działanie urykozuryczne
Działanie urykozuryczne to mechanizm farmakologiczny polegający na zwiększeniu wydalania kwasu moczowego z organizmu poprzez hamowanie jego reabsorpcji w kanalikach nerkowych. Leki o działaniu urykozurycznym blokują wymienniki anionowe w kanalikach proksymalnych nerek, co prowadzi do zwiększonego wydalania kwasu moczowego z moczem i w konsekwencji obniżenia jego stężenia w surowicy krwi.
Wśród leków o działaniu urykozurycznym wyróżnia się probenecyd, sulfinpirazon oraz benzbromaron. Stosowane są głównie w leczeniu przewlekłej hiperurykemii i dny moczanowej, szczególnie u pacjentów z prawidłowym wydalaniem kwasu moczowego przez nerki, ale podwyższonym jego stężeniem w surowicy. Leki te są przeciwwskazane u pacjentów z kamicą nerkową w wywiadzie oraz u osób z niewydolnością nerek.
Podczas terapii lekami urykozurycznymi ważne jest utrzymanie odpowiedniego nawodnienia i alkalizacji moczu, aby zapobiec wytrącaniu się kryształów kwasu moczowego w drogach moczowych. Początek leczenia powinien być ostrożny, z powolnym zwiększaniem dawki, gdyż nagłe obniżenie stężenia kwasu moczowego może paradoksalnie wywołać ostry atak dny moczanowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fibralipid 200 mg
Fenofibrat, będący pochodną kwasu fibrynowego i głównym składnikiem leku Fibralipid 200 mg, jest fibratem aktywującym jądrowe receptory PPARα, co prowadzi do zwiększenia lipolizy i eliminacji aterogennych cząstek bogatych w trójglicerydy, zmniejszenia produkcji apolipoproteiny CIII oraz wzrostu syntezy apolipoprotein AI i AII. W efekcie fenofibrat obniża stężenia cholesterolu całkowitego o 20-25%, trójglicerydów o 40-55%, a LDL-cholesterolu o 20-35%, jednocześnie podnosząc HDL-cholesterol o 10-30%. Szczególnie istotne jest zmniejszenie stężenia małych, gęstych cząsteczek LDL, które są silnie aterogenne. Fenofibrat poprawia także wskaźniki ryzyka miażdżycy, takie jak stosunek cholesterolu całkowitego do HDL, LDL do HDL oraz ApoB do ApoAI.
agregacja płytek, apolipoproteina AI, apolipoproteina B, apolipoproteina CIII, białko C-reaktywne, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, dyslipidemia aterogenna, działanie przeciwagregacyjne, działanie urykozuryczne, fibrat, fibrynogen, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hiperlipoproteinemia, hiperurykemia, kwas fibrynowy, lek hipolipemizujący, lipaza lipoproteinowa, miażdżyca, receptor PPARα, VLDL, zawał serca, żółtak ścięgnisty - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibenal Forte 400 mg
Ibuprofen (Ibenal Forte) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście jednoczesnego stosowania z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi. Szczególnie istotne jest hamowanie działania przeciwpłytkowego kwasu acetylosalicylowego, co może ograniczać jego efekt kardioprotekcyjny, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Ibuprofen zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego w połączeniu z innymi NLPZ, inhibitorami agregacji płytek (np. klopidogrel, tyklopidyna), lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) oraz selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Ponadto, NLPZ mogą osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych, diuretyków oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek u pacjentów stosujących inhibitory ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II, zwłaszcza u osób z zaburzeniami czynności nerek i w podeszłym wieku. Zaleca się monitorowanie czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjentów w trakcie terapii skojarzonej.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, bisfosfonian, choroba wrzodowa, cyklosporyna, digoksyna, działanie gastrotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie niepożądane, działanie urykozuryczne, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, hematotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, prostaglandyna nerkowa, toksyczność, tyklopidyna, warfaryna, wydalanie sodu, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Interakcje leku – Ultrapiryna Fast C 500 mg + 250 mg
Ultrapiryna Fast C zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg) oraz kwas askorbowy (250 mg) i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności szpiku kostnego, wynikające ze zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu i wypierania go z połączeń białkowych przez salicylany. W przypadku metotreksatu w dawkach <15 mg/tydzień konieczne jest ścisłe monitorowanie morfologii krwi. Ultrapiryna Fast C zwiększa ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, trombolitycznych, SSRI oraz glikokortykosteroidów, a także nasila działania niepożądane innych NLPZ, szczególnie w obrębie przewodu pokarmowego. Ponadto kwas acetylosalicylowy może osłabiać działanie leków urykozurycznych, zwiększać stężenie digoksyny i kwasu walproinowego, nasilać efekt hipoglikemizujący leków przeciwcukrzycowych oraz zmniejszać skuteczność i zwiększać nefrotoksyczność leków moczopędnych i inhibitorów ACE.
