wrzodziejące zapalenie jelita
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa) to przewlekła choroba zapalna jelit o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się nawracającymi epizodami zapalenia błony śluzowej odbytnicy i okrężnicy. Patofizjologicznie dochodzi do nacieków zapalnych i owrzodzeń ograniczonych do błony śluzowej i podśluzowej jelita grubego, z typowym szerzeniem się procesu zapalnego od odbytnicy w kierunku proksymalnym.
Klinicznie choroba manifestuje się krwawymi biegunkami, bólami brzucha, pilnymi parciami na stolec oraz objawami ogólnoustrojowymi jak gorączka czy utrata masy ciała. Przebieg jest zwykle przewlekły z okresami zaostrzeń i remisji. Diagnostyka opiera się na badaniach endoskopowych z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego, badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych.
Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ma charakter stopniowany i zależy od nasilenia choroby. Obejmuje preparaty 5-ASA, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne (azatiopryna, 6-merkaptopuryna) oraz terapie biologiczne (inhibitory TNF-α, inhibitory integryn, inhibitory JAK, inhibitory IL-12/23). W przypadkach opornych na leczenie lub powikłań zagrażających życiu może być konieczne leczenie operacyjne z wykonaniem kolektomii.
Chorzy z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego wymagają regularnego monitorowania aktywności choroby oraz nadzoru pod kątem zwiększonego ryzyka rozwoju raka jelita grubego, szczególnie przy długotrwałym przebiegu choroby i zajęciu dużego obszaru jelita.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – bicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór do dializy otrzewnowej bicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest preparatem o specyficznym składzie elektrolitowym (Na⁺ 134 mmol/l, Ca²⁺ 1,25 mmol/l, Mg²⁺ 0,5 mmol/l, Cl⁻ 103,5 mmol/l, HCO₃⁻ 34 mmol/l, glukoza 83,25 mmol/l), którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka hipokaliemia oraz ciężka hipokalcemia, gdyż preparat może nie zapewnić odpowiedniej suplementacji elektrolitów i pogłębić zaburzenia. Ponadto, roztwór ten jest przeznaczony wyłącznie do dializy otrzewnowej i nie może być podawany dożylnie, co jest istotne dla bezpieczeństwa terapii.
bilans elektrolitowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, leczenie nerkozastępcze, mocznica, niedrożność jelit, perforacja jelita, posocznica, przepuklina brzuszna, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przetoka brzuszna, wrzodziejące zapalenie jelita, wyniszczenie organizmu, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry brzucha, zapalenie uchyłka - Leksykon chorób i schorzeń
Nietolerancja pokarmowa – Diagnostyka i diagnoza
Nietolerancja pokarmowa to stan charakteryzujący się nadwrażliwością organizmu na określone składniki żywności, wynikający z zaburzeń trawienia, bez udziału układu immunologicznego, w odróżnieniu od alergii IgE-zależnej. Objawy, takie jak bóle brzucha, wzdęcia, biegunka, zmęczenie czy wysypki, pojawiają się zwykle kilka godzin po spożyciu problematycznego pokarmu i są proporcjonalne do jego ilości. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie, prowadzeniu dzienniczka pokarmowego oraz stosowaniu diety eliminacyjnej trwającej 2-6 tygodni, z późniejszym systematycznym wprowadzaniem podejrzanych produktów. Testy oddechowe (np. na nietolerancję laktozy) oraz badania serologiczne (np. przeciwciała tTG i EMA w celiakii) stanowią ważne narzędzia diagnostyczne, natomiast testy IgG i inne niezwalidowane metody nie są rekomendowane ze względu na brak dowodów naukowych.
