inhibitor napływu jonów wapniowych
Inhibitor napływu jonów wapniowych, znany również jako bloker kanałów wapniowych (CCB – Calcium Channel Blocker), to lek hamujący przepływ jonów wapnia do komórek mięśniowych serca i naczyń krwionośnych. Mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów wapniowych typu L, co prowadzi do zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego i rozkurczu mięśni gładkich naczyń.
W praktyce klinicznej inhibitory napływu jonów wapniowych dzieli się na dihydropirydynowe (np. amlodypina, nifedypina) oraz niedihydropirydynowe (werapamil, diltiazem). Pierwsze działają wybiórczo na naczynia obwodowe, powodując ich rozkurcz, drugie wykazują silniejsze działanie na mięsień sercowy, zmniejszając kurczliwość i spowalniając przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.
Główne wskazania do stosowania inhibitorów napływu jonów wapniowych obejmują nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, zaburzenia rytmu serca (głównie werapamil i diltiazem) oraz migreny. Leki te są szczególnie wartościowe u pacjentów z towarzyszącą astmą oskrzelową lub cukrzycą, gdyż w przeciwieństwie do beta-blokerów nie wywierają niekorzystnego wpływu na drogi oddechowe i metabolizm glukozy.
Działania niepożądane zależą od podgrupy leków – dihydropirydyny mogą powodować obrzęki obwodowe, zaczerwienienie twarzy i ból głowy, podczas gdy niedihydropirydyny – bradykardię i zaparcia. Należy zachować ostrożność stosując je u pacjentów z niewydolnością serca lub zaburzeniami przewodzenia, szczególnie dotyczy to werapamilu i diltiazemu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vilpin Combi 5 mg + 10 mg
Vilpin Combi to preparat złożony zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby wieńcowej. Peryndopryl, poprzez hamowanie ACE, zmniejsza stężenie angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego, przy jednoczesnym zwiększeniu aktywności układu kalikreina-kinina i prostaglandyn. Maksymalne działanie hipotensyjne peryndoprylu pojawia się po 4-6 godzinach i utrzymuje przez 24 godziny, osiągając 87-100% maksymalnego efektu. W badaniu EUROPA (n=12 218) peryndopryl 8 mg/dobę istotnie zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 20% (bezpieczeństwo potwierdzone p<0,001). Amlodypina, jako dihydropirydynowy bloker kanału wapniowego, rozszerza naczynia obwodowe i wieńcowe, zmniejszając obciążenie następcze i poprawiając perfuzję mięśnia sercowego. W badaniu CAMELOT (n=1997) amlodypina 5-10 mg/dobę istotnie redukowała hospitalizacje z powodu dławicy (7,7% vs 12,8% placebo, p=0,002) oraz rewaskularyzacje (11,8% vs 15,7%, p=0,03).
amlodypina, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista wapnia, bloker kanału wapniowego, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, egzopeptydaza, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk płuc, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl, peryndoprylat, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, skurcz tętnic wieńcowych, stabilna choroba wieńcowa, tiazydowy lek moczopędny, układ kalikreina-kinina, układ prostaglandyn, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 5 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed to preparat złożony zawierający ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Ramipryl działa poprzez hamowanie konwersji angiotensyny I do angiotensyny II oraz zwiększenie stężenia bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego, z efektem utrzymującym się do 24 godzin i maksymalnym po 3-4 tygodniach terapii. Amlodypina powoduje rozkurcz mięśni gładkich naczyń, zmniejszając opór obwodowy i poprawiając ukrwienie wieńcowe, a jej działanie utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu raz na dobę. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, co prowadzi do diurezy i zmniejszenia objętości osocza, a jego działanie moczopędne rozpoczyna się po 1-2 godzinach, utrzymując się do 12 godzin. Dawkowanie hydrochlorotiazydu w zakresie 12,5-75 mg/dobę wykazuje zależność dawka-efekt, a przekroczenie zalecanej dawki zwiększa ryzyko działań niepożądanych bez poprawy skuteczności.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, alkalizacja moczu, angiotensyna, anhydraza węglowa, bradykinina, choroba sercowo-naczyniowa, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, hiperkalcemia, hiperkaliemia, inhibitor napływu jonów wapniowych, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nefrogenna moczówka prosta, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór tętniczy obwodowy, osmolalność moczu, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, ramiprylat, równowaga kwasowo-zasadowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramidilan HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Ramidilan HCT to trójskładnikowy lek hipotensyjny łączący ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (inhibitor kanałów wapniowych dihydropirydynowy) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk). Ramipryl działa poprzez hamowanie konwersji angiotensyny I do angiotensyny II oraz zwiększenie stężenia bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia oporu naczyniowego bez wpływu na filtrację kłębuszkową. Amlodypina powoduje rozkurcz mięśni gładkich naczyń, zmniejszając opór obwodowy i poprawiając ukrwienie mięśnia sercowego, a hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, co skutkuje zmniejszeniem objętości pozakomórkowej i oporu naczyniowego. Działanie przeciwnadciśnieniowe ramiprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, maksymalny efekt występuje po 3-6 godzinach, a czas działania wynosi około 24 godziny. Hydrochlorotiazyd wykazuje początek diurezy po 2 godzinach, maksymalny efekt po 4 godzinach, a działanie przeciwnadciśnieniowe pojawia się po 3-4 dniach i utrzymuje do 1 tygodnia po odstawieniu. Skuteczność leczenia jest potwierdzona w długotrwałych badaniach do 2 lat, a nagłe odstawienie ramiprylu nie powoduje efektu odbicia.
Badania kliniczne ONTARGET, VA NEPHRON-D oraz ALTITUDE wykazały brak korzyści z jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, a także zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i niedociśnienia, co wyklucza ich łączne stosowanie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Hydrochlorotiazyd wiąże się z dawko-zależnym wzrostem ryzyka nieczerniakowatych nowotworów skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego (OR 1,29 przy dawce ≥50 000 mg) oraz raka kolczystokomórkowego (OR 3,98 przy dawce ≥50 000 mg), a także raka wargi (OR do 7,7 przy dawce ~100 000 mg). Amlodypina charakteryzuje się neutralnością metaboliczną, co umożliwia jej stosowanie u pacjentów z cukrzycą, astmą oskrzelową i dną moczanową. Ze względu na farmakodynamiczne właściwości i profil bezpieczeństwa, Ramidilan HCT stanowi skuteczną opcję terapeutyczną w leczeniu nadciśnienia tętniczego, jednak dawkowanie hydrochlorotiazydu nie powinno przekraczać zalecanych dawek ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Europejska Agencja Leków zrezygnowała z wymogu badań u dzieci i młodzieży z powodu braku przewagi terapeutycznej w tej grupie.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna I, angiotensyna II, anhydraza węglanowa, bradykinina, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, hiperkalcemia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, kanalik dystalny, kanały wapniowe, kininaza II, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, moczówka prosta, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie mięśnia sercowego, obciążenie następcze, osmolalność moczu, ostre uszkodzenie nerek, pochodne dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, ramiprylat, tiazydowy lek moczopędny, wazokonstryktor, wchłanianie zwrotne sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aramlessa 10 mg + 5 mg
Aramlessa to preparat złożony zawierający peryndopryl z argininą (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i stabilnej choroby wieńcowej. Peryndopryl hamuje konwersję angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego poprzez zmniejszenie oporu obwodowego i poprawę przepływu naczyniowego, bez wpływu na częstość akcji serca. Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe obserwuje się po 4-6 godzinach i utrzymuje przez co najmniej 24 godziny. W badaniu EUROPA u 12 218 pacjentów z chorobą wieńcową, peryndopryl w dawce 8 mg (równoważne 10 mg z argininą) zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 20% (p<0,001), a u pacjentów z przebytym zawałem lub rewaskularyzacją o 22,4%. Amlodypina działa poprzez blokadę napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, a także poprawia ukrwienie mięśnia sercowego, zmniejszając objawy dławicy piersiowej bez negatywnego wpływu na metabolizm lipidów i glukozy.
aktywność reninowa osocza, amlodypina bezylan, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, ból dławicowy, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, inhibitor płytek krwi, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, obniżenie odcinka ST, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl arginina, peryndoprylat, przepływ nerkowy, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, RAAS, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, sekrecja aldosteronu, skurcz tętnic wieńcowych, skurczowe ciśnienie tętnicze, stabilna choroba wieńcowa, tętniczka wieńcowa, udar mózgu, układ kalikreina-kinina, układ prostaglandyn, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlopin 10 mg 10 mg
Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje działanie przeciwnadciśnieniowe poprzez rozkurcz mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co skutkuje obniżeniem całkowitego oporu obwodowego i zmniejszeniem obciążenia następczego serca. Dawkowanie 10 mg raz na dobę zapewnia utrzymanie efektu hipotensyjnego przez 24 godziny, minimalizując ryzyko nagłego niedociśnienia. W terapii dławicy piersiowej amlodypina rozszerza tętnice wieńcowe i tętniczki, poprawiając perfuzję mięśnia sercowego, co przekłada się na wydłużenie czasu wysiłku, opóźnienie bólu dławicowego oraz redukcję częstości napadów i zapotrzebowania na nitroglicerynę. Lek charakteryzuje się korzystnym profilem metabolicznym, co umożliwia jego stosowanie u pacjentów z astmą, cukrzycą czy dną moczanową. W badaniu CAMELOT (n=1997) amlodypina w dawkach 5-10 mg zmniejszyła częstość hospitalizacji z powodu dławicy (7,7% vs 12,8% placebo, p=0,002) oraz rewaskularyzacji wieńcowej (11,8% vs 15,7% placebo, p=0,03), wykazując istotne korzyści kliniczne u chorych z chorobą niedokrwienną serca.
antagonista kanału wapniowego, astma oskrzelowa, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie krwi, cukrzyca, digoksyna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor napływu jonów wapniowych, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek tiazydowy, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, niedotlenienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, obciążenie następcze, obrzęk płuc, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, resuscytacja, rozkurcz mięśni gładkich, statyna, tętnica wieńcowa, tętniczka obwodowa, udar, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Candezek Combi 16 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Candezek Combi łączy kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (AT1), oraz amlodypinę, antagonista kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn, co skutkuje synergistycznym działaniem przeciwnadciśnieniowym. Kandesartan, będący prolekiem, blokuje receptory AT1, co prowadzi do zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego bez odruchowej tachykardii, z efektem obniżenia ciśnienia tętniczego utrzymującym się przez 24 godziny po dawce 8-32 mg. W badaniach klinicznych wykazano, że kandesartan w dawce 32 mg obniża ciśnienie skurczowe/rozkurczowe o 13,1/10,5 mmHg, przewyższając skuteczność losartanu 100 mg (10,0/8,7 mmHg). Amlodypina, podawana w dawkach 2,5-10 mg/dobę, działa poprzez rozszerzenie naczyń obwodowych i wieńcowych, zmniejszając afterload i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, co jest korzystne także u pacjentów z dusznicą. Połączenie tych leków wykazuje addytywny efekt hipotensyjny, a ich stosowanie jest dobrze tolerowane, bez istotnego ryzyka odruchowej tachykardii czy ciężkiego spadku ciśnienia po pierwszej dawce.
amlodypina, angiotensyna II, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, dihydropirydyna, dławica Prinzmetala, dusznica bolesna, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, inhibitor napływu jonów wapniowych, kandesartan cyleksetyl, miażdżyca naczyń, nefropatia cukrzycowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, parametry nerkowe, prolek, przerost lewej komory, receptory AT1, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wydalanie albumin z moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prestozek Combi 8 mg + 5 mg
Prestozek Combi to preparat złożony zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych dihydropirydynowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Peryndopryl działa poprzez hamowanie konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego, a także korzystnie wpływa na przebudowę naczyń i przerost lewej komory. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się 4-6 godzin po podaniu, utrzymując się przez co najmniej 24 godziny, z całodobową kontrolą ciśnienia. W badaniu EUROPA u 12 218 pacjentów z chorobą wieńcową, peryndopryl w dawce 8 mg/dobę zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 20% (95% CI 9,4-28,6; p<0,001). Amlodypina, działając rozkurczająco na mięśnie gładkie naczyń, obniża ciśnienie tętnicze i zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, co potwierdzono w badaniu CAMELOT, gdzie zmniejszyła częstość hospitalizacji z powodu dławicy piersiowej (7,7% vs 12,8%, p=0,002) oraz rewaskularyzacji (11,8% vs 15,7%, p=0,03).