ciśnienie tętnicze, czas krwawienia, deferoksamina, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwpłytkowe, działanie urykozuryczne, etanol, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, gospodarka żelazowa, inhibitor agregacji płytek, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, klirens nerkowy, kontrola glikemii, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, lek gastroprotekcyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek urykozuryczny, metotreksat, morfologia krwi, nefrotoksyczność, owrzodzenie, przepływ nerkowy, stężenie digoksyny, stężenie kwasu moczowego, stężenie kwasu walproinowego, toksyczność szpiku kostnego, toksyczność żelaza, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik krzepnięcia, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Interakcje leku – Sachodent 87,1 mg/g
Cholina salicylan, główny składnik aktywny preparatu Sachodent (87,1 mg/g), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Salicylany nasilają działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu, heparyny, NOAC), zwiększając ryzyko krwawień poprzez hamowanie agregacji płytek i wpływ na czynniki krzepnięcia, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, preparat może hamować działanie leków przeciwdnawczych (allopurinol, febuksostat, probenecyd) poprzez konkurencję o mechanizmy wydalania kwasu moczowego, co jest szczególnie istotne u pacjentów z dną moczanową. Spożycie alkoholu etylowego podczas stosowania Sachodentu może nasilać miejscowe podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej oraz zwiększać absorpcję choliny salicylanu, co potencjalnie zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym krwawień.
absorpcja substancji czynnej, acenokumarol, agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, allopurinol, błona śluzowa jamy ustnej, cholina salicylan, czynnik krzepnięcia, dna moczanowa, działanie przeciwpłytkowe, działanie urykozuryczne, febuksostat, heparyna, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwzakrzepowy, lek zwiększający wydalanie kwasu moczowego, metotreksat, NLPZ, NOAC, parametr krzepnięcia, probenecyd, Sachodent, salicylan, stężenie kwasu moczowego, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg
HYZAAR to preparat złożony zawierający losartan potasowy (antagonista receptora angiotensyny II typu AT1) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk). Mechanizm działania opiera się na synergistycznym efekcie obu substancji: hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza, wydzielanie aldosteronu oraz powoduje hipokaliemię i wzrost stężenia angiotensyny II, natomiast losartan blokuje receptor AT1, hamując działanie angiotensyny II i zmniejszając utratę potasu. Efekt przeciwnadciśnieniowy utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki (np. 50 mg losartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu), co zapewnia całodobową kontrolę ciśnienia tętniczego. W badaniach klinicznych obserwowano średnie obniżenie rozkurczowego ciśnienia tętniczego o 13,2 mmHg po 12 tygodniach terapii. Losartan wykazuje również korzystny wpływ na gospodarkę kwasu moczowego, zmniejszając hiperurykemię indukowaną przez hydrochlorotiazyd.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, dysfagia, działanie moczopędne, działanie urykozuryczne, frakcja filtracyjna, hiperkaliemia, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność lewej komory serca, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, wazokonstriktor, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wydzielanie aldosteronu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fenardin 267 mg
Fenardin, zawierający fenofibrat 267 mg, jest lekiem z grupy fibratów (kod ATC: C10 AB 05), który działa poprzez aktywację receptorów PPAR-alfa, co prowadzi do zwiększenia lipolizy i eliminacji cząstek bogatych w trójglicerydy. Mechanizm ten obejmuje aktywację lipazy lipoproteinowej oraz zmniejszenie produkcji apoproteiny C-III, a także indukcję syntezy apoprotein A-I i A-II, co skutkuje korzystną modyfikacją profilu lipidowego: redukcją cholesterolu całkowitego o 20-25%, trójglicerydów o 40-55%, LDL o 20-35% u pacjentów z hipercholesterolemią oraz wzrostem HDL o 10-30%. Fenofibrat przyspiesza katabolizm VLDL i LDL, co jest istotne w leczeniu aterogennej dyslipidemii i zmniejsza ryzyko sercowo-naczyniowe, choć nie wykazano wpływu na całkowitą śmiertelność w profilaktyce pierwotnej i wtórnej. Dodatkowo, lek redukuje pozanaczyniowe złogi cholesterolu, takie jak żółtaki ścięgniste i guzowate.
adenozynodifosforan, adrenalina, apoproteina B, aterogenna dyslipidemia, białko C-reaktywne, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, choroba niedokrwienna serca, działanie urykozuryczne, epizod niedokrwienny, fenofibrat, fibrynogen, hipercholesterolemia, hiperurykemia, kwas arachidonowy, kwas fibrynowy, lipaza lipoproteinowa, lipoproteina a, lipoproteina HDL, lipoproteina LDL, lipoproteina VLDL, receptor PPAR, trójglicerydy, żółtak - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 25 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka to preparat złożony, łączący antagonistę receptora angiotensyny II (losartan) z tiazydowym lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazyd), co zapewnia synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe. Losartan blokuje receptor AT1, hamując efekty angiotensyny II, w tym skurcz naczyń i wydzielanie aldosteronu, natomiast hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza i wydzielanie aldosteronu, obniżając jednocześnie stężenie potasu w surowicy. Połączenie tych substancji pozwala na zrównoważenie efektów na układ renina-angiotensyna-aldosteron oraz zmniejszenie utraty potasu. Efekt hipotensyjny utrzymuje się przez 24 godziny, a po 12 tygodniach terapii dawką 50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu obserwuje się średnie obniżenie rozkurczowego ciśnienia tętniczego o 13,2 mmHg. Lek wykazuje skuteczność u różnych grup pacjentów, niezależnie od płci, wieku czy rasy, oraz w leczeniu nadciśnienia tętniczego wszystkich stopni. Dodatkowo losartan wykazuje łagodne działanie urykozuryczne, przeciwdziałając hiperurykemii indukowanej przez hydrochlorotiazyd.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, działanie urykozuryczne, efekt przeciwnadciśnieniowy, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja filtracyjna, hiperkaliemia, hiperurykemia, inhibitor ACE, kwas moczowy, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność lewokomorowa serca, opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, potas w surowicy, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, wskaźnik sercowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Presartan H 100 mg + 25 mg
Presartan H to lek łączący losartan potasowy (100 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), wykazujący synergistyczne działanie hipotensyjne. Losartan, jako selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, hamuje jej fizjologiczne efekty oraz wydzielanie aldosteronu, co przeciwdziała hipokaliemii indukowanej przez hydrochlorotiazyd. Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, zwiększa diurezę, aktywność reninową osocza i wydzielanie aldosteronu, co może prowadzić do hipokaliemii i hiperurykemii. Losartan łagodzi te niekorzystne efekty poprzez działanie urykozuryczne, co jest istotne u pacjentów z ryzykiem dny moczanowej. Preparat wykazuje długotrwałe, 24-godzinne działanie hipotensyjne, utrzymujące się przez co najmniej rok terapii, bez istotnego wpływu na częstość pracy serca.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie rozkurczowe, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, działanie synergistyczne, działanie urykozuryczne, efekt terapeutyczny, hiperurykemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kwas moczowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, stężenie potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Interakcje leku – Aspirin Effect 500 mg
Kwas acetylosalicylowy wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są przeciwwskazane interakcje z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień, gdzie dochodzi do nasilenia toksyczności szpikowej na skutek zmniejszenia klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z wiązań białkowych. W przypadku metotreksatu w dawkach <15 mg/tydzień, mimo braku bezwzględnego przeciwwskazania, wymagana jest szczególna ostrożność. Ponadto, jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego z lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi, innymi NLPZ, inhibitorami SSRI oraz glikokortykosteroidami systemowymi zwiększa ryzyko krwawień, choroby wrzodowej i uszkodzenia nerek. Interakcje z digoksyną, lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, inhibitorami ACE oraz kwasem walproinowym mogą wymagać monitorowania stężeń i dostosowania dawek ze względu na zmiany farmakokinetyczne i farmakodynamiczne.
Istotnym aspektem jest również wpływ alkoholu na terapię kwasem acetylosalicylowym, który potęguje drażniące działanie na błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz wydłuża czas krwawienia, co zwiększa ryzyko poważnych działań niepożądanych. Zaleca się unikanie lub ograniczenie spożycia alkoholu u pacjentów przyjmujących ASA, zwłaszcza w dawkach terapeutycznych lub w terapii przewlekłej. W praktyce klinicznej konieczne jest indywidualne podejście do pacjenta, uwzględniające dawkę ASA, czas trwania terapii oraz współistniejące schorzenia, a także monitorowanie parametrów laboratoryjnych i klinicznych w celu minimalizacji ryzyka interakcji i działań niepożądanych.
agregacja płytek krwi, białko osocza, biodostępność, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba Addisona, choroba wrzodowa, czas krwawienia, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, działanie urykozuryczne, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hemostaza, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwas walproinowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna sulfonylomocznika, prostaglandyna, salicylan, szpik kostny, toksyczność metotreksatu, toksyczność szpikowa, układ krzepnięcia - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Aurovitas 200 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może kompetycyjnie hamować działanie przeciwpłytkowe małych dawek ASA, potencjalnie ograniczając jego efekt kardioprotekcyjny. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ znacząco zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, w tym owrzodzeń i krwawień, co jest przeciwwskazaniem do łączenia tych leków. Ibuprofen nasila również działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, heparyny), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. W przypadku metotreksatu, ibuprofen może zwiększać jego stężenie i toksyczność, zwłaszcza przy dużych dawkach i u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga kontroli funkcji nerek. Ponadto, NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści angiotensyny II), zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u osób odwodnionych lub w podeszłym wieku.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie niepożądane, działanie urykozuryczne, fenytoina, flukonazol, funkcja nerek, ginkgo biloba, hematotoksyczność, hemofilia, heparyna, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaptopryl, klirens, klirens metotreksatu, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie do stawów, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepriston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie żołądkowo-jelitowe, probenecyd, rytonawir, SSRI, stężenie w surowicy, sulfinpirazon, takrolimus, tyklopidyna, warfaryna, wirus HIV, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lorista HL 100 mg + 12,5 mg
Lorista HL to preparat złożony zawierający losartan potasowy (100 mg/tabletka, odpowiadający 91,52 mg losartanu) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg/tabletka), klasyfikowany jako antagonista receptora angiotensyny II i lek moczopędny (kod ATC: C09DA01). Mechanizm działania opiera się na synergii obu składników: hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza, wydzielanie aldosteronu oraz podnosi stężenie angiotensyny II, natomiast losartan blokuje efekty angiotensyny II i hamuje wydzielanie aldosteronu, co przeciwdziała utracie potasu indukowanej przez diuretyk. Terapia skojarzona korzystnie wpływa na gospodarkę kwasu moczowego, łagodząc hiperurykemię wywołaną przez hydrochlorotiazyd dzięki urykozurycznemu działaniu losartanu.