czynnik stymulujący kolonie granulocytów-makrofagów
Czynnik stymulujący kolonie granulocytów-makrofagów (GM-CSF, Granulocyte-Macrophage Colony-Stimulating Factor) to glikoproteina należąca do rodziny cytokin hematopoetycznych, która odgrywa kluczową rolę w regulacji wzrostu i różnicowania komórek prekursorowych układu krwiotwórczego.
GM-CSF stymuluje proliferację i różnicowanie komórek macierzystych do granulocytów (neutrofili, eozynofili i bazofili) oraz makrofagów. Cytokina ta jest produkowana głównie przez limfocyty T, makrofagi, komórki śródbłonka, fibroblasty i komórki zrębu szpiku kostnego w odpowiedzi na stany zapalne lub infekcje.
W praktyce klinicznej rekombinowany GM-CSF (sargramostym) znajduje zastosowanie w leczeniu neutropenii po chemioterapii, po przeszczepach szpiku kostnego, w mobilizacji komórek macierzystych przed ich pobraniem do przeszczepu, a także w leczeniu zespołów mielodysplastycznych. Wykazuje również działanie immunomodulujące, zwiększając aktywność komórek dendrytycznych i makrofagów, co może być wykorzystywane w immunoterapii nowotworów.
Należy pamiętać, że stosowanie GM-CSF może wiązać się z działaniami niepożądanymi, takimi jak gorączka, bóle kostne, reakcje w miejscu podania, a w rzadkich przypadkach zespół przesiąkania włośniczek czy reakcje alergiczne. Obecnie prowadzone są badania nad potencjalnym zastosowaniem GM-CSF w leczeniu chorób autoimmunologicznych oraz jako adjuwant w szczepionkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk limfatyczny – Patofizjologia i mechanizm
Obrzęk limfatyczny to przewlekła choroba charakteryzująca się nieprawidłowym gromadzeniem się bogatego w białko płynu (1,0-5,5 g/ml) w przestrzeni śródmiąższowej, wynikającym z niewydolności drenażu limfatycznego. Patogeneza obejmuje zastój limfatyczny po redukcji przepływu limfy o ≥80%, przewlekły stan zapalny z udziałem limfocytów Th2 i makrofagów, a także przebudowę tkanki tłuszczowej i włóknienie skóry oraz tkanki podskórnej. Obrzęk limfatyczny dzieli się na pierwotny (genetyczne dysplazje naczyń limfatycznych, mutacje genów takich jak FOXC2) oraz wtórny (uszkodzenia po leczeniu onkologicznym, infekcjach, urazach, otyłości, niewydolności żylnej). Przewlekły stan zapalny indukowany przez cytokiny (np. IL-6, IL-2, GM-CSF) i leukotrien B4 (LTB4) prowadzi do upośledzenia funkcji limfatycznych, włóknienia i hipertrofii tkanki tłuszczowej, co skutkuje obrzękiem nieustępującym pod uciskiem.
aplazja, biopsja węzła wartowniczego, cellulitis, ciśnienie onkotyczne, czynnik stymulujący kolonie granulocytów-makrofagów, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, drenaż limfatyczny, filarioza, hiperplazja, hipoplazja, interleukina-2, kompleksowa terapia przeciwzastoinowa, leukotrien B4, limfangiogeneza, limfocyt T CD4+, limfocyt Th2, makrofag, naczynie limfatyczne, naczynie obwodowe, niewydolność żylna, obrzęk limfatyczny, pierwotny obrzęk limfatyczny, proces zapalny, przestrzeń śródmiąższowa, przeszczep unaczynionego węzła chłonnego, radioterapia, sklerodermia, stripping żył, węzeł chłonny, włóknienie, wtórny obrzęk limfatyczny, zastój limfatyczny, zespół Stewarta-Trevesa, zespół Turnera, zespolenie limfatyczno-żylne