toksyczność podprzewlekła
Toksyczność podprzewlekła to typ działania toksycznego, który występuje na skutek wielokrotnej ekspozycji organizmu na substancję chemiczną przez okres kilkudziesięciu dni do kilku miesięcy. Jest to pośredni rodzaj toksyczności między ostrą (pojedyncza dawka) a przewlekłą (ekspozycja trwająca miesiące lub lata).
Badania toksyczności podprzewlekłej są kluczowym elementem oceny bezpieczeństwa leków, substancji chemicznych, dodatków do żywności i środków ochrony roślin. Standardowe protokoły badań obejmują zazwyczaj 28-90 dni podawania substancji w różnych dawkach, co pozwala na obserwację efektów kumulacji oraz wczesnych zmian patologicznych w narządach.
Podczas oceny toksyczności podprzewlekłej monitoruje się m.in. parametry hematologiczne, biochemiczne, zmiany masy ciała i narządów, a także przeprowadza badania histopatologiczne. Pozwala to na określenie narządów docelowych dla toksyczności, ustalenie wartości NOAEL (poziom niewywołujący obserwowalnych efektów niepożądanych) oraz mechanizmów toksycznego działania substancji.
Toksyczność podprzewlekła często ujawnia efekty, które nie są widoczne w badaniach toksyczności ostrej, a jednocześnie pozwala na szybszą ocenę bezpieczeństwa niż długoterminowe badania toksyczności przewlekłej, stanowiąc istotne ogniwo w kompleksowej ocenie ryzyka związanego z ekspozycją na substancje chemiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Respifortin 600 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania acetylocysteiny w produkcie leczniczym Respifortin 600 mg są ograniczone i głównie odnoszą się do toksyczności ostrej, opisanej w punkcie 4.9 charakterystyki produktu leczniczego. W jednej tabletce musującej znajduje się 600 mg acetylocysteiny oraz substancje pomocnicze: 682,2 mg izomaltu, 39,9 mg aspartamu i 669,9 mg sodu wodorowęglanu (odpowiadającego 183,4 mg sodu), które również mogą mieć znaczenie dla oceny potencjalnej toksyczności. Informacje dotyczące postępowania w przypadku przedawkowania leku są powiązane z danymi o toksyczności ostrej, jednak brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących toksyczności podprzewlekłej, przewlekłej, mutagenności, kancerogenności oraz wpływu na reprodukcję.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pneumovax 23 po 25 mcg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego szczepionki PNEUMOVAX 23, zawierającej 25 μg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae w dawce 0,5 ml, jest ograniczona z powodu braku standardowych badań przedklinicznych. W dokumentacji produktu nie uwzględniono wyników badań toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego, wpływu na reprodukcję i rozwój oraz farmakologicznych badań bezpieczeństwa. Preparat jest przezroczystym, bezbarwnym roztworem do wstrzykiwań, zawierającym mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jednostkę dawkowania, co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dawka szczepionki, genotoksyczność, PNEUMOVAX 23, polisacharyd otoczkowy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, roztwór do wstrzykiwań, serotyp pneumokoka, Streptococcus pneumoniae, szczepionka przeciwko pneumokokom, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Bajkalina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bajkalina, główny flawonoid (≥65%) izolowany z korzenia tarczycy bajkalskiej (Scutellaria baicalensis Georgi), wykazuje bardzo niski poziom toksyczności ostrej w badaniach przedklinicznych. Podawano myszom dawki od 1 do 8 g/kg masy ciała, które wielokrotnie przekraczają dawki terapeutyczne stosowane w preparacie Baikadent (1,5 mg bajkaliny w dawce jednorazowej 2 cm żelu, co odpowiada 375 mg/100 g żelu). Wszystkie zwierzęta przeżyły okres obserwacji, a toksyczność bajkaliny sklasyfikowano jako bardzo niską (grupa 5. w skali Hodge’a i Sternera). Brak objawów toksyczności przy tak wysokich dawkach potwierdza wysoki profil bezpieczeństwa tej substancji przy miejscowym stosowaniu w jamie ustnej.
aplikacja miejscowa, badanie toksykologiczne, Baikadent, bajkalina, dawka terapeutyczna, flawony, profil toksykologiczny, Scutellaria baicalensis, skala Hodge’a i Sternera, tarczyca bajkalska, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg wodny - Leksykon substancji czynnych
Bifidobacterium animalis – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Analiza dostępnych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Bifidobacterium animalis subsp. lactis (szczep Bb-12) w produkcie leczniczym Trilac wskazuje na brak dedykowanych badań toksykologicznych i innych standardowych testów przedklinicznych. Trilac zawiera łącznie 1,6 x 10⁹ CFU bakterii kwasu mlekowego na kapsułkę, z czego 37,5% stanowi Bifidobacterium animalis subsp. lactis (Bb-12), 37,5% Lactobacillus acidophilus (La-5) oraz 25,0% Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus (Lb-Y27). Brak badań obejmuje toksyczność ostrą, podprzewlekłą i przewlekłą, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję, co ogranicza formalne potwierdzenie bezpieczeństwa tego probiotyku w kontekście produktu Trilac.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bakterie kwasu mlekowego, Bifidobacterium animalis subsp. lactis, CFU, genotoksyczność, jednostka tworząca kolonię, Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus, obniżona odporność, pacjent pediatryczny, potencjał rakotwórczy, probiotyk, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Contractubex (50 IU + 100 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Contractubex w postaci żelu zawiera heparynę sodową (50 IU/g), wyciąg płynny z cebuli (100 mg/g) oraz alantoinę (10 mg/g). Badania przedkliniczne nie wykazały działania mutagennego, teratogennego ani rakotwórczego tego preparatu, co wskazuje na brak indukcji mutacji genetycznych, wad rozwojowych płodu oraz procesów karcynogenezy w modelach doświadczalnych. Składniki aktywne produktu wykazują korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście potencjalnych zagrożeń genotoksycznych i rozwojowych.
alantoina, badanie farmakologiczne, Contractubex, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, heparyna sodowa, karcynogeneza, leczenie blizn, mutacja genetyczna, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa płodu, wyciąg z cebuli - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Węgiel leczniczy (Norit) 200 mg
Produkt leczniczy Węgiel leczniczy (Norit) w postaci kapsułek twardych zawierających 200 mg węgla aktywnego (Carbo activatus) nie posiada dostępnych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak jest informacji o badaniach oceniających potencjalne działania toksyczne, genotoksyczne, kancerogenne oraz wpływ na rozród i rozwój. Dokumentacja rejestracyjna nie zawiera wyników badań na modelach zwierzęcych, co sugeruje ich brak lub nieuwzględnienie w charakterystyce produktu leczniczego. Ponadto, nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu długotrwałego stosowania węgla aktywnego, w tym toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej. Brak jest również danych przedklinicznych oceniających potencjalne działania niepożądane, co stanowi istotną lukę w ocenie profilu bezpieczeństwa tego preparatu. W związku z powyższym, stosowanie produktu wymaga ostrożności, a decyzje terapeutyczne powinny uwzględniać brak kompleksowych danych toksykologicznych.
badanie przedkliniczne, carbo activatus, charakterystyka produktu leczniczego, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, działanie toksyczne, model zwierzęcy, profil bezpieczeństwa, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, węgiel aktywny, węgiel leczniczy, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorazepam TZF 4 mg/ml
Przedkliniczne badania lorazepamu wykazały, że LD50 po podaniu dożylnym, domięśniowym i dootrzewnowym mieści się w zakresie 24-70 mg/kg mc., zróżnicowanym w zależności od gatunku zwierzęcia. Toksyczność przewlekła po podaniu doustnym u szczurów (80 tygodni) i psów (12 miesięcy) nie wykazała istotnych zmian histopatologicznych, okulistycznych ani hematologicznych, nawet przy wysokich dawkach. W badaniach podprzewlekłych po podaniu pozajelitowym (do 20 mg/kg i.m. u szczurów, do 10 mg/kg i.m. u psów oraz do 8 mg/kg i.v. u szczurów) obserwowano jedynie odwracalne reakcje tkankowe w miejscach wstrzyknięć, bez innych poważnych nieprawidłowości. Wyniki testów mutagenności były negatywne, a badania rakotwórczości u szczurów i myszy nie wykazały potencjału kancerogennego lorazepamu podawanego doustnie.
badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, badanie okulistyczne, badanie teratogenności, benzodiazepina, dawka śmiertelna, droga podania, dysmorfia zewnętrzna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, LD50, lorazepam, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja teratogenna, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, upośledzenie umysłowe, wpływ na rozrodczość, zaburzenie zachowania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% z adrenaliną 1:80.000 (20 mg + 0,0125 mg)/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne preparatu Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa klinicznego. Wartości LD50 dla lidokainy wyniosły u myszy 278 mg/kg (s.c.) oraz 27 mg/kg (i.v.), a u szczurów 469 mg/kg (s.c.) oraz 167 mg/kg (i.p.). Obecność adrenaliny nie wpływa na toksyczność lidokainy. W badaniach podprzewlekłych na szczurach dawka 40 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie powodowała pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i sporadyczne drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg/dzień były bezpieczne. Podobnie w badaniach przewlekłych dawka 20 mg/kg/dzień przez 6 miesięcy skutkowała rozrostem kory nadnerczy, podczas gdy dawki 5-10 mg/kg/dzień nie wywoływały toksyczności.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna, drgawki, działanie teratogenne, lidokaina, nadnercze, płód, pobudzenie, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie podskórne, rozrost kory nadnerczy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, XYLODONT - Leksykon substancji czynnych
Wrotycz maruna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dokumentacja rejestracyjna produktu leczniczego Drosetux, zawierającego wrotycz marunę (Tanacetum parthenium) w rozcieńczeniach homeopatycznych (3CH, 1CH), nie zawiera szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa tej substancji. Brak jest standardowych badań toksykologicznych, takich jak toksyczność ostra, podprzewlekła i przewlekła, genotoksyczność, karcynogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. Skład preparatu obejmuje również inne substancje roślinne i mineralne w homeopatycznych rozcieńczeniach, co może tłumaczyć brak mierzalnego efektu toksykologicznego i ograniczone dane przedkliniczne. Rejestracja mogła opierać się na tradycyjnym stosowaniu lub danych bibliograficznych bez konieczności przeprowadzania pełnego zakresu badań przedklinicznych.
arnica montana, badanie toksykologiczne, Belladonna, benzoesan sodu, Cina, Coccus cacti, Corallium rubrum, Cuprum gluconicum, Drosera, Ferrum phosphoricum, genotoksyczność, Ipeca, karcynogenność, rozcieńczenie homeopatyczne, sacharoza, Solidago virga aurea, Tanacetum parthenium, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, wrotycz maruna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Korzeń Pokrzywy –
W dokumentacji produktu leczniczego Korzeń Pokrzywy (Urticae radix) brak jest danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, w tym wyników badań toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozrodczość i rozwój płodu. Taki brak informacji oznacza, że nie przeprowadzono standardowych badań przedklinicznych, które są zwykle wymagane dla nowych substancji chemicznych w celu oceny ich bezpieczeństwa. Warto podkreślić, że preparaty ziołowe, w tym korzeń pokrzywy, często opierają się na długotrwałej tradycji stosowania w medycynie ludowej, co może częściowo rekompensować brak formalnych badań przedklinicznych.
Decyzje terapeutyczne dotyczące zastosowania Korzenia Pokrzywy powinny być podejmowane na podstawie dostępnych danych klinicznych oraz doświadczenia terapeutycznego, z uwzględnieniem indywidualnego stosunku korzyści do ryzyka u pacjenta. Personel medyczny powinien zachować ostrożność i monitorować ewentualne działania niepożądane, zwłaszcza w populacjach wrażliwych, biorąc pod uwagę brak kompleksowych danych toksykologicznych. W praktyce klinicznej rekomenduje się stosowanie preparatu wyłącznie w sytuacjach, gdzie potencjalne korzyści przewyższają ryzyko, a także w oparciu o rzetelną ocenę stanu pacjenta.
badania przedkliniczne, dane kliniczne, dane przedkliniczne, doświadczenie terapeutyczne, korzeń pokrzywy, medycyna tradycyjna, personel medyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, preparat z korzenia pokrzywy, produkt ziołowy, rozwój płodu, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenzetto 1,53 mg/dawkę
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Lenzetto (estradiol 1,53 mg/dawkę, aerozol przezskórny) nie wykazały ryzyka wykraczającego poza znane profile bezpieczeństwa estradiolu i jego estrów. Badania na zwierzętach potwierdziły zwiększoną częstość nowotworów hormonozależnych, zwłaszcza w gruczole piersiowym, układzie rozrodczym żeńskim i męskim oraz wątrobie, co wymaga monitorowania zgodnie z punktem 4.4 ChPL. Ponadto, estradiol i walerian estradiolu wykazały teratogenne działanie, w tym letalność zarodkową, wady rozwojowe układu moczowo-płciowego oraz feminizację płodów męskich, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania w ciąży. Substancja pomocnicza, salicylan oktylu (8,5% w produkcie), wykazuje niską toksyczność ostrą i podprzewlekłą, brak fototoksyczności, alergii fotokontaktowej oraz mutagenności i klastogenności, co potwierdza jej bezpieczeństwo stosowania u ludzi.
aerozol przezskórny, aktywność hormonalna, działanie embriotoksyczne, działanie fotoklastogenne, działanie fotomutagenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, estradiol półwodny, feminizacja płodu, fototoksyczność, genotoksyczność, przenikanie przezskórne, rak jąder, rak macicy, rak piersi, rak wątroby, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, wady układu moczowo-płciowego, zaburzenia hormonalne, zaburzenia rozrodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid Uno 500 mg
Klarytromycyna, substancja czynna leku Klacid Uno, wykazuje wysoką tolerancję w badaniach toksyczności ostrej, podprzewlekłej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, psy, małpy). Dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała przy jednorazowym podaniu doustnym. W badaniach podawania wielokrotnego tolerowane dawki wynosiły: u naczelnych 100 mg/kg/dobę przez 14 dni i 35 mg/kg/dobę przez miesiąc, u szczurów 75 mg/kg/dobę przez miesiąc, 35 mg/kg/dobę przez 3 miesiące oraz 8 mg/kg/dobę przez 6 miesięcy, a u psów odpowiednio 50, 10 i 4 mg/kg/dobę bez działań niepożądanych. Objawy toksyczności przy dawkach wyższych obejmowały wymioty, osłabienie, zmniejszenie przyrostu masy ciała, ślinotok i odwodnienie, a głównym narządem uszkodzenia była wątroba, co potwierdzały podwyższone enzymy wątrobowe (ALP, ALT, AST, γ-GT, LDH). Zmiany te były odwracalne po zaprzestaniu podawania leku. Dodatkowo, u psów i małp przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg/dobę) obserwowano zmętnienie i obrzęk rogówki oraz sporadyczne żółte przebarwienia kału u małp.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dehydrogenaza mleczanowa, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, klarytromycyna, LD50, obrzęk rogówki, parametr biochemiczny, płytka Petriego, przekrwienie spojówek, rozszczep podniebienia, sonda żołądkowa, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, wada układu krążenia, wada wrodzona, wskaźnik reprodukcyjny, zmętnienie rogówki - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg borowinowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wyciąg borowinowy, będący substancją czynną w preparatach takich jak Maść borowinowa (400 mg/g, 40% stężenia), Pelogel (80%) oraz Reumogel (48%), jest stosowany zewnętrznie w terapii różnych schorzeń. Analiza dokumentacji rejestracyjnej tych produktów wykazała brak dostępnych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa, w tym badań toksyczności ostrej, podprzewlekłej, genotoksyczności, rakotwórczości, wpływu na reprodukcję, miejscowej tolerancji oraz immunotoksyczności. Pomimo tego, wyciąg borowinowy posiada długą historię stosowania klinicznego i jest dopuszczony do obrotu przez organy regulacyjne, co sugeruje akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami.
badanie bezpieczeństwa przedklinicznego, genotoksyczność, immunotoksyczność, maść borowinowa, miejscowa tolerancja, ostrożność kliniczna, Pelogel, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, Reumogel, substancja pochodzenia naturalnego, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, wyciąg borowinowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sirdalud 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tyzanidyny, substancji czynnej leku Sirdalud, wykazały niewielką toksyczność ostrą, z objawami przedawkowania związanymi głównie z działaniem farmakologicznym na ośrodkowy układ nerwowy (CNS). W 13-tygodniowych badaniach na szczurach stosowano dawki 1,7, 8 oraz 40 mg/kg mc./dobę, przy czym przy najwyższej dawce obserwowano pobudzenie ruchowe, agresję, drżenia i drgawki. Badania na psach (13- i 52-tygodniowe) z dawkami od 0,15 do 3 mg/kg mc./dobę wykazały zmiany w elektrokardiogramie oraz wpływ na CNS przy dawkach ≥1 mg/kg mc./dobę, a także przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), sugerujące potencjalną hepatotoksyczność, mimo braku zmian histopatologicznych. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, a badania rakotwórczości na szczurach (do 9 mg/kg mc./dobę) i myszach (do 16 mg/kg mc./dobę) nie potwierdziły działania rakotwórczego tyzanidyny.
aminotransferaza alaninowa, badanie cytogenetyczne, drgawka, drżenie, działanie farmakologiczne, elektrokardiogram, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, Sirdalud, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, tyzanidyna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% 20 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności lidokainy chlorowodorku, substancji czynnej produktu Xylodont 2% (20 mg/ml), wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Wartości LD50 dla lidokainy różnią się w zależności od drogi podania i gatunku zwierzęcia, np. dla myszy podskórnie wynosi 278 mg/kg m.c., a dożylnie 27 mg/kg m.c., natomiast u szczura podskórnie 469 mg/kg m.c. Adrenalina, często dodawana w celu przedłużenia działania lidokainy, nie wpływa na jej toksyczność. W badaniach podprzewlekłych na szczurach dawka 40 mg/kg m.c./dobę przez 4 tygodnie wywoływała objawy toksyczności, takie jak pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg m.c./dobę były dobrze tolerowane.
absorpcja ogólnoustrojowa, adrenalina, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, nadnercza, rozrost kory nadnerczy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z owocu niepokalanka zwyczajnego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu z owocu niepokalanka zwyczajnego (Vitex agnus-castus L. fructus) wykazały, że podawanie substancji szczurom przez 26 tygodni w dawkach do 843,7 mg/kg masy ciała (około 13-krotność dawki terapeutycznej u ludzi) powodowało przerost wątrobowokomórkowy bez towarzyszących zmian zapalnych czy zwyrodnieniowych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, badanie na komórkach chłoniaka mysiego in vitro, test mikrojądrowy in vivo oraz test nieplanowanej syntezy DNA in vivo, nie wykazały działania mutagennego wyciągu, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa pod względem potencjału mutagennego. Wyciąg stosowany w produkcie Cyclodynon charakteryzuje się współczynnikiem DER 7-11:1, ekstrakcją 70% etanolem, a dawka w tabletce wynosi 20 mg.
chłoniak mysi in vitro, Cyclodynon, działanie kancerogenne, genotoksyczność, nieplanowana synteza DNA, potencjał mutagenny, przerost wątrobowokomórkowy, rakotwórczość, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, suchy wyciąg, tabletka powlekana, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność podprzewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Vitex agnus-castus, współczynnik DER, wyciąg z owocu niepokalanka zwyczajnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Albothyl 90 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne polikrezulenu, substancji czynnej Albothylu, wykazały niski profil toksyczności ostrej zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym. Wartości LD50 u myszy wynoszą 340-380 mg/kg mc. (dożylnie) oraz 2300-2500 mg/kg mc. (doustnie), natomiast u szczurów odpowiednio 390-420 mg/kg mc. i 3200-3900 mg/kg mc., co stanowi odpowiednio 200- i 300-krotny margines bezpieczeństwa względem dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi. Badania podprzewlekłe (3 miesiące) na szczurach i psach, przy dawkach 40- i 9-krotnie wyższych niż terapeutyczne, nie wykazały specyficznych objawów toksyczności. Działanie miejscowe polikrezulenu w stężeniach 4%, 12% i 36% na modelach zwierzęcych ograniczało się do przemijającego zaczerwienienia, co potwierdza dobrą tolerancję miejscową substancji.
Albothyl, badania toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie miejscowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, LD50, margines bezpieczeństwa, podanie doustne, podanie dożylne, polikresulen, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z niepokalanka pospolitego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące wyciągu z niepokalanka pospolitego (Vitex agnus castus L. fructus) są ograniczone i niekompletne. Przeprowadzono jedynie badania toksyczności ostrej na szczurach, które wykazały wysoką wartość LD50 wynoszącą 15 g/kg masy ciała, co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Brak jest natomiast danych dotyczących toksyczności po podaniu wielokrotnym, mutagenności (w tym testów Amesa i aberracji chromosomowych) oraz rakotwórczości, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie bezpieczeństwa długoterminowego stosowania preparatu Castagnus zawierającego ten wyciąg. Dane z zakresu toksyczności reprodukcyjnej są częściowe i sugerują wpływ na procesy laktacji, co może być związane z działaniem na gospodarkę hormonalną, jednak nie obejmują pełnego spektrum oceny wpływu na płodność, rozwój zarodka, płodu oraz rozwój pre- i postnatalny. Brak kompleksowych badań przedklinicznych zgodnych z aktualnymi standardami uniemożliwia pełną ocenę profilu bezpieczeństwa wyciągu z niepokalanka pospolitego. Konieczne są dalsze badania, zwłaszcza w zakresie toksyczności podprzewlekłej i przewlekłej, potencjału genotoksycznego oraz rakotwórczego, aby umożliwić kompleksową ocenę ryzyka związanego z długotrwałym stosowaniem tej substancji roślinnej. Obecne ograniczenia w danych przedklinicznych powinny być uwzględnione przy podejmowaniu decyzji klinicznych dotyczących stosowania preparatów zawierających Vitex agnus castus, zwłaszcza w populacjach wrażliwych, takich jak kobiety w ciąży i karmiące piersią.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, dawka letalna 50, gospodarka hormonalna, laktacja, mutagenność in vitro, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ryzyko karcynogenne, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, toksykologia reprodukcyjna, Vitex agnus-castus, wyciąg z niepokalanka pospolitego - Leksykon substancji czynnych
Oktenidyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Oktenidyna dichlorowodorek, stosowana jako substancja czynna w lekach antyseptycznych, wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą. LD50 dla oktenidyny wynosi 800 mg/kg mc. po podaniu doustnym oraz 10 mg/kg mc. po podaniu dożylnym u szczurów. Preparaty zawierające oktenidynę i fenoksyetanol charakteryzują się LD50 na poziomie 45-50 ml/kg mc. (doustnie) oraz 10-12 ml/kg mc. (dootrzewnowo) u szczurów. Fenoksyetanol wykazuje niską toksyczność ostrą, z LD50 doustnym w zakresie 1,3-3,4 g/kg mc. u szczurów i 933 mg/kg mc. u myszy. W badaniach wielokrotnych dawkach od 2 mg/kg mc. u myszy i psów oraz 8 mg/kg mc. u szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność z powodu zapalnych i krwotocznych uszkodzeń płuc, jednak przy miejscowym stosowaniu na błony śluzowe jamy ustnej nie stwierdzono toksyczności. Fenoksyetanol w dawce 400 mg/kg mc./dobę przez 90 dni wywoływał nefrotoksyczność i zmiany behawioralne u szczurów, a u królików dawki >100 mg/kg mc./dobę powodowały hemolizę.
aberracja chromosomowa, badanie rakotwórczości, dawka śmiertelna, działanie fotoalergizujące, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, genotoksyczność, lek antyseptyczny, nowotwór komórek wyspowych trzustki, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, przenikanie przez łożysko, ryzyko środowiskowe, test Amesa, test Bühlera, test Magnussona i Kligmana, test mikrojądrowy, test płatkowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydrocortisonum AFP 10 mg/g
Przeprowadzone badania przedkliniczne hydrokortyzonu octanu w kremie Hydrocortisonum AFP o stężeniu 10 mg/g wykazały brak potencjału mutagennego, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne stosowania tego glikokortykosteroidu. Jednakże, ze względu na ograniczoną liczbę dobrze kontrolowanych badań klinicznych u kobiet w ciąży, pełna ocena bezpieczeństwa stosowania hydrokortyzonu w tej grupie jest niemożliwa. Modele zwierzęce wskazują na ryzyko teratogenności przy długotrwałej ekspozycji na wysokie dawki glikokortykosteroidów, zwłaszcza pod opatrunkami okluzyjnymi, co wymaga ostrożności w praktyce klinicznej.
bezpieczeństwo przedkliniczne, deformacja płodu, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, Hydrocortisonum AFP, hydrokortyzon octan, mutacja genetyczna, opatrunek okluzyjny, potencjał kancerogenny, teratogenność, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy 0,133 % (W/V)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bromowodorku dekstrometorfanu, aktywnego składnika syropu Vicks MedDex na kaszel suchy, obejmowały toksykologię podprzewlekłą i przewlekłą na psach i szczurach, które nie wykazały działania toksycznego nawet przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności, w tym testy bakteryjne oraz badania in vitro i in vivo na substancjach o strukturze analogicznej, dały wyniki negatywne, co wskazuje na brak mutagenności. W zakresie wpływu na rozrodczość, badania na szczurach wykazały brak embriotoksyczności, toksyczności przed- i poporodowej oraz negatywny wpływ na płodność przy dawkach do 50 mg/kg mc./dobę, co stanowi wysoki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, bromowodorek dekstrometorfanu, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, embriotoksyczność, kaszel suchy, margines bezpieczeństwa, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, syrop przeciwkaszlowy, test bakteryjny, test genotoksyczny, toksyczność podprzewlekła, toksyczność poporodowa, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Traumeel S –
Traumeel S w postaci maści zawiera 14 składników aktywnych w rozcieńczeniach homeopatycznych, w tym ekstrakty roślinne (np. Arnica montana D3, Calendula officinalis TM, Hamamelis virginiana TM) oraz składniki mineralne (Mercurius solubilis D6 0,04 g, Hepar sulfuris D6 0,025 g). Produkt nie posiada opublikowanych danych przedklinicznych dotyczących toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, genotoksyczności, kancerogenezy, wpływu na reprodukcję ani farmakokinetyki. Składniki takie jak Aconitum napellus i Atropa bella-donna występują w niskich stężeniach homeopatycznych (D1), co znacząco redukuje potencjalne ryzyko toksyczności i działań niepożądanych.
achillea millefolium, aconitum napellus, arnica montana, asteraceae, atropa bella-donna, bellis perennis, calendula officinalis, chamomilla recutita, działanie teratogenne, Echinacea, echinacea purpurea, farmakokinetyka, genotoksyczność, Hamamelis virginiana, hepar sulfuris, hypericaceae, Hypericum perforatum, kancerogeneza, mercurius solubilis, mercurius solubilis hahnemanni, ranunculaceae, symphytum officinale, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, Traumeel - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ursoxyn 250 mg
Przeprowadzona kompleksowa ocena bezpieczeństwa kwasu ursodeoksycholowego (UDCA) wykazała brak istotnych zagrożeń toksykologicznych w standardowych badaniach przedklinicznych. Toksyczność ostra nie ujawniła działania toksycznego nawet przy wysokich dawkach, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach podprzewlekłych na małpach zaobserwowano hepatotoksyczność manifestującą się zmianami enzymatycznymi i morfologicznymi wątroby, jednak efekt ten jest przypisywany metabolitowi – kwasowi litocholowemu, który u ludzi ulega detoksykacji, co eliminuje ryzyko kliniczne. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały potencjału rakotwórczego, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego.
choroby dróg żółciowych, detoksykacja, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, enzym wątrobowy, farmakologia bezpieczeństwa, hepatotoksyczność, kwas litocholowy, kwas ursodeoksycholowy, martwica hepatocytów, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proliferacja przewodów żółciowych, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność podprzewlekła, toksyczność wielokrotnego podania, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Stoperan 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne loperamidu chlorowodorku, substancji czynnej leku Stoperan, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Badania przewlekłej toksyczności na psach (12 miesięcy, dawka 30-krotnie wyższa niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi) oraz na szczurach (18 miesięcy, dawka 240-krotnie wyższa) nie ujawniły istotnych efektów toksycznych poza niewielkim zmniejszeniem masy ciała i spożycia pokarmu. Kompleksowa ocena genotoksyczności i karcynogenności potwierdziła brak działania genotoksycznego i rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach bardzo wysokie dawki (240x dawka maksymalna dla człowieka) powodowały zaburzenia płodności i obniżenie przeżywalności płodów, jednak efekty te były związane z ogólną toksycznością u matki, a dawki terapeutyczne nie wykazywały negatywnego wpływu na rozwój okołoporodowy i pourodzeniowy.
arytmia, badanie genotoksyczne, badanie karcynogenne, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie toksyczne, efekt toksyczny, elektrofizjologia mięśnia sercowego, kanał hERG, loperamidu chlorowodorek, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie, przeżywalność płodów, rozwój pourodzeniowy, stężenie terapeutyczne, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 80 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Telam, zawierającego 80 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny, wykazały, że oba składniki charakteryzują się odrębnymi profilami toksyczności, co minimalizuje ryzyko nasilenia działań niepożądanych przy ich jednoczesnym stosowaniu. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach, przy dawkach 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, nie zaobserwowano synergistycznego działania toksycznego. Telmisartan wywoływał zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), zaburzenia czynności nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny) oraz hiperkaliemię, a także uszkodzenia błony śluzowej żołądka i zmiany w aparacie przykłębuszkowym nerek, które można było złagodzić suplementacją soli. Nie stwierdzono działania teratogennego, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków. Amlodypina, przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną u ludzi (10 mg/dobę), powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki terapeutyczne nie wykazywały istotnych efektów niepożądanych.
aktywność reninowa osocza, amlodypiny bezylan, amlodypiny maleinian, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hiperkaliemia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, nadżerka, parametry czerwonokrwinkowe, telmisartan i amlodypina, testosteron, toksyczność podprzewlekła, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Amfoterycyna B – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Amfoterycyna B, stosowana w leczeniu ciężkich zakażeń grzybiczych, występuje w trzech formach: kompleks lipidowy (Abelcet), liposomalny (AmBisome) oraz niezwiązany (Fungizone). Badania przedkliniczne wykazały, że kompleks lipidowy charakteryzuje się znacząco niższą toksycznością ostrą (10-20-krotnie mniejszą) oraz nefrotoksycznością (8-10-krotnie mniejszą) w porównaniu do postaci niezwiązanej. W badaniach przewlekłych na psach, królikach i szczurach forma liposomalna wykazała nefro- i hepatotoksyczność oraz małopłytkowość przy dawkach 1-3 mg/kg/dobę, co jest zgodne z profilem toksycznym amfoterycyny B. Testy mutagenności nie wykazały działania mutagennego dla form kompleksu lipidowego i liposomalnej, natomiast dla postaci niezwiązanej brak jest danych. Nie stwierdzono karcinogenności ani teratogenności dla kompleksu lipidowego, a także nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność u zwierząt w badaniach przedklinicznych.
amfoterycyna B, działanie hepatotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipidy, hepatotoksyczność, karcinogenność, kompleks lipidowy, małopłytkowość, mutagenność, mutagenność substancji, nefrotoksyczność, postać liposomalna, substancja przeciwgrzybicza, test cytogenetyczny, test mikrojąderkowy, test mutacji, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Przedkliniczne badania toksyczności enoksaparyny sodowej przeprowadzone na szczurach, psach, małpach oraz królikach wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji przy długotrwałym stosowaniu. W badaniach podprzewlekłych (13 tygodni, dawka 15 mg/kg/dobę, podskórnie) oraz przewlekłych (26 tygodni, dawka 10 mg/kg/dobę, podskórnie i dożylnie) nie zaobserwowano działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Ocena teratogenności i toksyczności na płód w okresie ciąży (dawki do 30 mg/kg/dobę, podskórnie) u szczurów i królików nie wykazała żadnych negatywnych skutków, podobnie jak badania wpływu na płodność u szczurów (dawki do 20 mg/kg/dobę, podskórnie), które potwierdziły brak wpływu na zdolności rozrodcze.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, lek przeciwzakrzepowy, mutacja komórek chłoniaka, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność płodowa, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Laxantia Tea 17 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B/saszetkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Laxantia Tea, zawierającego liść i owoc senesu, wskazują na niski poziom toksyczności ostrej przy jednorazowym doustnym podaniu ekstraktu ze strąków senesu oraz sennozydów u myszy i szczurów. W 90-dniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej u szczurów zaobserwowano odwracalne zmiany proliferacyjne w nabłonku jelita grubego, przedżołądka oraz kanalików nerkowych, bez wpływu na splot nerwowy okrężnicy. Długoterminowe badania kancerogenności (2 lata) nie wykazały potencjału kancerogennego ekstraktu z owoców senesu u szczurów obu płci. Badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój poporodowy, zachowanie matek ani płodność samców i samic, co sugeruje bezpieczeństwo preparatu w kontekście reprodukcji i rozwoju potomstwa w modelach zwierzęcych.
aloeemodyna, antrachinon, genotoksyczność, kancerogenność, liść senesu, mechanizm naprawczy DNA, nowotwór jelita grubego, owoc senesu, rak jelita grubego, reina, rozrost nabłonka kanalików nerkowych, rozrost nabłonka przedżołądka, sennozyd, sennozyd A, sennozyd B, splot nerwowy okrężnicy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaparcie, związek antrachinonowy - Leksykon substancji czynnych
Liść ortosyfonu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W dokumentacji produktu leczniczego Liść Ortosyfonu (Orthosiphonis folium) brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej substancji roślinnej. Charakterystyka produktu nie zawiera informacji o toksyczności ostrej, podprzewlekłej, przewlekłej, genotoksyczności, potencjale rakotwórczym ani wpływie na reprodukcję. Produkt dostępny jest w postaci ziół do zaparzania, zawierających 100 g liścia ortosyfonu na 100 g produktu, co wskazuje na tradycyjne zastosowanie, jednak brak badań przedklinicznych wymaga ostrożności klinicznej przy jego stosowaniu.
dane przedkliniczne, działanie niepożądane, genotoksyczność, liść ortosyfonu, nadzór farmakologiczny, Orthosiphonis folium, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, substancja czynna, substancja roślinna, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AmBisome liposomal 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa AmBisome liposomal (amfoterycyna B w liposomach) obejmowały toksykologię podprzewlekłą, mutagenność oraz ocenę funkcji rozrodczych. Badania toksyczności przeprowadzono na psach, królikach i szczurach, podając dawki terapeutyczne oraz od 1 do 3 mg/kg mc./dobę. Zaobserwowano nefrotoksyczność (uszkodzenie funkcji nerek), hepatotoksyczność (zaburzenia funkcji wątroby) oraz małopłytkowość, co jest zgodne z profilem toksyczności amfoterycyny B. Testy mutagenne na komórkach bakteryjnych i ssaczych wykazały brak działania mutagennego. Nie przeprowadzono natomiast badań kancerogenności, co pozostawia lukę w ocenie długoterminowego bezpieczeństwa.
AmBisome liposomal, amfoterycyna B w liposomach, badanie kancerogenności, badanie mutagenne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, formulacja liposomalna, funkcja rozrodcza, hepatotoksyczność, małopłytkowość, nefrotoksyczność, parametr hematologiczny, profil bezpieczeństwa leku, substancja aktywna, toksyczność podprzewlekła, uszkodzenie nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zmniejszenie płytek krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gynoxin Optima 200 mg
Azotan fentikonazolu, substancja czynna preparatu Gynoxin Optima, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z dawką DL50 wynoszącą 3000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u myszy i szczurów, natomiast po podaniu dootrzewnowym toksyczność wzrasta (myszy: 1276 mg/kg mc. u samców, 1265 mg/kg mc. u samic; szczury: 440 mg/kg mc. u samców, 309 mg/kg mc. u samic). Podawanie doustne przez 6 miesięcy dawek 40-160 mg/kg mc. u szczurów i psów wykazało dobrą tolerancję, z jedynie umiarkowanymi objawami toksyczności, takimi jak zwiększenie masy wątroby i przemijające podwyższenie aktywności AlAT. Badania mutagenności potwierdziły brak działania mutagennego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania leku przeciwgrzybiczego. Preparat charakteryzuje się również dobrą tolerancją miejscową, potwierdzoną na modelach zwierzęcych o skórze podobnej do ludzkiej, bez objawów uczulenia, fototoksyczności czy fotoalergii.
aminotransferaza alaninowa, azotan fentikonazolu, błona śluzowa pochwy, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fentikonazol, fotoalergia, fototoksyczność, kapsułka dopochwowa, lek przeciwgrzybiczny, podanie dootrzewnowe, świnia karłowata, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Passminum MED LUNIS 183 mg/5 ml
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania ekstraktu z ziela męczennicy cielistej (Passiflora incarnata L.) w produkcie leczniczym Passminum MED LUNIS wskazują na relatywnie wysoki poziom bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ostrej i podprzewlekłej. Badania toksyczności ostrej na modelach zwierzęcych wykazały brak objawów toksyczności przy dootrzewnowym podaniu ekstraktu w dawkach 500 mg/kg oraz 900 mg/kg masy ciała. W badaniach podprzewlekłych na samicach szczurów, którym podawano wodno-etanolowy ekstrakt w dawce 10 ml/kg masy ciała drogą podskórną i doustną przez 21 dni, nie stwierdzono istotnych zmian patologicznych ani negatywnego wpływu na masę ciała, temperaturę ciała czy koordynację motoryczną, co potwierdza dobrą tolerancję preparatu.
aberracje chromosomowe, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, ekstrakt wodno-etanolowy, ekstrakt z passiflory, genotoksyczność, karcinogenność, męczennica cielista, parametry fizjologiczne, podanie dootrzewnowe, potencjał rakotwórczy, rozwój prenatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ekstraktu, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, zaburzenia motoryczne - Leksykon substancji czynnych
Cylazapryl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cylazapryl, stosowany w preparatach takich jak Cazaprol, Cazacombi, Inhibace Plus i Symibace, wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z LD50 przekraczającym 2000 mg/kg u szczurów, myszy i makaków jawajskich, co znacznie przewyższa dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej głównym narządem docelowym były nerki, gdzie obserwowano odwracalne zmiany, takie jak wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, pogrubienie tętniczek kłębuszkowych oraz hiperplazję komórek okołokłębkowych, występujące jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. Skojarzone stosowanie cylazaprylu z hydrochlorotiazydem nie nasilało toksyczności ostrej ani przewlekłej, a efekty terapii skojarzonej obejmowały m.in. zmniejszenie utraty potasu indukowanej przez tiazyd oraz obniżenie aktywności motorycznej przy wysokich dawkach u małp. Badania kancerogenności i mutagenności cylazaprylu nie wykazały działania rakotwórczego ani genotoksycznego, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem w dawkach terapeutycznych.
cylazapryl, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fetotoksyczność, hiperplazja komórek okołokłębkowych, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina w osoczu, monoterapia, niedociśnienie, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, przetrwały przewód tętniczy, rozszerzenie miednicy, rozwój płodowy, stężenie mocznika, tętniczka kłębuszkowa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, układ renina-angiotensyna, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rubital Forte 1,73 g/5 ml
Syrop Rubital Forte zawiera wodny macerat z korzenia prawoślazu lekarskiego (Althaea officinalis L.) w stężeniu 1,73 g/5 ml oraz etanol <0,5% (V/V). Dokumentacja produktu nie obejmuje kompleksowych badań przedklinicznych, w tym toksyczności ostrej, przewlekłej i podprzewlekłej, co uniemożliwia pełną ocenę profilu bezpieczeństwa preparatu w kontekście różnych okresów dawkowania. Ponadto brak jest danych dotyczących genotoksyczności (np. test Amesa, test aberracji chromosomowych in vitro, test mikrojądrowy in vivo) oraz karcinogenności, co ogranicza możliwość oceny potencjalnego wpływu na DNA i ryzyko rozwoju nowotworów przy długotrwałym stosowaniu.
aberracja chromosomowa, Althaea officinalis, badanie genotoksyczności, badanie karcinogenności, badanie przedkliniczne, dane kliniczne, korzeń prawoślazu lekarskiego, macerat wodny, medycyna tradycyjna, pacjent pediatryczny, Rubital Forte, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levosol 6 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewodropropizyny, substancji czynnej syropu Levosol (6 mg/ml), obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na modelach zwierzęcych. Toksyczność ostra po podaniu doustnym wykazała różnice międzygatunkowe: dawki wywołujące objawy toksyczności wynosiły 886,5 mg/kg u szczurów, 1287 mg/kg u myszy oraz 2492 mg/kg u świnek morskich. Szczególnie istotny był indeks terapeutyczny (stosunek DL50 do DE50) w modelu świnek morskich, mieszczący się w zakresie 16–53, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną, co jest kluczowe przy ocenie ryzyka przedawkowania.
dawka efektywna, dawka letalna, dawka NOAEL, dawka terapeutyczna, indeks terapeutyczny, kaszel indukowany, lewodropropizyna, margines bezpieczeństwa, ostre zatrucie, poziom dawkowania bez obserwowanego działania niepożądanego, przedawkowanie leku, syrop przeciwkaszlowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wielokrotne podawanie leku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TOLAK 40 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fluorouracylu (5-FU) w kremie Tolak (40 mg/g) wykazały istotne ryzyko teratogenne i embriotoksyczne po podaniu układowym w dużych dawkach u myszy, szczurów, chomików i małp. Ponadto, u samców gryzoni zaobserwowano zaburzenia płodności, a u samic zmniejszoną liczbę ciąż, co wskazuje na negatywny wpływ 5-FU na funkcje rozrodcze. W zakresie genotoksyczności fluorouracyl nie indukował mutacji punktowych in vitro i in vivo, jednak wykazywał działanie klastogenne, powodując aberracje chromosomowe i powstawanie mikrojąder w liniach komórkowych oraz u myszy po aplikacji miejscowej. Brak jest danych dotyczących ostrej i podprzewlekłej toksyczności miejscowej po aplikacji kremu, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa stosowania miejscowego.
aberracje chromosomowe, badania kancerogenności, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fluorouracyl, klastogenność, mutacje punktowe, podanie dootrzewnowe, podanie miejscowe, potencjał genotoksyczny, toksyczność miejscowa, toksyczność podprzewlekła, zaburzenia płodności - Leksykon substancji czynnych
Hioscyna butylobromek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hioscyna butylobromek wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z wartościami LD50 wynoszącymi u myszy 3338,9 mg/kg m.c. (zakres 3068,1-3633,6), u szczurów 3123,6 mg/kg m.c. (zakres 2866,9-3403,3) oraz u psów 600 mg/kg m.c. Znacznie wyższa toksyczność obserwowana jest po podaniu pozajelitowym, gdzie LD50 dożylne wynoszą u myszy 10-23 mg/kg m.c., a u szczurów 18-48,3 mg/kg m.c. Objawy toksyczności obejmują ataksję, zmniejszone napięcie mięśni, drżenia, drgawki oraz rozszerzenie źrenic i tachykardię. W badaniach przewlekłych NOAEL dla podania doustnego wynosił 500 mg/kg m.c. u szczurów (4 tygodnie) oraz 30 mg/kg m.c. u psów (39 tygodni). Dawki powyżej 200 mg/kg m.c. indukowały hamowanie czynności przewodu pokarmowego i zwiększoną śmiertelność. Podanie dożylne w dawce 1 mg/kg m.c. było dobrze tolerowane, natomiast dawki ≥3 mg/kg m.c. wywoływały drgawki i zatrzymanie oddechu. Miejscowa tolerancja była dobra przy dawce 10 mg/kg m.c. domięśniowo, jednak wyższe dawki wiązały się z uszkodzeniami mięśni i wysoką śmiertelnością.
aberracja chromosomowa, badanie biochemiczne, badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, butylobromek hioscyny, dawka nieteratogenna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hioscyna butylobromek, LD50, mydriasis, NOAEL, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie wewnątrzotrzewnowe, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, roztwór do wstrzykiwań, skurcz przewodu pokarmowego, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 80 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Telam, zawierającego telmisartan (80 mg) i amlodypinę (5 mg), wykazały brak nakładania się profili toksyczności obu substancji, co sugeruje niskie ryzyko nasilenia działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach stosowano dawki 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, potwierdzając bezpieczeństwo skojarzenia. Telmisartan wywoływał zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka. Zmiany te były typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II i możliwe do zapobiegania przez doustne uzupełnienie soli. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego telmisartanu, a badania rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną u ludzi (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg nie wpływała na płodność szczurów. Badania mutagenności i rakotwórczości amlodypiny również nie wykazały działań niepożądanych.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, nadżerki i owrzodzenia, potas w surowicy, spermatydy, telmisartan i amlodypina, teratogenność, testosteron, toksyczność podprzewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dafnegin 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cyklopiroksu z olaminą, substancji czynnej leku Dafnegin, wykazały niską toksyczność ostrą z wartością LD50 > 2 g/kg masy ciała po podaniu doustnym u myszy i szczurów. Toksydność podprzewlekła po doustnym podaniu do 30 mg/kg m.c. u szczurów nie wykazała istotnych działań niepożądanych. Podanie dopochwowe, odpowiadające klinicznej drodze aplikacji, było dobrze tolerowane zarówno po jednorazowej dawce 16 mg/kg m.c., jak i po wielokrotnym stosowaniu 12,5 mg/kg m.c. przez 3 miesiące, bez obserwacji toksyczności miejscowej. Badania teratogenności i wpływu na płodność u szczurów i królików nie wykazały negatywnych efektów, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym. Ponadto, brak działania mutagennego potwierdzono w testach genotoksyczności.
badanie przedkliniczne, cyklopiroks z olaminą, Dafnegin, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, LD50, podanie dopochwowe, podanie doustne, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zakażenie grzybicze pochwy