test płatkowy diagnostyczny

Test płatkowy diagnostyczny (patch test) to metoda diagnostyczna stosowana w alergologii, w szczególności w rozpoznawaniu alergii kontaktowych typu opóźnionego. Polega na umieszczeniu na skórze pleców pacjenta niewielkich ilości potencjalnych alergenów, które są utrzymywane w kontakcie ze skórą przez 48 godzin za pomocą specjalnych komór lub plastrów.

Odczyty przeprowadza się zwykle po 48, 72, a niekiedy również po 96 godzinach od aplikacji. Dodatnia reakcja objawia się w postaci rumienia, obrzęku, grudek lub pęcherzyków w miejscu kontaktu z alergenem. Intensywność reakcji ocenia się w skali od + do +++, co pozwala określić stopień uczulenia na dany czynnik.

Najczęściej stosowane są standardowe zestawy alergenów (np. Europejska Seria Podstawowa), zawierające najczęstsze alergeny kontaktowe, takie jak nikiel, chrom, kobalt, parafenylenodiamina, mieszanki zapachowe czy konserwanty. W zależności od wywiadu i podejrzewanej przyczyny alergii, można stosować również dodatkowe zestawy ukierunkowane na konkretne grupy zawodowe lub ekspozycyjne.

Test płatkowy stanowi złoty standard w diagnostyce alergicznego kontaktowego zapalenia skóry i pozwala na identyfikację konkretnych substancji wywołujących reakcję alergiczną, co umożliwia wdrożenie właściwego postępowania profilaktycznego polegającego na unikaniu kontaktu z alergenem.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl