fluoresceinowe barwienie rogówki
Fluoresceinowe barwienie rogówki to podstawowa technika diagnostyczna w oftalmologii, polegająca na aplikacji fluoresceinowego barwnika na powierzchnię oka w celu uwidocznienia uszkodzeń nabłonka rogówki. Fluoresceina sodowa, będąca hydrofilnym barwnikiem, nie wnika do zdrowej tkanki rogówki, natomiast wybarwia obszary, w których doszło do naruszenia ciągłości nabłonka.
Procedura polega na zakropleniu roztworu fluoresceiny lub aplikacji nasączonego barwnikiem paska papierowego na spojówkę dolnej powieki. Po kilku mrugnięciach barwnik rozprowadza się po powierzchni oka. Następnie rogówkę ocenia się w lampie szczelinowej z wykorzystaniem niebieskiego światła (około 490 nm), które powoduje fluorescencję barwnika, uwidaczniając ubytki nabłonka jako jasnozielone obszary.
Fluoresceinowe barwienie rogówki jest niezbędne w diagnostyce różnych stanów patologicznych oka, takich jak: erozje rogówki, ciała obce, suche oko, owrzodzenia rogówki, czy keratopatia ekspozycyjna. Metoda ta pozwala również na ocenę stabilności filmu łzowego poprzez pomiar czasu przerwania filmu łzowego (TBUT – Tear Break-Up Time), gdzie za wartości prawidłowe uznaje się wynik powyżej 10 sekund.
Badanie jest bezpieczne, nieinwazyjne i stanowi standard w codziennej praktyce okulistycznej. Należy jednak pamiętać, że fluoresceina może czasowo zabarwić miękkie soczewki kontaktowe, dlatego powinny one zostać usunięte przed przeprowadzeniem badania.