odbiorczy ubytek słuchu
Odbiorczy ubytek słuchu (czuciowo-nerwowy niedosłuch) to zaburzenie słuchu wynikające z uszkodzenia struktur ucha wewnętrznego, nerwu słuchowego lub ośrodków słuchowych w mózgu. W przeciwieństwie do niedosłuchu przewodzeniowego, gdzie problem dotyczy ucha zewnętrznego lub środkowego, odbiorczy ubytek słuchu związany jest z nieprawidłowym przetwarzaniem lub przewodzeniem bodźców dźwiękowych w obrębie ślimaka lub dalszych odcinków drogi słuchowej.
Etiologia odbiorczego ubytku słuchu jest zróżnicowana i obejmuje czynniki wrodzone (mutacje genetyczne, infekcje wewnątrzmaciczne), nabyte (narażenie na hałas, ototoksyczne leki, choroby metaboliczne, infekcje), a także zmiany związane z wiekiem (presbyacusis). Charakterystyczną cechą tego typu niedosłuchu jest nie tylko obniżenie progu słyszenia, ale często również zniekształcenie odbieranych dźwięków i pogorszenie rozumienia mowy, zwłaszcza w hałaśliwym otoczeniu.
Diagnostyka odbiorczego ubytku słuchu opiera się na badaniach audiometrycznych (audiometria tonalna, audiometria słowna), badaniach elektrofizjologicznych (ABR, OAE) oraz obrazowych (MRI). Leczenie zależy od przyczyny i stopnia ubytku – od farmakoterapii w przypadkach o etiologii zapalnej, przez aparaty słuchowe przy ubytkach mniejszego i średniego stopnia, po implanty ślimakowe w przypadkach głębokiego niedosłuchu lub głuchoty. Wczesna diagnostyka i interwencja mają kluczowe znaczenie dla rozwoju mowy i funkcji poznawczych, szczególnie u dzieci.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń – Diagnostyka i diagnoza
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń (GPA) to rzadkie, autoimmunologiczne zapalenie naczyń małych i średnich, charakteryzujące się martwiczym zapaleniem ziarniniakowym obejmującym głównie górne i dolne drogi oddechowe oraz nerki. Diagnostyka GPA opiera się na ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych (w tym obecności przeciwciał ANCA, zwłaszcza C-ANCA anty-PR3, wykrywanych u około 80% pacjentów), analizie moczu (krwinkomocz >5 erytrocytów w polu widzenia, wałeczki erytrocytarne, białkomocz), badaniach obrazowych (RTG i TK klatki piersiowej wykazujące guzki, kawitacje w około 50% przypadków, zmiany w zatokach przynosowych) oraz biopsji (potwierdzającej zapalenie naczyń, ziarniniaki i martwicę). Kryteria klasyfikacyjne ACR/EULAR 2022 uwzględniają m.in. objawy kliniczne, obecność ANCA i zmiany obrazowe, osiągając czułość 93% i swoistość 94%. Diagnostyka różnicowa obejmuje inne zapalenia naczyń, infekcje, nowotwory i choroby ziarniniakowe.
azatiopryna, cyklofosfamid, cytoplazmatyczne ANCA, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, glikokortykosteroidy, granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń, immunofluorescencja, indukcja remisji, kłębuszkowe zapalenie nerek, metoda immunoenzymatyczna, metotreksat, mieloperoksydaza, odbiorczy ubytek słuchu, okołojądrowe ANCA, plamica wyczuwalna, plazmafereza, proteinaza 3, przeciwciała anty-MPO, przeciwciała przeciw cytoplazmie neutrofilów, rytuksymab, wałeczki erytrocytarne, zespół Churga-Straussa, ziarniniakowatość Wegenera, złogi immunoglobulin - Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Zapobieganie i profilaktyka
Otoskleroza to dziedziczna choroba ucha środkowego i wewnętrznego, charakteryzująca się nieprawidłowym wzrostem tkanki kostnej (otospongiozą), prowadzącym do przewodzeniowego i odbiorczego ubytku słuchu, z tym że ubytek odbiorczy jest nieodwracalny. Dziedziczenie ma charakter autosomalny dominujący, a czynniki hormonalne mogą nasilać przebieg choroby. Wczesna diagnostyka, zwłaszcza u osób z rodzinnym występowaniem, jest kluczowa i obejmuje regularne badania audiometryczne, szczególnie u kobiet w ciąży. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie preparatów fluorkowych (np. Fluical) w umiarkowanych dawkach przez 1-2 lata, a następnie w mniejszych dawkach bezterminowo, co może spowolnić progresję odbiorczego ubytku słuchu. Alternatywnie stosuje się związki strontu w dawce minimum 2 g/dobę, które mogą poprawić słuch, zmniejszyć szumy uszne i objawy zespołu Ménière’a. Terapia może być uzupełniona naprzemiennym podawaniem strontu i bisfosfonianów według ściśle określonego schematu dawkowania.
aparat słuchowy, badanie audiometryczne, bisfosfonian, choroba Ménière’a, dziedziczenie autosomalne dominujące, fluorek sodu, laryngolog, leczenie chirurgiczne, leczenie farmakologiczne, niedosłuch, odbiorczy ubytek słuchu, operacja strzemiączka, otoskleroza, otospongioza, preparat fluorkowy, profilaktyka wtórna, przewodzeniowy ubytek słuchu, stapedektomia, stapedotomia, szum uszny, terapia skojarzona, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, zapalenie ucha środkowego, zawrót głowy, zespół Ménière’a