kotransporter SGLT2
Kotransporter SGLT2 (sodium-glucose co-transporter 2) to białko błonowe zlokalizowane głównie w kanalikach proksymalnych nerek, odpowiedzialne za reabsorpcję glukozy z przesączu kłębuszkowego do krwi. Fizjologicznie SGLT2 odpowiada za około 90% zwrotnego wchłaniania glukozy w nerkach.
Zainteresowanie kotransporterem SGLT2 wzrosło znacząco w kontekście leczenia cukrzycy typu 2. Inhibitory SGLT2 stanowią stosunkowo nową klasę leków przeciwcukrzycowych, które blokując działanie tego transportera, zwiększają wydalanie glukozy z moczem, obniżając tym samym poziom glikemii. Mechanizm ten jest niezależny od wydzielania insuliny.
Leki z grupy inhibitorów SGLT2 wykazują również korzystne działanie w niewydolności serca oraz chronią przed progresją przewlekłej choroby nerek. Wykazano, że zmniejszają one ryzyko sercowo-naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2, niezależnie od ich działania hipoglikemizującego. Obserwuje się także korzystny wpływ tych leków na redukcję masy ciała oraz obniżenie ciśnienia tętniczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Empelic 25 mg
Empagliflozyna, inhibitor SGLT2 o wysokiej selektywności (IC50 = 1,3 nmol), jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, działając poprzez hamowanie zwrotnego wchłaniania glukozy w nerkach. Mechanizm ten prowadzi do zwiększonej glukozurii, średnio około 78 g/dobę po 4 tygodniach terapii, co skutkuje obniżeniem stężenia glukozy w osoczu zarówno na czczo, jak i po posiłku. Działanie empagliflozyny jest niezależne od funkcji komórek beta i insuliny, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii. Dodatkowo, lek wywołuje diurezę osmotyczną i zwiększone wydalanie sodu, co przekłada się na redukcję masy ciała oraz umiarkowane obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Poprawa wskaźników czynności komórek beta, takich jak HOMA-β, została również zaobserwowana podczas terapii.
ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, cukrzyca typu 2, diureza osmotyczna, funkcja rozkurczowa serca, glukoza w osoczu na czczo, glukozuria, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, inhibitor SGLT2, klasyfikacja ATC, kotransporter SGLT2, leczenie hipoglikemizujące, leczenie standardowe, model oceny homeostazy, monoterapia, objętość wewnątrznaczyniowa, pochodna sulfonylomocznika, przebudowa serca, śmiertelność sercowo-naczyniowa, sprzężenie zwrotne kanalikowo-kłębuszkowe, wskaźnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Empelic 10 mg
Empagliflozyna, będąca silnym i selektywnym inhibitorem kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) o wartości IC50 1,3 nmol, działa poprzez hamowanie resorpcji glukozy w nerkach, co prowadzi do zwiększonego wydalania glukozy z moczem (około 78 g/dobę po 4 tygodniach terapii) i poprawy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. Mechanizm ten jest niezależny od funkcji komórek beta i działania insuliny, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii. Dodatkowo, empagliflozyna indukuje diurezę osmotyczną i zwiększone wydalanie sodu, co skutkuje umiarkowanym obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz redukcją masy ciała, co jest korzystne w kontekście współistniejącej otyłości i nadciśnienia tętniczego u pacjentów z cukrzycą.
ciśnienie krwi, cukrzyca typu 2, czynność komórek beta, diureza osmotyczna, działanie nefroprotekcyjne, empagliflozyna, filtracja kłębuszkowa, funkcja rozkurczowa, glukoza na czczo, glukozuria, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, inhibitor konkurencyjny, inhibitor SGLT2, insulina, kontrola glikemii, kotransporter SGLT2, leczenie hipoglikemizujące, leczenie skojarzone, mechanizm działania, model HOMA-β, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, NT-proBNP, ryzyko sercowo-naczyniowe, śmiertelność sercowo-naczyniowa, transporter glukozy, układ współczulny, wskaźnik GFR, wydalanie sodu