choroba niedokrwienna serca, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dławica odmienna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, działanie hipotensyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, inhibitor napływu jonów wapniowych, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk płuc, ostre uszkodzenie nerek, peryndoprylat, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, stabilna choroba wieńcowa, udar mózgu, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sumilar Duo 10 mg + 5 mg
Sumilar Duo to preparat łączący ramipryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, antagonista kanałów wapniowych, wykazujący synergistyczne działanie hipotensyjne. Ramipryl, prolek przekształcany do ramiprylatu, hamuje konwertazę angiotensyny, zmniejszając produkcję angiotensyny II i rozkład bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie ramiprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach, a efekt utrzymuje się około 24 godzin, z pełnym efektem po 3-4 tygodniach terapii. Amlodypina, pochodna dihydropirydyny, blokuje napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i obniżenie ciśnienia przez 24 godziny po podaniu raz na dobę. W badaniu ALLHAT (n=33 357, średni wiek 55 lat, obserwacja 4,9 roku) amlodypina (2,5-10 mg/d) wykazała podobną skuteczność w zapobieganiu zgonów z powodu choroby niedokrwiennej serca i zawałów w porównaniu do chlortalidonu, jednak z wyższą częstością niewydolności serca (10,2% vs 7,7%, RR 1,38, p<0,001).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aliskiren, amlodypina, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista jonów wapniowych, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, badanie ALLHAT, badanie echokardiograficzne, bradykinina, cholesterol HDL, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, digoksyna, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dna moczanowa, działanie naczynioskurczowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt z odbicia, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie wtórne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, opór w tętnicach obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, prolek, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, ramipryl, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 10 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed to trójskładnikowa kombinacja leków przeciwnadciśnieniowych, obejmująca ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk). Ramipryl działa poprzez hamowanie konwertazy angiotensyny, co zmniejsza produkcję angiotensyny II i rozkład bradykininy, prowadząc do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Amlodypina powoduje rozkurcz mięśni gładkich naczyń, zmniejszając opór obwodowy i poprawiając ukrwienie mięśnia sercowego, natomiast hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i wody przez nerki, co zmniejsza objętość osocza i ciśnienie tętnicze. Efekt przeciwnadciśnieniowy ramiprylu pojawia się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach i utrzymuje się do 24 godzin, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje działanie diuretyczne po 1-2 godzinach, z maksymalnym efektem po 4-6 godzinach, utrzymującym się do 12 godzin. Długotrwałe stosowanie ramiprylu i amlodypiny wykazuje stabilne działanie hipotensyjne bez kompensacyjnego przyspieszenia akcji serca.
aktywność reninowa osocza, anhydraza węglanowa, antagonista wapnia, bradykinina, ciśnienie tętnicze, dipeptydylokarboksypeptydaza I, diuretyk tiazydowy, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, frakcja filtracyjna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor napływu jonów wapniowych, kininaza II, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny tiazydowy, nefrogenna moczówka prosta, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór naczyń obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak wargi, ramiprylat, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 2,5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed to złożona terapia przeciwnadciśnieniowa łącząca inhibitor ACE (ramipryl), antagonistę kanałów wapniowych (amlodypinę) oraz diuretyk tiazydowy (hydrochlorotiazyd). Ramipryl działa poprzez hamowanie konwertazy angiotensyny, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II i aldosteronu, skutkując rozkurczem naczyń i zmniejszeniem oporu obwodowego bez istotnych zmian w filtracji kłębuszkowej. Amlodypina, jako dihydropirydynowy bloker kanałów wapniowych, rozszerza naczynia obwodowe i wieńcowe, poprawiając perfuzję mięśnia sercowego i obniżając ciśnienie tętnicze. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i wody, zmniejszając objętość osocza i opór naczyniowy, z efektem hipotensyjnym utrzymującym się do tygodnia po odstawieniu. Działanie poszczególnych składników jest uzupełniające, co zapewnia skuteczną kontrolę ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, z maksymalnym efektem po 3-4 tygodniach terapii. Wartości dawkowania hydrochlorotiazydu mieszczą się w zakresie 12,5-75 mg/dobę, a przekroczenie tej dawki nie zwiększa efektu terapeutycznego, lecz nasila działania niepożądane.
aktywacja neuroendokrynna, aktywność reninowa osocza, aldosteron, alkalizacja moczu, angiotensyna, anhydraza węglowa, antagonista jonów wapniowych, astma oskrzelowa, bradykinina, choroba naczyniowa mózgu, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie napełniania komory, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, działanie farmakologiczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, frakcja filtracyjna, hiperkalcemia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, kanaliki nerkowe, kininaza II, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, kwas moczowy, lek moczopędny, mięsień sercowy, mięśnie gładkie naczyń, moczówka prosta, naczynia nerkowe, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność serca, nowotwór wargi, obciążenie następcze, objętość osocza, obniżenie odcinka ST, obwodowy opór naczyniowy, opór tętniczy obwodowy, osmolalność moczu, ostre uszkodzenie nerek, pojemność minutowa, przepływ osocza przez nerki, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, ramiprylat, rozkurcz naczyń, rozszerzenie tętniczek obwodowych, skurcz naczyń wieńcowych, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja, wazokonstrykcja, wskaźnik sercowy, wydalanie potasu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramidilan HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Ramidilan HCT to trójskładnikowy preparat przeciwnadciśnieniowy łączący ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy lek moczopędny). Ramipryl działa poprzez hamowanie konwertazy angiotensyny, co zmniejsza produkcję angiotensyny II i uwalnianie aldosteronu, prowadząc do rozkurczu naczyń i obniżenia oporu naczyniowego. Amlodypina rozszerza tętniczki obwodowe i wieńcowe, zmniejszając obciążenie następcze serca i poprawiając perfuzję mięśnia sercowego. Hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę przez hamowanie zwrotnego wchłaniania sodu i chlorków w kanalikach dystalnych, co skutkuje zmniejszeniem objętości pozakomórkowej i oporu naczyniowego. Działanie ramiprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, maksymalny efekt osiąga po 3-6 godzinach i utrzymuje się 24 godziny, natomiast hydrochlorotiazyd wywołuje diurezę po około 2 godzinach, z maksymalnym efektem po 4 godzinach i działaniem przeciwnadciśnieniowym utrzymującym się do tygodnia po odstawieniu. Dawkowanie hydrochlorotiazydu w zakresie 12,5-75 mg/dobę wykazuje zależność dawka-efekt, jednak przekroczenie zalecanych dawek zwiększa ryzyko działań niepożądanych bez poprawy skuteczności.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, anhydraza węglowa, antagonista jonów wapniowych, bradykinina, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica Prinzmetala, frakcja filtracyjna, hiperkalcemia, hiperkaliemia, inhibitor napływu jonów wapniowych, kanalik dystalny, kininaza II, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, nefrogenna moczówka prosta, nefropatia cukrzycowa, nerkowy opór naczyniowy, nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry, niedociśnienie tętnicze, osmolalność moczu, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, ramiprylat, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazokonstriktor - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aramlessa 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Aramlessa jest preparatem złożonym zawierającym peryndopryl z argininą (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego), które synergistycznie obniżają ciśnienie tętnicze. Peryndopryl hamuje konwersję angiotensyny I do angiotensyny II, zmniejszając stężenie angiotensyny II, sekrecję aldosteronu oraz zwiększając aktywność układu kalikreina-kinina, co prowadzi do obniżenia oporów obwodowych i ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość akcji serca. Amlodypina, jako dihydropirydynowy antagonista kanału wapniowego, rozszerza mięśnie gładkie naczyń, zmniejszając afterload i poprawiając ukrwienie wieńcowe, co jest korzystne w leczeniu nadciśnienia i dławicy piersiowej. Działanie amlodypiny utrzymuje się przez 24 godziny, a lek nie wywołuje niekorzystnych efektów metabolicznych, co czyni go odpowiednim dla pacjentów z astmą, cukrzycą i dną moczanową.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aliskiren, amlodypina, angiotensyna II, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, astma, beta-adrenolityk, ból wieńcowy, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, cukrzyca typu 2, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, dysfagia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, inhibitor płytek krwi, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, nitrogliceryna, obniżenie odcinka ST, ostre nadciśnienie, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl z argininą, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, RAAS, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stabilna choroba wieńcowa, tętniczka wieńcowa, udar mózgu, układ kalikreina-kinina, układ prostaglandyn, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed to preparat złożony, łączący inhibitor ACE (ramipryl), bloker kanałów wapniowych (amlodypina) oraz diuretyk tiazydowy (hydrochlorotiazyd), co zapewnia synergistyczne działanie hipotensyjne. Ramipryl hamuje konwersję angiotensyny I do angiotensyny II, obniżając opór obwodowy i wydzielanie aldosteronu, z efektem utrzymującym się do 24 godzin i pełnym działaniem po 3-4 tygodniach. Amlodypina działa poprzez blokadę kanałów wapniowych, powodując rozkurcz naczyń i zmniejszenie obciążenia następczego serca, co przekłada się na obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny bez nagłego niedociśnienia. Hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę i natriurezę, hamując zwrotne wchłanianie NaCl w kanalikach dystalnych, z efektem przeciwnadciśnieniowym pojawiającym się po 3-4 dniach i utrzymującym do tygodnia po odstawieniu. Dawkowanie hydrochlorotiazydu w zakresie 12,5-75 mg/dobę wykazuje zależność dawka-efekt, przy czym przekroczenie zalecanych dawek zwiększa ryzyko działań niepożądanych bez poprawy skuteczności.
aktywacja neuroendokrynna, angiotensyna II, anhydraza węglowa, bradykinina, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, działanie moczopędne, działanie przeciwnadciśnieniowe, filtracja kłębuszkowa, hemodynamika sercowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, kanalik nerkowy, klirens kreatyniny, lek moczopędny, mechanizm działania hipotensyjnego, nefrogenna moczówka prosta, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, obniżenie odcinka ST, opór naczyniowy obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aramlessa 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Aramlessa zawiera peryndopryl w postaci soli z argininą oraz amlodypinę w postaci bezylanu, łącząc działanie inhibitora ACE i antagonisty kanału wapniowego (kod ATC: C09BB04). Peryndopryl, poprzez hamowanie konwertazy angiotensyny, zmniejsza stężenie angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia oporów obwodowych i redukcji ciśnienia tętniczego, przy jednoczesnym zwiększeniu aktywności reninowej osocza i zmniejszeniu sekrecji aldosteronu. Maksymalny efekt hipotensyjny pojawia się po 4-6 godzinach i utrzymuje przez co najmniej 24 godziny (wskaźnik T/P 87-100%). W badaniu EUROPA u 12 218 pacjentów z chorobą wieńcową, peryndopryl 8 mg/dobę (równoważne 10 mg z argininą) zmniejszył częstość zdarzeń sercowo-naczyniowych o 1,9% (RRR 20%, 95% CI 9,4-28,6, p<0,001). Amlodypina, jako dihydropirydynowy antagonista kanału wapniowego, rozszerza naczynia obwodowe i wieńcowe, obniżając afterload i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, co przekłada się na obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po dawce dobowej 5-10 mg. W badaniu CAMELOT u 1997 pacjentów z chorobą niedokrwienną serca amlodypina istotnie zmniejszyła częstość hospitalizacji z powodu dławicy (7,7% vs 12,8%, HR 0,58, p=0,002) oraz rewaskularyzacji (11,8% vs 15,7%, HR 0,73, p=0,03) w porównaniu z placebo.
antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, dławica Prinzmetala, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapniowych, inhibitor płytek krwi, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk płuc, ostre uszkodzenie nerek, peryndoprylat, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, przemijający napad niedokrwienny, przepływ nerkowy, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, sekrecja aldosteronu, stabilna choroba wieńcowa, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, układ kalikreina-kinina, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego