obniżony poziom wapnia

Obniżony poziom wapnia, nazywany hipokalcemią, to stan, w którym stężenie wapnia w surowicy krwi spada poniżej wartości referencyjnych (poniżej 8,5 mg/dl lub 2,12 mmol/l). Jest to ważny problem kliniczny, ponieważ wapń odgrywa kluczową rolę w wielu procesach fizjologicznych, w tym w przewodnictwie nerwowo-mięśniowym, krzepnięciu krwi i metabolizmie kostnym.

Przyczyny hipokalcemii są zróżnicowane i obejmują niedoczynność przytarczyc (pierwotną lub pooperacyjną), niedobór witaminy D, zaburzenia wchłaniania w przewodzie pokarmowym, niewydolność nerek czy zespół głodnych kości po paratyroidektomii. Hipokalcemia może być również wywołana przez niektóre leki, takie jak bisfosfoniany, cytrynian w przetaczanej krwi czy inhibitory pompy protonowej stosowane długoterminowo.

Objawy kliniczne hipokalcemii zależą od stopnia niedoboru i tempa spadku stężenia wapnia. Charakterystyczne są zaburzenia nerwowo-mięśniowe, takie jak tężyczka, parestezje, skurcze mięśni, objaw Chvostka i Trousseau. W cięższych przypadkach mogą wystąpić drgawki, zaburzenia rytmu serca, skurcz krtani czy objawy psychiczne. Przewlekła hipokalcemia może prowadzić do zmian w kościach, zaćmy i zwapnień tkanek miękkich.

Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego, fosforu nieorganicznego, magnezu, PTH, witaminy D oraz ocenę funkcji nerek. W leczeniu hipokalcemii stosuje się suplementację wapnia i witaminy D, a w ciężkich przypadkach dożylne podawanie wapnia. Kluczowe jest również leczenie choroby podstawowej wywołującej hipokalcemię.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl