku ze współistniejącą chorobą serca wymagają intensywnego monitorowania EKG i funkcji układu krążenia. Ropiwakaina metabolizowana jest w wątrobie, dlatego u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby konieczna jest redukcja dawek, a u osób z przewlekłą niewydolnością nerek należy monitorować objawy toksyczności, zwłaszcza w kontekście kwasicy i obniżonego stężenia białek osocza.
amiodaron, bezdech, blok przewodzenia serca, blok rdzeniowy, blokada nerwów, blokada nerwu obwodowego, blokada splotu ramiennego, chondroliza, choroba wątroby, działanie niepożądane, enoksacyna, fluwoksamina, hipowolemia, infuzja zewnątrzoponowa, inhibitor CYP1A2, kwasica, lek przeciwarytmiczny klasy III, monitorowanie EEG, monitorowanie EKG, nadwrażliwość krzyżowa, neurotoksyczność lokalna, obniżenie ciśnienia tętniczego, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, porfiria, ropiwakaina chlorowodorek, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, zaburzenie czynności nerek, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropivacaine Kabi
Ropivacaine Kabi wymaga stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel w odpowiednio wyposażonych ośrodkach, z zapewnieniem monitorowania i możliwości resuscytacji pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować przy znieczuleniu zewnątrzoponowym i blokadzie splotu ramiennego ze względu na ryzyko drgawek wynikające z niezamierzonego podania donaczyniowego lub szybkiego wchłaniania. U pacjentów z chorobami serca, wątroby, nerek oraz u osób w podeszłym wieku konieczne jest dostosowanie dawkowania i ścisłe monitorowanie, zwłaszcza w przypadku stosowania leków przeciwarytmicznych klasy III. Znieczulenie zewnątrzoponowe i podpajęczynówkowe może powodować hipotensję i bradykardię, wymagającą natychmiastowego leczenia wazopresyjnego i płynoterapii. Należy unikać ciągłych dostawowych infuzji ropiwakainy ze względu na ryzyko chondrolizy, szczególnie w stawie barkowym.
blok przewodzenia serca, blokada nerwu obwodowego, blokada przewodnictwa nerwowego, blokada splotu ramiennego, bradykardia, chondroliza, choroba wątroby, ciężka choroba wątroby, dostęp żylny, hipotensja, hipowolemia, inhibitor CYP1A2, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek wazopresyjny, nadwrażliwość krzyżowa, neurotoksyczność lokalna, ostra porfiria, podanie donaczyniowe, przewlekła niewydolność nerek, resuscytacja pacjenta, toksyczność ogólnoustrojowa, zaburzenie czynności nerek, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie dostawowe, znieczulenie miejscowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 5 mg/ml
Ropimol, zawierający ropiwakainę chlorowodorek w stężeniu 5 mg/ml, jest przeznaczony wyłącznie do dooponowego podawania przez wykwalifikowany personel medyczny. Dawkowanie powinno opierać się na zasadzie minimalnej skutecznej dawki, dostosowanej do stanu pacjenta i doświadczenia klinicznego. W znieczuleniu dooponowym u dorosłych stosuje się dawki 15-25 mg (3-5 ml), z czasem indukcji 1-5 minut i czasem trwania znieczulenia 2-6 godzin. U dzieci w wieku 1-12 lat zaleca się dawkę 2,5-3,0 mg/kg masy ciała (0,5-0,6 ml/kg) do blokad nerwów obwodowych, z uwzględnieniem indywidualnych różnic i koniecznością ostrożnego dawkowania u pacjentów z ciężkimi chorobami. Nie zaleca się stosowania dooponowego u niemowląt i dzieci poniżej 1 roku życia, a także wcześniaków, ze względu na brak danych klinicznych.
blokada nerwu biodrowo-pachwinowego, blokada nerwu obwodowego, blokada splotu ramiennego, dawka wzrastająca, indukcja znieczulenia, parametry życiowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie donaczyniowe, podanie dooponowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, ropiwakaina, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, technika ultrasonograficzna, toksyczność układowa, znieczulenie dooponowe, znieczulenie przewodowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropimol
Ropimol 2 mg/ml, zawierający ropiwakainę, wymaga stosowania wyłącznie w odpowiednio wyposażonych placówkach medycznych z dostępem do wykwalifikowanego personelu i sprzętu do monitorowania oraz resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować, aby uniknąć donaczyniowego podania leku, które może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak drgawki, wysoki blok rdzeniowy, bezdech i obniżenie ciśnienia tętniczego. Pacjenci przyjmujący leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) powinni być pod ścisłą kontrolą EKG ze względu na ryzyko powikłań kardiologicznych, w tym zatrzymania akcji serca, zwłaszcza u osób starszych i z chorobami serca. Metabolizm ropiwakainy odbywa się głównie w wątrobie, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki u pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby oraz monitorowania u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ze względu na ryzyko kumulacji metabolitów i toksyczności.
amiodaron, blok przewodzenia serca, blok rdzeniowy, blokada miejscowa, blokada nerwu obwodowego, blokada splotu ramiennego, chondroliza, choroba wątroby, enoksacyna, fluwoksamina, hipowolemia, infuzja zewnątrzoponowa, izoenzym CYP1A2, kwasica, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, lek przeciwarytmiczny klasy III, neurotoksyczność, niewydolność nerek, ostra porfiria, podanie podpajęczynówkowe, ropiwakaina, saturacja tlenem, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego, wlew śródstawowy, zaburzenie czynności nerek, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml
Ropivacaine Kabi jest lekiem do znieczuleń regionalnych, dostępnym w stężeniach 2 mg/ml, 7,5 mg/ml oraz 10 mg/ml, przeznaczonym do podawania wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w tej technice. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu pacjenta i rodzaju znieczulenia, z zachowaniem zasady stosowania najmniejszej skutecznej dawki. Przykładowo, w znieczuleniu zewnątrzoponowym lędźwiowym stosuje się bolusy 10-20 ml roztworu 2 mg/ml (20-40 mg), z czasem indukcji 10-15 minut i czasem trwania 0,5-1,5 godziny. Infuzje ciągłe w leczeniu bólu porodowego lub pooperacyjnego podaje się w dawkach 6-14 ml/godz. (12-28 mg/godz.). Blokady regionalne obejmują szeroki zakres dawek od 2 do 200 mg, w zależności od techniki i obszaru znieczulenia.
adrenalina, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwowa, blokada nerwu udowego, blokada rdzeniowa, blokada regionalna, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, ból porodowy, dawka próbna, działanie toksyczne, epinefryna, infuzja ciągła, lidokaina, lignokaina, ostry ból, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, roztwór do wstrzykiwań, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropivacaine Kabi
Stosowanie ropiwakainy (Ropivacaine Kabi) w znieczuleniu regionalnym wymaga realizacji procedur w wyspecjalizowanych ośrodkach medycznych z odpowiednim wyposażeniem i wykwalifikowanym personelem. Szczególną ostrożność należy zachować przy dużych blokadach, zapewniając dobry stan ogólny pacjenta oraz długotrwały dostęp żylny. Lekarz prowadzący musi posiadać kompetencje w zakresie technik regionalnych, rozpoznawania i leczenia działań niepożądanych, w tym toksyczności ogólnoustrojowej. Znieczulenie zewnątrzoponowe i blokady splotu ramiennego wiążą się z podwyższonym ryzykiem drgawek, wynikającym z możliwego donaczyniowego podania lub szybkiego wchłaniania leku. Wartości stężenia ropiwakainy w osoczu mogą wzrastać zwłaszcza przy blokadach dużych nerwów obwodowych w silnie unaczynionych obszarach, co zwiększa ryzyko powikłań kardiologicznych, w tym hipotensji, bradykardii i rzadkich przypadków zatrzymania akcji serca, szczególnie u osób starszych i z chorobami serca.