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, częstość akcji serca, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, działanie urykozuryczne, gospodarka elektrolitowa, gospodarka kwasem moczowym, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, lek moczopędny, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, rozkurczowe ciśnienie krwi, stężenie kwasu moczowego, stężenie potasu w surowicy, wydalanie kwasu moczowego, wydzielanie aldosteronu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 12,5 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka to preparat złożony zawierający 100 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, łączący antagonistę receptora angiotensyny II typu AT1 z tiazydowym lekiem moczopędnym. Synergistyczne działanie obu składników polega na wzajemnym uzupełnianiu się mechanizmów: hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza i stężenie angiotensyny II, co jest kompensowane przez losartan blokujący receptor AT1, hamujący wydzielanie aldosteronu i przeciwdziałający hipokaliemii. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny, a po 12 tygodniach terapii dawką 50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu obserwuje się średnie obniżenie ciśnienia rozkurczowego o 13,2 mmHg. Preparat wykazuje skuteczność niezależnie od płci, rasy i wieku pacjentów, nie wpływając istotnie na częstość akcji serca. Losartan dodatkowo wykazuje łagodne działanie urykozuryczne, przeciwdziałając wzrostowi stężenia kwasu moczowego indukowanemu przez hydrochlorotiazyd.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, autonomiczny układ nerwowy, białkomocz, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, działanie urykozuryczne, frakcja filtracyjna, hiperkaliemia, hiperurykemia, inhibitor ACE, kwas moczowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność lewokomorowa serca, opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hyzaar 100 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Hyzaar 100 mg + 12,5 mg to preparat złożony zawierający losartan potasowy (100 mg) – selektywny antagonista receptora angiotensyny II typu AT1, oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg) – diuretyk tiazydowy. Oba składniki wykazują synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe, co skutkuje silniejszym obniżeniem ciśnienia tętniczego niż monoterapia. Losartan blokuje efekty angiotensyny II, zmniejszając wydzielanie aldosteronu i kompensując utratę potasu indukowaną przez hydrochlorotiazyd, który zwiększa diurezę i aktywność reninową osocza. Działanie hipotensyjne utrzymuje się przez 24 godziny, a preparat jest skuteczny niezależnie od płci, rasy i wieku pacjentów, obniżając średnio rozkurczowe ciśnienie tętnicze o 13,2 mmHg. W badaniu LIFE losartan w dawce 50-100 mg/dobę, często w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem 12,5 mg, wykazał 13% redukcję ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, głównie dzięki zmniejszeniu częstości udarów mózgu, w porównaniu z atenololem.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, bradykinina, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, diuretyk tiazydowy, działanie moczopędne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie urykozuryczne, hiperkaliemia, hiperurykemia, inhibitor ACE, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niewydolność lewej komory serca, niewydolność nerek, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stężenie aldosteronu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazokonstrykcja, wskaźnik sercowy, wydzielanie aldosteronu - Leksykon leków
Interakcje leku – Modafen Grip 200 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Modafen Grip zawiera ibuprofen (200 mg) oraz fenylefrynę (5 mg), co powoduje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z odmiennych mechanizmów działania obu substancji. Ibuprofen, jako NLPZ, wykazuje istotne interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), zwiększając ryzyko krwawień, oraz z lekami przeciwnadciśnieniowymi i moczopędnymi, gdzie może obniżać ich skuteczność i zwiększać nefrotoksyczność. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym może hamować kardioprotekcyjne działanie ASA i zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Ponadto, ibuprofen wchodzi w interakcje z kortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi, SSRI, glikozydami naparstnicy, cyklosporyną, takrolimusem, lit, fenytoiną, metotreksatem, baklofenem, zydowudyną, antybiotykami chinolonowymi, sulfinpyrazonem, probenecydem oraz pochodnymi sulfonylomocznika, co wymaga odpowiedniego monitorowania i ostrożności klinicznej.
agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, aminoglikozyd, antybiotyk chinolonowy, baklofen, choroba wrzodowa, cyklosporyna, działanie niepożądane, działanie presyjne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sympatykomimetyczne, działanie urykozuryczne, ergotamina, ergotyzm, fenylefryna, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, lek sympatykomimetyczny, lit, metotreksat, metyldopa, metyzergid, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, ototoksyczność, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, sulfinpyrazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Produkt Telmisartan + HCT Genoptim, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z litem (zwiększenie stężenia i toksyczności), lekami wpływającymi na gospodarkę potasową (ryzyko hipokaliemii lub hiperkaliemii, wymagające monitorowania stężenia potasu), glikozydami naparstnicy (zwiększone ryzyko arytmii w wyniku zaburzeń elektrolitowych), digoksyną (wzrost stężenia digoksyny w osoczu o 20-49%), oraz innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II i aliskirenem, gdzie podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek. Hydrochlorotiazyd może także osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych, zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej przy stosowaniu metforminy oraz zmniejszać skuteczność wchłaniania w obecności żywic jonowymiennych (kolestyramina, kolestypol).
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie urykozuryczne, farmakokinetyka leku, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja lekowa, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwpsychotyczny, mielosupresja, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada RAA, środek cytotoksyczny, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, stężenie digoksyny, stężenie kwasu moczowego, stężenie litu, stężenie potasu, stężenie wapnia, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Iburapid 200 mg
Ibuprofen (Iburapid) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu krążenia. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym (hamowanie przeciwpłytkowego działania ASA), innymi NLPZ, kortykosteroidami oraz lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), ze względu na wysokie ryzyko krwawień. Ibuprofen może również osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. W przypadku leków moczopędnych oszczędzających potas istnieje ryzyko hiperkaliemii, dlatego zalecana jest kontrola stężenia potasu w surowicy. Ponadto, ibuprofen może zwiększać stężenia fenytoiny, litu, metotreksatu oraz glikozydów nasercowych (np. digoksyny), co wymaga monitorowania ich poziomów w osoczu.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antybiotyk chinolonowy, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, dna moczanowa, dysfagia, działanie hipoglikemiczne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie toksyczne, działanie urykozuryczne, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obciążenie wątroby, perforacja przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, retencja płynów, sulfinpirazon, synteza prostaglandyn, takrolimus, zaburzenie krzepnięcia, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Salaza 500 mg
Mesalazyna, substancja czynna produktu Salaza 500 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Istotne jest ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (np. warfarynę), ze względu na osłabienie działania przeciwzakrzepowego mesalazyny. Ponadto, mesalazyna może nasilać hipoglikemizujące działanie pochodnych sulfonylomocznika, co wymaga regularnej kontroli glikemii. W przypadku terapii łączonej z lekami urykozurycznymi (probenecyd, sulfinpyrazon) obserwuje się antagonizm działania, co może obniżać skuteczność leczenia dny moczanowej. Interakcje z furosemidem zwiększają ryzyko toksyczności salicylanów, dlatego zaleca się redukcję dawki mesalazyny i monitorowanie funkcji nerek. Dodatkowo, mesalazyna osłabia natriuretyczne działanie spironolaktonu, co może wpływać na kontrolę ciśnienia tętniczego i gospodarkę elektrolitową.
6-merkaptopuryna, azatiopryna, czynność szpiku kostnego, dna moczanowa, dyskrazja krwi, działanie hipoglikemizujące, działanie natriuretyczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie urykozuryczne, furosemid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas moczowy, laktuloza, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, liczba leukocytów, mesalazyna, metotreksat, metylotransferaza tiopurynowa, morfologia krwi, niesterydowy lek przeciwzapalny, NLPZ, parametr krzepnięcia, parametry elektrolitowe, parametry hematologiczne, parametry nerkowe, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, spironolakton, środek przeczyszczający, stężenie glukozy we krwi, sulfinpyrazon, supresja szpiku kostnego, tabletka dojelitowa, tioguanina, toksyczność salicylanów, transporter nerkowy, trombocyt, warfaryna, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Salaza 1000 mg
Mesalazyna, substancja czynna leku Salaza, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie mesalazynę i pochodne kumaryny (np. warfaryna), ze względu na ryzyko osłabienia działania przeciwzakrzepowego i konieczność dostosowania dawki na podstawie INR. Równoczesne podawanie mesalazyny z pochodnymi sulfonylomocznika (glibenklamid, gliklazyd) może nasilać efekt hipoglikemizujący, co wymaga ścisłej kontroli glikemii. Mesalazyna osłabia także działanie urykozuryczne leków takich jak probenecyd i sulfinpyrazon, zmniejszając ich skuteczność w terapii dny moczanowej. Interakcje z diuretykami, zwłaszcza furosemidem, zwiększają ryzyko toksyczności salicylanów, a z spironolaktonem mogą osłabiać jego natriuretyczne działanie, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
6-merkaptopuryna, antagonizm farmakodynamiczny, azatiopryna, biodostępność mesalazyny, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba zapalna jelit, cytostatyk, dna moczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyskrazja krwi, działanie drażniące, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie mielosupresyjne, działanie natriuretyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie urykozuryczne, furosemid, glibenklamid, gliklazyd, hiperurykemia, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktuloza, lek immunosupresyjny, leukocyt, metotreksat, monitorowanie INR, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, parametr hematologiczny, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, spironolakton, środek przeczyszczający, sulfinpyrazon, synergizm farmakodynamiczny, szpik kostny, tabletka dojelitowa, tioguanina, toksyczność salicylanów, trombocyt, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Zentiva 200 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest kompetycyjne hamowanie działania przeciwpłytkowego małych dawek kwasu acetylosalicylowego, co może osłabiać jego efekt kardioprotekcyjny. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, heparyna), tyklopidyną, metotreksatem w dużych dawkach, mifeprystonem, cyklosporyną, takrolimusem, kortykosteroidami oraz inhibitorami CYP2C9 (worykonazol, flukonazol) wiąże się z wysokim ryzykiem działań niepożądanych, takich jak krwawienia z przewodu pokarmowego, nefrotoksyczność, czy zwiększona toksyczność metotreksatu. W przypadku leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych, ibuprofen może osłabiać ich działanie i zwiększać ryzyko hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zaleca się monitorowanie parametrów krzepnięcia, czynności nerek, stężenia leków w surowicy (np. digoksyny, fenytoiny, litu) oraz glukozy we krwi podczas terapii skojarzonej.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antybiotyk chinolonowy, baklofen, bisfosfonian, cyklosporyna, digoksyna, drgawki, działanie hipoglikemizujące, działanie urykozuryczne, farmakokinetyka, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, glikozyd nasercowy, hematotoksyczność, hemofilia, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kaptopryl, klirens metotreksatu, klopidogrel, kolestyramina, kortykosteroid, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, moklobemid, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, okspentyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametry krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpyrazon, takrolimus, tyklopidyna, warfaryna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lorista HD 100 mg + 25 mg
Lorista HD to lek przeciwnadciśnieniowy zawierający 100 mg losartanu potasowego (91,52 mg losartanu) oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, łączący mechanizmy działania antagonisty receptora angiotensyny II i diuretyku tiazydowego. Połączenie to wykazuje addycyjny efekt obniżający ciśnienie tętnicze, wynikający z uzupełniających się mechanizmów: hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza, wydzielanie aldosteronu, obniża stężenie potasu i podnosi poziom angiotensyny II, natomiast losartan blokuje receptor angiotensyny II i hamuje wydzielanie aldosteronu, co przeciwdziała hipokaliemii indukowanej przez diuretyk. Ponadto, losartan wykazuje działanie urykozuryczne, łagodzące wzrost stężenia kwasu moczowego wywołany przez hydrochlorotiazyd, co zmniejsza ryzyko hiperurykemii podczas terapii skojarzonej.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie rozkurczowe, działanie urykozuryczne, efekt przeciwnadciśnieniowy, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, kwas moczowy, laktoza, lek moczopędny, losartan, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, tachyfilaksja - Leksykon leków
Interakcje leku – Crohnax 500 mg
Produkt leczniczy Crohnax (mesalazyna) wykazuje potencjalne interakcje farmakologiczne z wieloma grupami leków, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej mimo braku specyficznych badań interakcyjnych. Glikokortykosteroidy mogą nasilać działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Połączenie mesalazyny z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) oraz azatiopryną zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, wskazując na konieczność regularnej kontroli funkcji nerek. Pochodne sulfonylomocznika mogą nasilać hipoglikemię, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii u pacjentów z cukrzycą. Metotreksat w połączeniu z mesalazyną może wykazywać zwiększoną toksyczność, co uzasadnia kontrolę parametrów wątrobowych i nerkowych oraz rozważenie dostosowania dawki metotreksatu.
6-merkaptopuryna, azatiopryna, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cukrzyca, diureza, dna moczanowa, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie tuberkulostatyczne, działanie urykozuryczne, funkcja nerek, funkcja wątroby, furosemid, glikokortykosteroid, gruźlica, hepatotoksyczność, INR, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, małopłytkowość, mesalazyna, metotreksat, morfologia krwi, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pancytopenia, parametr krzepnięcia krwi, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, poziom glukozy we krwi, probenecyd, przewód pokarmowy, równowaga elektrolitowa, ryfampicyna, schorzenie wątroby, spironolakton, sulfinpirazon, supresja szpiku kostnego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka to preparat łączący antagonistę receptora angiotensyny II (losartan) z lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazyd), wykazujący synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymujące się przez 24 godziny. W badaniach klinicznych po 12 tygodniach stosowania dawki 50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu odnotowano średnie zmniejszenie rozkurczowego ciśnienia tętniczego o 13,2 mmHg w pozycji siedzącej. Losartan blokuje receptor AT1, hamując działanie angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego, zmniejszenia wydzielania aldosteronu oraz ochrony przed utratą potasu indukowaną przez hydrochlorotiazyd. Preparat wykazuje korzystny wpływ na gospodarkę kwasu moczowego, redukując hiperurykemię wywołaną przez składnik moczopędny, a także nie powoduje istotnego klinicznie wpływu na częstość akcji serca ani efektu kaszlu charakterystycznego dla inhibitorów ACE.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, cukrzyca typu 2, działanie moczopędne, działanie urykozuryczne, efekt przeciwnadciśnieniowy, frakcja filtracyjna, hiperkaliemia, hiperurykemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność lewokomorowa serca, opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, patofizjologia nadciśnienia, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, wskaźnik sercowy, wydzielanie aldosteronu - Leksykon leków
Interakcje leku – Acesan 75 mg
Kwas acetylosalicylowy (Acesan 75 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko zwiększonej toksyczności szpiku kostnego, wynikającej ze zmniejszenia klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z połączeń białkowych. W przypadku metotreksatu w dawkach <15 mg/tydzień konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta. Interakcje o wysokim znaczeniu klinicznym obejmują także osłabienie kardioprotekcyjnego działania kwasu acetylosalicylowego przez ibuprofen, zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny, heparyna), SSRI (np. sertralina, paroksetyna), leków trombolitycznych oraz innych NLPZ i salicylanów w dawkach ≥3 g/dobę. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub zachowanie odstępów czasowych oraz ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia i objawów krwawień.
białka osocza, błona śluzowa żołądka, choroba Addisona, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wątroby, cyklooksygenaza, działanie antykoagulacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwpłytkowe, działanie urykozuryczne, gastroprotekcja, glikokortykosteroid systemowy, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, NLPZ, parametry krzepnięcia, płytki krwi, pochodna kumaryny, SSRI, stężenie osoczowe, stężenie salicylanów, toksyczność metotreksatu, toksyczność szpiku kostnego, zaburzenie krzepnięcia