blok fazy I
Blok fazy I (lub blok przedsionkowo-pęczkowy I stopnia) to zaburzenie przewodzenia elektrycznego w sercu, charakteryzujące się wydłużeniem czasu przewodzenia impulsu z węzła zatokowo-przedsionkowego do komór serca. W zapisie EKG objawia się to przedłużeniem odstępu PQ powyżej 200 ms, przy zachowaniu prawidłowej morfologii zespołów QRS.
Etiologia bloku I stopnia jest różnorodna – może być wynikiem chorób organicznych serca (choroba niedokrwienna, zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia), zaburzeń elektrolitowych, działania leków (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, glikozydy naparstnicy) lub zwiększonego napięcia nerwu błędnego. W niektórych przypadkach występuje również jako wariant normy u sportowców.
Blok I stopnia zazwyczaj nie wymaga leczenia, gdy jest bezobjawowy. Istotne jest jednak monitorowanie pacjentów, ponieważ może on poprzedzać wystąpienie bloków wyższego stopnia. Leczenie koncentruje się na usunięciu przyczyny, np. modyfikacji farmakoterapii lub korekcji zaburzeń elektrolitowych. W rzadkich przypadkach objawowej bradykardii może być konieczne wszczepienie stymulatora serca.