blokada przewodnictwa nerwowego

Blokada przewodnictwa nerwowego to technika anestezjologiczna polegająca na czasowym przerwaniu przewodzenia impulsów nerwowych poprzez podanie środka znieczulającego miejscowo w okolicę nerwu lub splotu nerwowego. Jest to jedna z podstawowych metod znieczulenia regionalnego, stosowana zarówno w zabiegach operacyjnych, jak i w terapii bólu.

Mechanizm działania blokady polega na hamowaniu kanałów sodowych w błonie komórkowej włókien nerwowych, co uniemożliwia depolaryzację i przewodzenie potencjałów czynnościowych. W zależności od rodzaju blokady, techniki wykonania i zastosowanego leku, efekt znieczulający może utrzymywać się od kilkudziesięciu minut do kilkunastu godzin.

W praktyce klinicznej stosuje się różne typy blokad, m.in. blokady nerwów obwodowych (np. blokada nerwu udowego, kulszowego), blokady splotów nerwowych (np. blokada splotu ramiennego), blokady centralne (znieczulenie podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe) oraz blokady nerwów czaszkowych. Do wykonania blokady najczęściej wykorzystuje się leki z grupy aminoamidów (lidokaina, bupiwakaina, ropiwakaina) lub aminoestrów (prokaina).

Współczesne techniki blokad przewodnictwa nerwowego obejmują stosowanie neurolokalizacji za pomocą stymulacji elektrycznej nerwów oraz obrazowania ultrasonograficznego, co znacząco zwiększa precyzję i bezpieczeństwo zabiegu. Powikłania blokad obejmują m.in. uszkodzenie nerwu, toksyczność ogólnoustrojową środków znieczulających, infekcje oraz hematomy w miejscu wkłucia.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl