veisalgia
Veisalgia, znana potocznie jako kac, to zespół objawów występujących po spożyciu nadmiernej ilości alkoholu. Termin pochodzi z języka norweskiego „kveis” (dyskomfort po rozpuście) i greckiego „algia” (ból), został wprowadzony do literatury medycznej stosunkowo niedawno, w 2000 roku.
Patofizjologia veisalgii obejmuje kilka mechanizmów: odwodnienie organizmu (alkohol działa moczopędnie), efekty toksyczne aldehydu octowego (metabolitu alkoholu), zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemię, kwasicę metaboliczną oraz reakcje zapalne. Objawy typowo obejmują ból głowy, nudności, wymioty, zawroty głowy, zmęczenie, drażliwość, zaburzenia koncentracji i wrażliwość na światło i dźwięk.
Postępowanie w veisalgii koncentruje się głównie na leczeniu objawowym i nawodnieniu. Lekarze mogą zalecać NLPZ przeciw bólowi głowy (z ostrożnością ze względu na potencjalne podrażnienie żołądka), leki przeciwwymiotne oraz uzupełnianie elektrolitów. Prewencja polega na umiarkowaniu spożycia alkoholu, nawodnieniu podczas picia oraz unikaniu picia na pusty żołądek. Badania nad specyficznymi terapiami farmakologicznymi są ograniczone, a większość popularnych „leków na kaca” nie ma potwierdzonej skuteczności naukowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kac – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kac (veisalgia) to zespół objawów somatycznych i psychicznych pojawiających się po ustąpieniu stężenia alkoholu we krwi do poziomu bliskiego zeru. Typowe symptomy obejmują zmęczenie, bóle głowy, nudności, wymioty, odwodnienie, nadwrażliwość na bodźce, zaburzenia nastroju i funkcji poznawczych oraz objawy ze strony układu krążenia i neuromotoryczne, takie jak tachykardia, podwyższone ciśnienie tętnicze i tremor. Patofizjologia kaca obejmuje odwodnienie spowodowane hamowaniem wazopresyny, reakcję zapalną, podrażnienie błony śluzowej żołądka, hipoglikemię, zaburzenia snu oraz toksyczne działanie acetaldehydu i kongenerów zawartych w ciemnych alkoholach. Leczenie opiera się na nawodnieniu (woda, napoje izotoniczne, woda kokosowa), odpowiedniej diecie (węglowodany złożone, cysteina z jaj, fruktoza z owoców), farmakoterapii objawowej (NLPZ, leki przeciwwymiotne, zobojętniające kwas żołądkowy) oraz odpoczynku. W ciężkich przypadkach rozważa się dożylne podanie płynów, witamin z grupy B, witaminy C, glutationu i elektrolitów, choć skuteczność tej terapii nie jest jednoznacznie potwierdzona.
acetaldehyd, błona śluzowa żołądka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, GABA, glutaminian, glutation, hipoglikemia, kwas żołądkowy, lęk, lek przeciwwymiotny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, nadmierne spożycie alkoholu, neuroprzekaźnik, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, płynoterapia dożylna, podwyższone ciśnienie krwi, poziom cukru we krwi, reakcja zapalna, roztwór soli fizjologicznej, stężenie alkoholu we krwi, tachykardia, technika relaksacyjna, tremor rąk, veisalgia, wazopresyna, zaburzenie koordynacji ruchowej, zatrucie alkoholem, zawrót głowy