blok przewodzenia serca, blokada nerwu obwodowego, blokada rdzeniowa, blokada splotu ramiennego, bradykardia, chondroliza, ciężka choroba wątroby, drgawka, hipotensja, hipowolemia, infuzja zewnątrzoponowa, inhibitor izoenzymu CYP1A2, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, monitorowanie EKG, nadwrażliwość krzyżowa, ostra porfiria, powikłanie kardiologiczne, przewlekła niewydolność nerek, resuscytacja pacjenta, toksyczność ogólnoustrojowa, zaburzenie czynności nerek, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie miejscowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 2 mg/ml
Ropimol to roztwór do wstrzykiwań zawierający ropiwakainę chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, dostępny w ampułkach 10 ml (20 mg substancji czynnej) oraz 20 ml (40 mg). Lek przeznaczony jest do stosowania wyłącznie przez specjalistów z doświadczeniem w znieczuleniach przewodowych, z zachowaniem zasady podawania najmniejszej skutecznej dawki. Dawkowanie ustala się indywidualnie, uwzględniając stan pacjenta i rodzaj zabiegu. W znieczuleniach zewnątrzoponowych w odcinku lędźwiowym stosuje się stężenia 7,5 mg/ml lub 10 mg/ml, z dawkami od 113 do 200 mg, co odpowiada objętości 15-25 ml, a czas działania wynosi 3-6 godzin. W cięciu cesarskim zalecana dawka to 113-150 mg (15-20 ml roztworu 7,5 mg/ml). Blokady dużych nerwów, np. splotu ramiennego, wymagają dawek 225-300 mg (30-40 ml), zapewniając znieczulenie trwające 6-10 godzin, natomiast blokady miejscowe obejmują szeroki zakres dawek od 7,5 do 225 mg, z czasem działania 2-6 godzin.
aseptyka, blokada małych nerwów, blokada miejscowa, blokada nerwów, blokada nerwów obwodowych, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, cięcie cesarskie, działanie znieczulające, infiltracja, monitoring funkcji życiowych, ropiwakaina chlorowodorek, roztwór do wstrzykiwań, środek znieczulający, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólowy kompleksowy – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół bólowy kompleksowy (CRPS) to przewlekłe, trudne w leczeniu zaburzenie bólowe, które może prowadzić do znacznej niepełnosprawności. Profilaktyka, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka, jest kluczowa i obejmuje suplementację witaminy C w dawce 500-1000 mg dziennie przez 45-50 dni po urazie lub operacji, co znacząco zmniejsza ryzyko rozwoju CRPS (np. 7% vs 22% w badaniu randomizowanym, NNT=7). Wczesna mobilizacja kończyny, aktywna fizjoterapia oraz odpowiednie leczenie przeciwbólowe i przeciwzapalne (w tym unikanie długotrwałego unieruchomienia i stosowanie środków przeciwobrzękowych) są niezbędne do zapobiegania rozwojowi zespołu. Wskazane jest także stosowanie technik znieczulenia regionalnego (blokada splotu ramiennego, zewnątrzoponowa) u pacjentów wysokiego ryzyka, co może zmniejszyć częstość nawrotów CRPS z 72% do 10%.
analgezja multimodalna, bisfosfonian, blokada splotu ramiennego, blokada zwoju gwiaździstego, fizjoterapia, kortykosteroid doustny, leczenie przeciwzapalne, opaska uciskowa, szlaki prozapalne, sztywność stawu, witamina C, zaburzenie czynności nerek, zanik mięśniowy, zespół bólowy kompleksowy, złamanie kości promieniowej, złamanie nadgarstka, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropivacaine Kabi 10 mg/ml
Ropivacaine Kabi jest dostępny w stężeniach 2 mg/ml, 7,5 mg/ml oraz 10 mg/ml w formie roztworu do iniekcji, przeznaczonym do stosowania przez wykwalifikowany personel medyczny specjalizujący się w znieczuleniach regionalnych. Dawkowanie należy indywidualizować, bazując na stanie klinicznym pacjenta i doświadczeniu lekarza, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. W przypadku roztworu 2 mg/ml, zalecane dawki dla znieczulenia zewnątrzoponowego lędźwiowego to bolus 10-20 ml (20-40 mg) z czasem indukcji 10-15 minut i czasem trwania 0,5-1,5 godziny, a także infuzje ciągłe 6-14 ml/godz. (12-28 mg/godz.) stosowane w leczeniu bólu pooperacyjnego i porodowego. Blokady regionalne wymagają dawek od 2 do 200 mg, z czasem działania 2-6 godzin. Podawanie leku wymaga ostrożności, w tym aspiracji przed i podczas iniekcji, powolnego wstrzykiwania dawki głównej (25-50 mg/min) oraz monitorowania objawów toksyczności i funkcji życiowych pacjenta.
