klirens biwalirudyny
Klirens biwalirudyny to parametr farmakokinetyczny określający szybkość usuwania tego leku przeciwzakrzepowego z organizmu. Biwalirudyna jest bezpośrednim inhibitorem trombiny stosowanym głównie podczas zabiegów przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) oraz u pacjentów z małopłytkowością poheparynową (HIT).
Biwalirudyna charakteryzuje się przede wszystkim klirensem nerkowym, przy czym około 20% leku jest metabolizowane proteolitycznie i usuwane drogą pozanerkową. Średni klirens u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi około 3,4 ml/min/kg. Parametr ten ma kluczowe znaczenie kliniczne, ponieważ u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) obserwuje się istotne wydłużenie okresu półtrwania leku, co wymaga modyfikacji dawkowania.
Wartość klirensu biwalirudyny ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo terapii, szczególnie w kontekście ryzyka krwawień. W przeciwieństwie do heparyny niefrakcjonowanej, biwalirudyna nie wymaga rutynowego monitorowania parametrów krzepnięcia, jednak u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek wskazana jest ocena czasu krzepnięcia aktywowanego (ACT) i dostosowanie dawki w oparciu o klirens kreatyniny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biwalirudyna Accord 250 mg
Biwalirudyna Accord, stosowana w leczeniu ostrych incydentów wieńcowych oraz podczas zabiegów rewaskularyzacji, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do rodzaju procedury i stanu klinicznego pacjenta. W przypadku PCI, w tym pPCI, zaleca się bolus dożylny 0,75 mg/kg mc., następnie wlew 1,75 mg/kg mc./h przez czas trwania zabiegu oraz kontynuację wlewu do 4 godzin po PCI (u STEMI obowiązkowo), z możliwością zmniejszenia dawki do 0,25 mg/kg mc./h przez kolejne 4-12 godzin. W leczeniu farmakologicznym ACS stosuje się bolus 0,1 mg/kg mc. i wlew 0,25 mg/kg mc./h do 72 godzin, z możliwością zwiększenia dawki i bolusa przed PCI. U pacjentów przygotowywanych do CABG bez krążenia pozaustrojowego podaje się bolus 0,5 mg/kg mc. i wlew 1,75 mg/kg mc./h podczas zabiegu, natomiast przy CABG z krążeniem pozaustrojowym wlew biwalirudyny przerywa się na godzinę przed zabiegiem i stosuje UFH. Monitorowanie efektu przeciwkrzepliwego odbywa się za pomocą ACT, z docelową wartością powyżej 225 sekund po 5 minutach od bolusa; w razie potrzeby podaje się dodatkowy bolus 0,3 mg/kg mc.
biwalirudyna, bolus dożylny, CABG bez krążenia pozaustrojowego, ciężka niewydolność nerek, czas krzepnięcia po aktywacji, dawka 0, dawka 1, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor GP IIb/IIIa, klirens biwalirudyny, klopidogrel, krążenie pozaustrojowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, niefrakcjonowana heparyna, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, pierwotna przezskórna interwencja wieńcowa, przezskórna interwencja wieńcowa, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wlew dożylny, wszczepienie pomostów aortalno-wieńcowych, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST