biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile
Biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile (CDI) to infekcyjne zapalenie jelit wywołane przez bakterię Clostridioides (dawniej Clostridium) difficile. Patogen ten wytwarza toksyny A i B, które uszkadzają nabłonek jelita grubego, prowadząc do stanu zapalnego i charakterystycznych objawów klinicznych.
Zakażenie C. difficile jest najczęstszą przyczyną biegunki szpitalnej, występującej głównie po antybiotykoterapii, która zaburza naturalną mikrobiotę jelitową. Czynnikami ryzyka CDI są: wiek powyżej 65 lat, długotrwała hospitalizacja, stosowanie inhibitorów pompy protonowej, immunosupresja oraz choroby przewlekłe przewodu pokarmowego.
Objawy kliniczne obejmują wodnistą biegunkę (>3 stolców na dobę), ból brzucha, gorączkę, leukocytozę i hipoalbuminemię. W ciężkich przypadkach może dojść do rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, toksycznego rozszerzenia okrężnicy, perforacji i wstrząsu septycznego.
Diagnostyka CDI opiera się na wykrywaniu toksyn A/B w kale lub genów kodujących te toksyny (metody molekularne PCR). Leczenie pierwszego epizodu obejmuje metronidazol, wankomycynę lub fidaksomycynę. W przypadku nawrotów (występujących u 15-30% pacjentów) stosuje się przedłużone schematy wankomycyny, fidaksomycynę lub przeszczep mikrobioty jelitowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cefepime AptaPharma
Cefepime AptaPharma, zawierający cefepim dichlorowodorku jednowodnego, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko encefalopatii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku lub po przedawkowaniu. Objawy neurologiczne takie jak splątanie, zaburzenia świadomości czy padaczka powinny skłonić do natychmiastowej oceny stanu pacjenta. Przed terapią konieczne jest wykluczenie nadwrażliwości na cefepim, inne beta-laktamy oraz penicyliny, z uwagi na 5-10% częstość reakcji krzyżowych. W przypadku reakcji anafilaktycznych wskazane jest podanie epinefryny i obecność lekarza przy pierwszej dawce. Cefepim może indukować biegunkę związaną z zakażeniem Clostridioides difficile, która może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia i wymaga przerwania terapii oraz wdrożenia specyficznego leczenia. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≤50 mL/min konieczne jest dostosowanie dawki, uwzględniając stopień niewydolności nerek, ciężkość zakażenia oraz wrażliwość patogenów.
aminoglikozyd, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile, cefalosporyna, czynność nerek, dystrybucja cefepimu, działanie przeciwbakteryjne, encefalopatia, epinefryna, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lekowrażliwość patogenów, nadmierny wzrost niewrażliwych drobnoustrojów, nefrotoksyczność, nefrotoksyczny antybiotyk, odczyn Coombsa, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie świadomości, zakażenie C. difficile