alergia pokarmowa, badanie fizykalne, ból brzucha, celiakia, choroba Crohna, choroba trzewna, diaminooksydaza, dieta eliminacyjna, endoskopia górnego odcinka, enzymy trawienne, HLA-DQ2, kolonoskopia, laktoza, mgła mózgowa, nietolerancja FODMAP, nietolerancja fruktozy, nietolerancja glutenu, nietolerancja histaminy, nietolerancja laktozy, nietolerancja pokarmowa, przeciwciała IgE, przeciwciała IgG, reakcja anafilaktyczna, test oddechowy, transglutaminaza tkankowa, układ immunologiczny, wrzodziejące zapalenie jelita, wywiad kliniczny, wzdęcia, zaparcia, zespół jelita drażliwego - Leksykon substancji czynnych
Metyloprednizolon – Przeciwwskazania stosowania
Metyloprednizolon, jako syntetyczny glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki preparatu, układowe zakażenia grzybicze oraz specyficzne przeciwwskazania związane z drogą podania (np. podanie dooponowe jest bezwzględnie przeciwwskazane, a dożylne niezalecane dla niektórych preparatów jak Depo-Medrol). U pacjentów przyjmujących dawki immunosupresyjne metyloprednizolonu, szczepienia żywymi lub atenuowanymi wirusami są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zakażenia i osłabioną odpowiedź immunologiczną. Dodatkowo, preparaty miejscowe (np. Advantan, Skinatan) nie powinny być stosowane w przypadku zakażeń bakteryjnych, grzybiczych, wirusowych skóry, trądziku różowatego, owrzodzeń czy zaniku skóry. U dzieci poniżej 2 lat oraz u wcześniaków i noworodków (szczególnie przy preparatach zawierających alkohol benzylowy) stosowanie metyloprednizolonu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kumulacji substancji i działań niepożądanych.
antybiotyk makrolidowy, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwalergiczne, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, gruźlica aktywna, infekcja wirusowa, jałowa martwica kości, lek indukujący enzymy, lek przeciwgrzybiczny, metyloprednizolon, miopatia steroidowa, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, okołowargowe zapalenie skóry, osteoporoza, ostre zapalenie płuc, perforacja przewodu pokarmowego, podanie dooponowe, podanie nadtwardówkowe, profil lipidowy, reakcja anafilaktyczna, rozszczep podniebienia, szczepionka żywa, trądzik pospolity, trądzik różowaty, układowe zakażenie grzybicze, wirus atenuowany, wrzodziejące zapalenie jelita, zaburzenie afektywne, zaburzenie kontroli glikemii, zakażenie bakteryjne, zakażenie skóry, zakażenie wirusowe, zakrzepica, zakrzepowe zapalenie żył, zanikowa choroba skóry, zapalenie uchyłków jelita, zawał mięśnia sercowego, zespół odstawienia - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Objawy
Febris mediterranea familiaris (FMF) to genetyczne, autoinflamacyjne schorzenie charakteryzujące się nawracającymi epizodami gorączki (38-40°C) oraz zapalenia obejmującego jamę brzuszną, klatkę piersiową i stawy. Początek choroby występuje najczęściej przed 20. rokiem życia, a ataki trwają zwykle 12-72 godzin, z okresami bezobjawowymi trwającymi od dni do lat. Objawy prodromalne, takie jak bóle mięśniowe, stawowe, nudności czy duszność, poprzedzają około 50% ataków. Czynniki wyzwalające to m.in. stres psychologiczny (75%), zmęczenie (64%), infekcje, ekspozycja na zimno oraz zmiany hormonalne. FMF może manifestować się także zmianami skórnymi, zapaleniem osierdzia, przewlekłym zapaleniem stawów i objawami neurologicznymi. Najpoważniejszym powikłaniem jest amyloidoza typu AA prowadząca do niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z mutacją M694V, nieleczonych lub z opóźnionym rozpoznaniem.
amyloidoza AA, białkomocz, ból mięśniowy, ból stawów, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, gen MEFV, kolchicyna, łuszczyca krostkowa, nawracająca gorączka, niewydolność nerek, objawy prodromalne, pericarditis, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzinna gorączka śródziemnomorska, schyłkowa niewydolność nerek, skręt jądra, spondyloartropatia, vasculitis, wrzodziejące zapalenie jelita, zapalenie jąder, zapalenie opłucnej, zapalenie opon mózgowych, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azathioprine VIS 50 mg
Azatiopryna, stosowana jako lek immunosupresyjny w terapii chorób autoimmunologicznych oraz po przeszczepieniach narządów, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie hematologicznych. Najczęściej obserwuje się leukopenię (>10%), małopłytkowość (1-10%), granulocytopenię i niedokrwistość (0,1-1%). Bardzo rzadkie, ale zagrażające życiu powikłania to agranulocytoza, pancytopenia i niedokrwistość aplastyczna (<0,01%). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niedoborem enzymu TPMT, u których ryzyko mielosupresji jest znacznie zwiększone. Ponadto, azatiopryna może powodować zwiększoną podatność na infekcje, reakcje nadwrażliwości (gorączka, bóle mięśni i stawów, wysypki), zaburzenia hemodynamiczne (spadki ciśnienia, arytmie) oraz poważne powikłania żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie okrężnicy czy perforacja jelita, zwłaszcza u pacjentów po przeszczepach.
agranulocytoza, choroba autoimmunologiczna, dysfagia, granulocytopenia, leczenie immunosupresyjne, leukopenia, małopłytkowość, metylotransferaza tiopuryny, mielosupresja, mięsak Kaposiego, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, pancytopenia, perforacja jelita, plamica wątrobowa, polimorfizm genetyczny, rak skóry, rak szyjki macicy in situ, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, spadek ciśnienia krwi, uszkodzenie szpiku kostnego, wrzodziejące zapalenie jelita, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków, zarastanie naczyń wątrobowych, zastój żółci, zespół limfoproliferacyjny, zespół Sweeta - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esotkaleno
Produkt leczniczy Esotkaleno, zawierający glikokortykosteroidy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na szerokie spektrum działań niepożądanych, w tym immunosupresję zwiększającą ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i oportunistycznych. Należy monitorować możliwość maskowania objawów infekcji oraz ryzyko reaktywacji utajonych zakażeń, takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Stosowanie leku jest wskazane wyłącznie w ściśle określonych sytuacjach klinicznych, często z równoczesnym leczeniem przeciwinfekcyjnym, np. w ostrych zakażeniach wirusowych, przewlekłym zapaleniu wątroby z HBsAg+, czy w okresie szczepień żywymi szczepionkami. Konieczna jest ścisła kontrola parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym ciśnienia tętniczego, gęstości mineralnej kości, glikemii, oraz regularne badania okulistyczne co 3 miesiące, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Dawkowanie i monitorowanie powinny uwzględniać ryzyko powikłań takich jak osteoporoza, nadciśnienie, cukrzyca, zaburzenia psychiczne, jaskra, ryzyko perforacji przewodu pokarmowego oraz ryzyko przełomu nerkowego u pacjentów z twardziną układową. Produkt zawiera mniej niż 23 mg sodu na tabletkę, co klasyfikuje go jako lek „wolny od sodu”.
bradykardia, chorioretinopatia, choroba wrzodowa, cukrzyca, dysfagia, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, osteoporoza, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, reakcja anafilaktyczna, szczepienia ochronne, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie rogówki, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita, zaburzenia psychiczne, zaburzenia widzenia, zaćma, zakażenia oportunistyczne, zakażenie grzybicze, zapalenie otrzewnej, zapalenie rogówki, zapalenie ścięgien, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie wątroby, zapalenie węzłów chłonnych, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solu-Medrol
Metyloprednizolon (Solu-Medrol) znacząco zwiększa ryzyko zakażeń różnego pochodzenia, w tym wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, pierwotniakowych i pasożytniczych, zwłaszcza przy dawkach immunosupresyjnych. Kortykosteroidy mogą maskować objawy infekcji i sprzyjać ich progresji, a ryzyko zakażeń rośnie proporcjonalnie do dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z aktywną lub utajoną gruźlicą, stosując profilaktykę przeciwgruźliczą podczas długotrwałej terapii. Metyloprednizolon jest przeciwwskazany do stosowania szczepionek żywych u pacjentów na dawkach immunosupresyjnych, a odpowiedź na szczepionki inaktywowane może być ograniczona. W terapii wstrząsu septycznego stosowanie kortykosteroidów jest kontrowersyjne, jednak dłuższe schematy (5-11 dni) w małych dawkach mogą zmniejszać śmiertelność u pacjentów zależnych od wazopresorów.
bloker nerwowo-mięśniowy, centralna chorioretinopatia surowicza, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, glikokortykosteroid, gruźlica aktywna, guz chromochłonny, kardiomiopatia przerostowa, lek immunosupresyjny, marskość wątroby, miastenia, mięsak Kaposiego, niewydolność kory nadnerczy, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, ospa wietrzna, ostra miopatia, ostre zapalenie trzustki, patogen, podatność na zakażenia, reakcja anafilaktyczna, stwardnienie rozsiane, szczepionka żywa atenuowana, tłuszczakowatość nadtwardówkowa, twardzina układowa, twardzinowa kryza nerkowa, urazowe uszkodzenie mózgu, uszkodzenie wątroby, wirus herpes simplex, wrzodziejące zapalenie jelita, wstrząs septyczny, zaćma tylna podtorebkowa, zespół Cushinga, zespół niewydolności oddechowej, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody jamy ustnej – Diagnostyka i diagnoza
Wrzody jamy ustnej to powszechny problem kliniczny charakteryzujący się utratą błony śluzowej, manifestujący się bolesnymi, otwartymi zmianami o różnorodnej etiologii. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, uwzględniającym lokalizację, czas trwania (szczególnie >2-3 tygodnie), liczbę, wielkość i cechy morfologiczne owrzodzeń, a także wywiad medyczny obejmujący czynniki wywołujące, objawy ogólnoustrojowe i historię chorób przewlekłych. Wskazane jest wykonanie badań laboratoryjnych (morfologia, poziomy żelaza, ferrytyny, witaminy B12, kwasu foliowego, OB, CRP, badania serologiczne i autoimmunologiczne) oraz mikrobiologicznych (wymazy na Candida albicans, HSV, bakterie beztlenowe) w przypadku zmian przewlekłych, nawracających lub atypowych. Biopsja jest kluczowa przy owrzodzeniach utrzymujących się >2-3 tygodnie, nietypowych lub opornych na leczenie, w celu wykluczenia procesu nowotworowego.
afta nawracająca, anemia, badanie kliniczne, błona śluzowa, celiakia, chirurgia szczękowo-twarzowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, diagnostyka różnicowa, erytroplakia, ferrytyna, herpes simplex, kandydoza, kwas foliowy, lek cytotoksyczny, leukopenia, leukoplakia, markery stanu zapalnego, metotreksat, morfologia krwi, mucositis, niedobór żelaza, niedokrwistość, NLPZ, nowotwór jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej, pęcherzyca zwykła, pemfigoid błon śluzowych, przeciwciała ANA, przewlekłe owrzodzenie, radioterapia głowy i szyi, toczeń rumieniowaty układowy, węzeł chłonny, witamina B12, wrzód jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jelita, wywiad medyczny, zakażenie grzybicze, zakażenie HIV, zespół Behceta - Leksykon substancji czynnych
Norgestimat – Działania niepożądane
Norgestimat, stosowany w złożonych doustnych środkach antykoncepcyjnych (np. Liberelle zawierający 250 µg norgestimatu i 35 µg etynyloestradiolu), wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym zakrzepicy żylnej i tętniczej, prowadzącej do zatorowości płucnej, zawału mięśnia sercowego czy udaru mózgu. Dodatkowo obserwuje się możliwość wystąpienia nadciśnienia tętniczego, guzów wątroby (zarówno łagodnych, jak i złośliwych), a także zaburzeń czynności wątroby, które mogą wymagać przerwania terapii. Częstość występowania tych działań jest różna, np. zakrzepica żylna i tętnicza występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), nadciśnienie tętnicze niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), a guzy wątroby bardzo rzadko (<1/10 000). Ponadto, stosowanie norgestimatu może powodować ostudę (brązowe przebarwienia skóry) oraz krwawienia śródcykliczne (≥1/100 do <1/10). Występuje także nieznaczne zwiększenie ryzyka raka piersi, choć związek przyczynowy nie jest jednoznaczny.
chloasma, choroba Crohna, etynyloestradiol, guz wątroby, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymatyczny, krwawienie śródcykliczne, krwotok wewnątrzbrzuszny, małopłytkowość, mięśniak macicy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, norgestimat, opryszczka ciążowa, ostra niewydolność nerek, ostuda, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, skrzep krwi, tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa, udar mózgu, udar niedokrwienny, układowy toczeń rumieniowaty, wrzodziejące zapalenie jelita, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył i tętnic, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał serca, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Ginekomastia – Etiologia i przyczyny
Ginekomastia to łagodne powiększenie tkanki gruczołowej piersi u mężczyzn, wynikające z zaburzenia równowagi hormonalnej między estrogenami a androgenami, głównie testosteronem. Estrogeny stymulują proliferację nabłonka przewodowego i fibroblastów, podczas gdy testosteron hamuje ten proces. Fizjologiczna ginekomastia występuje w trzech okresach życia: noworodkowym (50-60% noworodków, ustępuje w 2-6 miesięcy), dojrzewania (50-60% chłopców w wieku 10-14 lat, ustępuje w 6 miesięcy do 2 lat) oraz u mężczyzn powyżej 50 lat (24-65%), gdzie spadek testosteronu i wzrost aktywności aromatazy w tkance tłuszczowej prowadzą do zwiększonej konwersji androgenów do estrogenów. Ginekomastia może być także objawem chorób endokrynologicznych (np. hipogonadyzm, nadczynność tarczycy, guzy hormonalnie czynne), przewlekłych chorób wątroby i nerek oraz innych stanów klinicznych, takich jak otyłość czy niedożywienie.
androgen, antyandrogeny, aromataza, bikalutamid, bisfenol A, blokery kanału wapniowego, cymetydyna, dializoterapia, endokrynologia, estrogen, fenytoina, finasteryd, fitoestrogeny, flutamid, ginekomastia, globulina wiążąca hormony płciowe, guz hormonalnie czynny, hipogonadyzm, ketokonazol, komórki Leydiga, marskość wątroby, mukowiscydoza, nadczynność tarczycy, niewydolność nerek, proliferacja nabłonka, pseudoginekomastia, równowaga hormonalna, spironolakton, testosteron, tkanka gruczołowa piersi, wrzodziejące zapalenie jelita, zespół genetyczny, zespół Klinefeltera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clindacne
Produkt Clindacne w postaci żelu o stężeniu 10 mg/g klindamycyny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, które może pojawić się nawet przy miejscowym stosowaniu leku. W przypadku wystąpienia biegunki podczas terapii należy natychmiast przerwać leczenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią zapalenia okrężnicy po antybiotykach, chorób zapalnych jelit (wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Crohna) oraz zapalenia jelita, gdyż u tych osób ryzyko działań niepożądanych i zwiększonego wchłaniania klindamycyny jest podwyższone. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju oporności bakteryjnej oraz zakażeń oportunistycznych, a także wykazuje oporność krzyżową z linkomycyną i erytromycyną, co ma znaczenie przy planowaniu terapii sekwencyjnej.
antybiotykoterapia, choroba Crohna, Clostridium difficile, erytromycyna, fosforan klindamycyny, glikol propylenowy, klindamycyna, linkomycyna, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, parahydroksybenzoesan metylu, reakcja alergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, układ pokarmowy, uszkodzenie skóry, wrzodziejące zapalenie jelita, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jelita, zapalenie okrężnicy - Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytu – Etiologia i przyczyny
Przetoka odbytu (fistula ani) to patologiczny kanał łączący kanał odbytu z okoliczną skórą okołoodbytową, najczęściej powstający w wyniku infekcji gruczołów odbytniczych Hermanna i Desfosses, co prowadzi do ropnia okołoodbytowego i następnie przetoki. Ropień okołoodbytowy odpowiada za około 80% przypadków przetok, z ryzykiem rozwoju przetoki wynoszącym od 7% do 50% w ciągu pierwszego roku po drenażu. Choroba Leśniowskiego-Crohna jest istotnym czynnikiem etiologicznym, z aż do 50% pacjentów rozwijających przetoki w ciągu 20 lat od diagnozy, a częstość przetok okołoodbytowych w tej grupie wynosi 34%, znacznie przewyższając 4% w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Inne przyczyny to urazy mechaniczne, powikłania pooperacyjne, infekcje przenoszone drogą płciową, gruźlica, radioterapia oraz nowotwory odbytu i odbytnicy. Patogeneza obejmuje m.in. transformację nabłonkowo-mezenchymalną (EMT) oraz działanie enzymów remodelujących macierz, które wpływają na strukturę tkanek i utrzymanie przetok.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby zapalne jelit, dyslipidemia, fistulotomia, hidradenitis suppurativa, infekcje przenoszone drogą płciową, kanał odbytu, LIFT, linia grzebieniasta, nacięcie krocza, nietrzymanie stolca, przestrzeń międzyzwieraczowa, przetoka odbytu, ropień odbytu, ropień okołoodbytowy, szczelina odbytu, teoria kryptoglandularna, transformacja nabłonkowo-mezenchymalna, wrzodziejące zapalenie jelita, zapalenie uchyłków, zwieracz wewnętrzny