badanie ALLHAT
Badanie ALLHAT (Antihypertensive and Lipid-Lowering Treatment to Prevent Heart Attack Trial) to jedno z największych randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia nadciśnienia tętniczego. Przeprowadzone w latach 1994-2002, objęło ponad 42 000 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przynajmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej.
Głównym celem badania ALLHAT było porównanie skuteczności czterech klas leków przeciwnadciśnieniowych: diuretyków tiazydowych (chlortalidon), antagonistów wapnia (amlodypina), inhibitorów konwertazy angiotensyny (lisinopril) oraz alfa-blokerów (doksazosyna) w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym. Ramię z doksazosyną zostało przedwcześnie zakończone z powodu zwiększonego ryzyka niewydolności serca w porównaniu z chlortalidonem.
Wyniki badania ALLHAT wskazały, że diuretyki tiazydowe są równie skuteczne lub bardziej skuteczne niż nowsze, droższe leki przeciwnadciśnieniowe w zapobieganiu głównym powikłaniom sercowo-naczyniowym. Nie zaobserwowano istotnych różnic w zakresie pierwotnego punktu końcowego (zawał serca zakończony lub niezakończony zgonem) między chlortalidonem, amlodipiną i lisinoprilem, jednak chlortalidon wykazał lepszą skuteczność w zapobieganiu niewydolności serca.
Badanie ALLHAT miało znaczący wpływ na wytyczne leczenia nadciśnienia tętniczego, prowadząc do rekomendacji diuretyków tiazydowych jako leków pierwszego wyboru w terapii niepowikłanego nadciśnienia tętniczego, szczególnie u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sumilar Duo 10 mg + 5 mg
Sumilar Duo to preparat łączący ramipryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, antagonista kanałów wapniowych, wykazujący synergistyczne działanie hipotensyjne. Ramipryl, prolek przekształcany do ramiprylatu, hamuje konwertazę angiotensyny, zmniejszając produkcję angiotensyny II i rozkład bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie ramiprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach, a efekt utrzymuje się około 24 godzin, z pełnym efektem po 3-4 tygodniach terapii. Amlodypina, pochodna dihydropirydyny, blokuje napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i obniżenie ciśnienia przez 24 godziny po podaniu raz na dobę. W badaniu ALLHAT (n=33 357, średni wiek 55 lat, obserwacja 4,9 roku) amlodypina (2,5-10 mg/d) wykazała podobną skuteczność w zapobieganiu zgonów z powodu choroby niedokrwiennej serca i zawałów w porównaniu do chlortalidonu, jednak z wyższą częstością niewydolności serca (10,2% vs 7,7%, RR 1,38, p<0,001).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aliskiren, amlodypina, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista jonów wapniowych, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, badanie ALLHAT, badanie echokardiograficzne, bradykinina, cholesterol HDL, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, digoksyna, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dna moczanowa, działanie naczynioskurczowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt z odbicia, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie wtórne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, opór w tętnicach obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, prolek, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, ramipryl, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Apo-Doxan 1 1 mg
Doksazosyna, będąca selektywnym antagonistą postsynaptycznych alfa1-adrenoreceptorów, wykazuje skuteczne działanie hipotensyjne poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych i zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego, co przekłada się na obniżenie ciśnienia tętniczego utrzymujące się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki. Maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 2-6 godzinach, a leczenie charakteryzuje się brakiem tolerancji farmakologicznej oraz minimalnym ryzykiem tachykardii i wzrostu aktywności reninowej osocza. Dodatkowo, doksazosyna korzystnie wpływa na profil lipidowy, obniżając stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego oraz LDL, jednocześnie zwiększając stosunek HDL do cholesterolu całkowitego o 4-13%, co sprzyja redukcji ryzyka miażdżycy i choroby wieńcowej. Lek wykazuje także działanie kardioprotekcyjne poprzez hamowanie przerostu lewej komory, agregacji płytek oraz zwiększenie aktywności tkankowego aktywatora plazminogenu, a także poprawia wrażliwość na insulinę, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą i insulinoopornością.
agregacja płytek krwi, aktywność reninowa osocza, badanie ALLHAT, beta-adrenolityk, blokowanie alfa1-adrenoreceptorów, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, choroba wieńcowa, dysfunkcja lewokomorowa, frakcja LDL, gospodarka lipidowa, gospodarka węglowodanowa, incydent zakrzepowo-zatorowy, insulinooporność, kwas moczowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór naczyniowy obwodowy, potencjał fibrynolityczny, powikłania sercowo-naczyniowe, przerost lewej komory serca, reakcja ortostatyczna, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, stres oksydacyjny, tachykardia, tkankowy aktywator plazminogenu, triglicerydy, właściwości antyoksydacyjne, wrażliwość na insulinę