adrenalina, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwu udowego, blokada rdzeniowa, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, ból porodowy, dawka próbna, infuzja ciągła, lidokaina, neuropatia obwodowa, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, ropiwakaina, toksyczność układowa, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml
Ropivacaine Kabi, dostępny w stężeniu 2 mg/ml, jest wskazany do znieczuleń regionalnych i leczenia ostrego bólu, w tym bólu pooperacyjnego oraz porodowego, pod warunkiem podawania przez doświadczonych lekarzy. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, stosując najmniejszą skuteczną dawkę, z uwzględnieniem rodzaju znieczulenia i stanu pacjenta. Przykładowo, w znieczuleniu zewnątrzoponowym lędźwiowym bolus wynosi 20-40 mg (10-20 ml), a infuzja ciągła 12-28 mg/godz. (6-14 ml/godz.), z czasem trwania blokady do 1,5 godziny dla bolusa. W blokadach nerwów obwodowych dawki wahają się od 2 do 200 mg, z czasem działania 2-6 godzin. U dzieci dawki są dostosowane do masy ciała, np. jednorazowa blokada zewnątrzoponowa krzyżowa u dzieci do 25 kg to 2 mg/kg (1 ml/kg), a infuzja ciągła do 0,4 mg/kg/godz. przez 72 godziny. Zaleca się uważną aspirację przed i podczas podawania, aby uniknąć podania donaczyniowego, oraz monitorowanie czynności życiowych pacjenta.
blokada nerwów obwodowych, blokada nerwu biodrowo-pachwinowego, blokada nerwu udowego, blokada powięzi biodrowej, blokada rdzeniowa, blokada splotu ramiennego, blokada zewnątrzoponowa krzyżowa, ból pooperacyjny, ból porodowy, cewnik zewnątrzoponowy, epinefryna, infuzja zewnątrzoponowa, lidokaina, lidokaina z adrenaliną, lignokaina, opioid, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, uszkodzenie nerwu, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lignocainum hydrochloricum WZF 2% 20 mg/ml
Lignocainum Hydrochloricum WZF 2% (20 mg/ml) jest roztworem do wstrzykiwań zawierającym lidokainę chlorowodorek jednowodny, stosowanym głównie do znieczulenia regionalnego różnymi technikami, takimi jak znieczulenie nasiękowe, blokady nerwów, pni i splotów nerwowych, a także znieczulenie podpajęczynówkowe i zewnątrzoponowe. Preparat znajduje zastosowanie w wielu dziedzinach medycyny, w tym chirurgii ogólnej, urologii, ortopedii, ginekologii oraz położnictwie, umożliwiając skuteczne zniesienie czucia bólowego podczas zabiegów. Ponadto, lek jest wykorzystywany w leczeniu komorowych zaburzeń rytmu serca, takich jak przedwczesne skurcze komorowe i częstoskurcz komorowy, zwłaszcza w kontekście ostrego zawału mięśnia sercowego oraz przedawkowania glikozydów nasercowych.
analgezja multimodalna, analgezja prewencyjna, blokada nerwu, blokada pnia nerwowego, blokada splotu nerwowego, blokada splotu ramiennego, ból neuropatyczny, ból okołooperacyjny, częstoskurcz komorowy, dysfagia, ekstrasystolia komorowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, lidokainy chlorowodorek jednowodny, ostry zawał mięśnia sercowego, przedawkowanie glikozydów nasercowych, przedwczesny skurcz komorowy, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropimol
Ropimol (2 mg/ml ropiwakainy chlorowodorek) wymaga stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel w odpowiednio wyposażonych ośrodkach, z dostępem do sprzętu do monitorowania i resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować, aby uniknąć donaczyniowego podania leku, które może prowadzić do ciężkich powikłań, w tym drgawek i zatrzymania akcji serca, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami serca. Znieczulenie zewnątrzoponowe i blokady splotu ramiennego niosą zwiększone ryzyko toksyczności z powodu szybkiego wchłaniania lub przypadkowego podania donaczyniowego. Przed zabiegiem należy wyrównać hipowolemię i unikać podawania leku w obszarach zapalnych. Pacjenci przyjmujący leki przeciwarytmiczne klasy III wymagają ścisłego monitorowania EKG. Ropimol zawiera 3 mg sodu/ml, co jest istotne przy podawaniu dużych objętości.
amiodaron, blok przewodzenia, blok rdzeniowy, blokada nerwu obwodowego, blokada splotu ramiennego, bupiwakaina, chondroliza, enoksacyna, fluwoksamina, hipowolemia, infuzja zewnątrzoponowa, inhibitor izoenzymu CYP1A2, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokaina, mepiwakaina, monitorowanie EEG, monitorowanie EKG, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na leki, obniżenie ciśnienia tętniczego, ostra porfiria, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, ropiwakaina chlorowodorek, toksyczność ogólnoustrojowa, wlew śródstawowy, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie miejscowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 10 mg/ml
Ropimol, zawierający ropiwakainę chlorowodorek w stężeniu 10 mg/ml, jest przeznaczony do stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z doświadczeniem w znieczuleniach przewodowych. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę, z uwzględnieniem stanu klinicznego i doświadczenia anestezjologa. Zalecane dawki dla dorosłych obejmują m.in. znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe (15-25 ml, 150-250 mg, czas działania 3-5 godz.), cięcie cesarskie (15-20 ml, 150-200 mg, 3-5 godz.), blokadę dużych nerwów (10-40 ml, 100-400 mg, 6-10 godz.) oraz blokadę miejscową (1-5 ml, 10-50 mg, 2-6 godz.). W przypadku ciągłej blokady zewnątrzoponowej stosuje się ropiwakainę w stężeniu 2 mg/ml z dawkami 8-20 mg/godz., zależnie od odcinka. Przed podaniem konieczne jest wykonanie aspiracji i dawki testowej z adrenaliną, aby wykluczyć podanie donaczyniowe.
adrenalina, anestezjolog, aspiracja, blokada dużych nerwów, blokada małych nerwów, blokada miejscowa, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wątroby, cięcie cesarskie, dawka testowa, działanie niepożądane, indukcja znieczulenia, infiltracja, lidokaina, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, Ropimol, ropiwakaina, roztwór do wstrzykiwań, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levobupivacaine Molteni 2,5 mg/ml
Lewobupiwakaina charakteryzuje się farmakokinetyką zbliżoną do bupiwakainy, z objętością dystrybucji po podaniu dożylnym wynoszącą 67 litrów, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek obwodowych. Lek wykazuje wysokie (>97%) wiązanie z białkami osocza w zakresie stężeń 0,1–1,0 µg/ml. Po dożylnym podaniu dawki 40 mg, okres półtrwania wynosi średnio 80 minut (±22 min), Cmax osiąga 1,4 µg/ml (±0,2 µg/ml), a pole pod krzywą stężenia (AUC) 70 µg·min/ml (±27 µg·min/ml). Po podaniu zewnątrzoponowym dawki 112,5 mg (0,75%) obserwuje się Cmax 0,58 µg/ml oraz AUC 3,56 µg·h/ml, z liniową zależnością parametrów farmakokinetycznych od dawki. Całkowity klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi około 39 l/h, a okres półtrwania końcowy 1,3 godziny.
białka osocza, blokada splotu ramiennego, CYP1A2, CYP3A4, cytochrom P450, debutylo-lewobupiwakaina, ester siarczanowy, klirens osoczowy, koniugat z kwasem glukuronowym, lewobupiwakaina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie zewnątrzoponowe, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 2 mg/ml
Ropiwakainy chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml (Ropimol) jest wskazany do stosowania wyłącznie przez lekarzy specjalistów z doświadczeniem w znieczuleniach przewodowych lub pod ich ścisłym nadzorem. Lek dostępny jest w workach 100 ml (200 mg) i 200 ml (400 mg). Podstawową zasadą jest podawanie najmniejszej skutecznej dawki, indywidualnie dostosowanej do stanu klinicznego pacjenta oraz rodzaju znieczulenia. Ropimol może być stosowany w różnych technikach znieczulenia, w tym zewnątrzoponowym (odcinek lędźwiowy i piersiowy), blokadzie dużych nerwów (np. splot ramienny), blokadzie miejscowej oraz w zwalczaniu ostrego bólu. Dawkowanie w znieczuleniach chirurgicznych obejmuje stężenia 7,5 mg/ml z objętościami od 1 do 40 ml, co odpowiada dawkom od 7,5 do 300 mg, z czasem indukcji 1-25 minut i czasem trwania od 2 do 10 godzin. W zwalczaniu bólu stosuje się stężenie 2 mg/ml, z dawkami bolusowymi 20-40 mg i infuzjami ciągłymi 12-28 mg/h, dostosowanymi do rodzaju i lokalizacji znieczulenia.
blokada dużych nerwów, blokada małych nerwów, blokada mięśni pochyłych, blokada nerwów obwodowych, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, ból porodowy, cięcie cesarskie, indukcja znieczulenia, infiltracja tkanek, infuzja ciągła, powtarzane wstrzyknięcia, ropiwakaina chlorowodorek, technika znieczulenia, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe