efekt rezerwuaru
Efekt rezerwuaru to zjawisko kliniczne występujące w terapii zakażeń HIV, polegające na utrzymywaniu się wirusa w określonych komórkach organizmu (tzw. rezerwuarach) mimo skutecznej terapii antyretrowirusowej. Głównym rezerwuarem HIV są spoczynkowe limfocyty T CD4+, ale wirus może przetrwać również w makrofagach, komórkach dendrytycznych oraz ośrodkowym układzie nerwowym.
Podstawowym problemem związanym z efektem rezerwuaru jest brak możliwości całkowitej eliminacji wirusa HIV z organizmu przy użyciu dostępnych obecnie metod leczenia. Nawet gdy terapia antyretrowirusowa skutecznie obniża poziom wirusa we krwi poniżej wykrywalnego poziomu, przerwanie leczenia prowadzi do szybkiego wzrostu wiremii z powodu reaktywacji wirusa z rezerwuarów.
Obecne strategie badawcze ukierunkowane na przezwyciężenie efektu rezerwuaru obejmują podejście „shock and kill” (aktywacja latentnych rezerwuarów i eliminacja aktywowanych komórek), terapie genowe oraz immunoterapie. Zrozumienie i pokonanie efektu rezerwuaru stanowi jeden z kluczowych obszarów badań nad możliwością wyleczenia zakażenia HIV.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paroex 1,2 mg/ml
Chloroheksydyna diglukonianu w stężeniu 1,2 mg/ml, będąca substancją czynną preparatu Paroex, wykazuje minimalne wchłanianie systemowe u dorosłych, co potwierdzają badania nie wykazujące obecności substancji w krążeniu po wielokrotnym stosowaniu na zdrową skórę. U noworodków i wcześniaków (28-39 tygodni ciąży) po kąpieli w 4% roztworze chloroheksydyny stwierdzono niewielkie stężenia we krwi do 1,0 μg/ml, bez objawów klinicznych toksyczności. Hemoliza in vivo pojawia się dopiero przy stężeniach powyżej 20 μg/ml, zwłaszcza w połączeniu z innymi środkami dezynfekcyjnymi. Wchłanianie przez błonę śluzową jamy ustnej u dorosłych pozostaje nieokreślone, co wymaga dalszych badań. Preparat nie jest wskazany do stosowania u niemowląt i małych dzieci ze względu na ryzyko systemowego wchłaniania.
błona śluzowa jamy ustnej, cement korzeniowy, chloroheksydyna diglukonianu, choroba przyzębia, dystrybucja tkankowa, efekt rezerwuaru, faza eliminacji, krążenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, roztwór do płukania jamy ustnej, środek dezynfekcyjny, substancja czynna, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne, wypełnienie stomatologiczne, zębina