miliekwiwalent
Miliekwiwalent (mEq) to jednostka miary używana w medycynie i farmacji do określania stężenia elektrolitów w płynach ustrojowych. Reprezentuje ona 1/1000 równoważnika chemicznego substancji, czyli ilości substancji, która może połączyć się z lub zastąpić jeden mol atomów wodoru w reakcji chemicznej.
W praktyce klinicznej miliekwiwalenty są szczególnie istotne przy ocenie i korygowaniu zaburzeń elektrolitowych, takich jak hiponatremia, hiperkalemia czy hipokalcemia. Pozwalają one na precyzyjne określenie ilości jonów potrzebnych do uzupełnienia niedoborów lub redukcji nadmiaru elektrolitów w organizmie pacjenta.
Warto podkreślić, że w niektórych krajach europejskich oraz w nowszych publikacjach naukowych miliekwiwalenty są stopniowo zastępowane przez jednostki układu SI, czyli milimole (mmol). Przeliczenie między tymi jednostkami zależy od wartościowości jonu – dla jonów jednowartościowych (Na+, K+, Cl-) 1 mEq = 1 mmol, natomiast dla jonów dwuwartościowych (Ca2+, Mg2+) 1 mEq = 0,5 mmol.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chlorek sodu – Dawkowanie i sposób podawania
Chlorek sodu (NaCl) jest kluczowym elektrolitem stosowanym w terapii dożylnej, głównie w postaci roztworów izotonicznych 0,9% (9 mg/ml NaCl), które podaje się dorosłym w dawkach od 500 ml do 3 litrów na dobę w leczeniu odwodnienia izotonicznego. W stanach wymagających zwiększenia objętości krwi krążącej, np. we wstrząsie, stosuje się roztwory takie jak 10% Dekstran 40 000 z chlorkiem sodu w dawce do 20 ml/kg mc. w pierwszej dobie, z pierwszym 500 ml podanym szybko, a resztą wolniej, nie przekraczając 10 ml/kg mc. w kolejnych dniach. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała i wieku, z ograniczeniem szybkości infuzji potasu do 0,5 mmol/kg mc./godz. oraz maksymalną dawką potasu 2-3 mmol/kg mc./dobę, przy konieczności monitorowania EKG i elektrolitów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawki chlorku sodu należy zmniejszyć, a u osób z chroniczną hiponatremią szybkość infuzji ograniczyć tak, aby wzrost stężenia sodu w osoczu nie przekroczył 0,35 mmol/l/godz.
bilans elektrolitowy, chlorek sodu, czynność nerek, dawkowanie u dorosłych, EKG, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, infuzja dożylna, krążenie pozaustrojowe, miliekwiwalent, milimol, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość krwi krążącej, odwodnienie izotoniczne, odwodnienie pozakomórkowe, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, ostre zatrucie, pompa infuzyjna, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, rozpuszczalnik, roztwór izotoniczny, sód w osoczu, stężenie potasu, substytucja potasu, terapia wyrównawcza, wstrząs, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Glinu wodorotlenek – Właściwości farmakokinetyczne
Glinu wodorotlenek (Aluminii hydroxidum) jest stosowany jako środek zobojętniający kwas solny w żołądku, działając poprzez reakcję chemiczną z HCl i tworzenie chlorku glinu oraz wody, co podnosi pH soku żołądkowego. W preparacie Manti, zawierającym 200 mg wodorotlenku glinu, początek działania następuje po 10-15 minutach, a efekt utrzymuje się do 3 godzin lub dłużej, zwłaszcza po posiłku. Pojemność buforująca jednej tabletki wynosi 9,723 mEq. Wchłanianie glinu jest ograniczone do 17-30% powstałego chlorku glinu, a wchłonięta frakcja jest szybko eliminowana przez nerki. Niewchłonięta część ulega przekształceniu w nierozpuszczalne fosforany i węglany glinu, które są wydalane z kałem. W preparatach złożonych, takich jak Gealcid (100 mg glinu wodorotlenku, 350 mg kwasu alginowego, 120 mg wodorowęglanu sodu) i Manti (200 mg glinu wodorotlenku, 200 mg wodorotlenku magnezu, 25 mg symetykonu), glin współdziała z innymi substancjami wpływającymi na farmakokinetykę i profil działania.
chlorek glinu, fosforan glinu, jelito cienkie, jony glinu, kwas alginowy, kwas solny, kwaśne środowisko żołądka, miliekwiwalent, nadkwaśność, niewydolność nerek, pH soku żołądkowego, pojemność buforująca, przewód pokarmowy, stężenie glinu, surowica krwi, symetykon, wchłanianie ogólnoustrojowe, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wodorowęglan sodu, zobojętnianie kwasu solnego