chodzenie we śnie
Chodzenie we śnie, znane w terminologii medycznej jako somnambulizm, to zaburzenie snu należące do kategorii parasomnii. Charakteryzuje się ono wykonywaniem złożonych czynności ruchowych podczas głębokiego snu wolnofalowego (NREM faza 3-4), kiedy pacjent wstaje z łóżka i porusza się, pozostając w stanie niepełnej świadomości.
Somnambulizm występuje najczęściej u dzieci w wieku 4-12 lat, z częstością 1-17% populacji dziecięcej, i zazwyczaj ustępuje samoistnie w okresie dojrzewania. U dorosłych dotyka około 1-4% populacji. Epizody trwają zwykle od kilku minut do pół godziny i najczęściej pojawiają się w pierwszej połowie nocy.
Czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia somnambulizmu obejmują predyspozycje genetyczne, deprywację snu, gorączkę, stres, niektóre leki (np. leki z grupy Z-drugs, lit, leki przeciwpsychotyczne), a także schorzenia powodujące fragmentację snu (bezdech senny, zespół niespokojnych nóg). W leczeniu kluczowe jest zapewnienie bezpieczeństwa pacjenta oraz interwencje behawioralne, a w cięższych przypadkach rozważa się farmakoterapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sód hydroksymaślan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Hydroksymaślan sodu (GHB) wykazuje działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, z potencjałem wywołania depresji oddechowej, szczególnie przy dawce 4,5 g u zdrowych pacjentów na czczo, co stanowi dwukrotność dawki początkowej. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z chorobami układu oddechowego, otyłością (BMI ≥ 40 kg/m²) oraz u osób z zespołem bezdechu sennego, który występuje u około 50% chorych na narkolepsję. Współstosowanie hydroksymaślanu sodu z benzodiazepinami, alkoholem, inhibitorami dehydrogenazy GHB (np. kwasem walproinowym) oraz topiramatem zwiększa ryzyko depresji oddechowej i innych poważnych działań niepożądanych, w tym śpiączki. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu dotyczącego nadużywania substancji psychoaktywnych oraz monitorowanie pacjentów pod kątem uzależnienia i objawów neuropsychiatrycznych, takich jak splątanie, psychozy, omamy czy myśli samobójcze. Duża depresja jest przeciwwskazaniem do stosowania leku.
benzodiazepina, bezdech, bezdech senny, chodzenie we śnie, depresja oddechowa, depresja OUN, duża depresja, działanie porfiriogenne, faza non-REM, gamma-hydroksymaślan, hamowanie OUN, inhibitor dehydrogenazy GHB, interakcja farmakokinetyczna, kwas walproinowy, nadciśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, niewydolność krążenia, objaw depresji, parasomnia, porfiria, somnambulizm, splątanie, substancja psychoaktywna, topiramat, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sodium oxybate Accord 500 mg/ml
Terapia hydroksymaślanem sodu (Sodium oxybate Accord 500 mg/ml, roztwór doustny) jest związana z licznymi działaniami niepożądanymi, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwowane objawy to zawroty głowy, nudności oraz bóle głowy, występujące u 10-20% pacjentów. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z czterech wieloośrodkowych, randomizowanych badań klinicznych u chorych na narkolepsję i katapleksję. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne działania niepożądane, takie jak próby samobójcze, psychoza, depresja oddechowa oraz drgawki, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto, po zakończeniu terapii może wystąpić nawrót lub nasilenie katapleksji, a w rzadkich przypadkach obserwowano objawy zespołu odstawiennego, m.in. bezsenność, lęk, omamy i zaburzenia psychotyczne.
astenia, bezdech senny, bezsenność, biegunka, ból głowy, chodzenie we śnie, chrapanie, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, drżenie, duszność, dyskineza, fibromialgia, gamma-hydroksymaślan, hydroksymaślan sodu, jadłowstręt, katapleksja, kołatanie serca, lęk, mioklonie, moczenie nocne, nadciśnienie, nadmierne pocenie, nadwrażliwość, niedoczulica, niepamięć, nietrzymanie kału, nietrzymanie moczu, niewyraźne widzenie, nudności, nykturia, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, omamy, paranoja, parestezje, pokrzywka, porażenie przysenne, próba samobójcza, psychoza, senność, skurcz mięśni, stan splątania, suchość w ustach, szumy uszne, utrata świadomości, wymioty, zaburzenia równowagi, zaburzenia snu, zaburzenie psychotyczne, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolpidem Genoptim 5 mg
Tabletki powlekane Zolpidem Genoptim 5 mg wykazują działania niepożądane o nasileniu zależnym od dawki, szczególnie dotyczące ośrodkowego układu nerwowego. Najczęściej występują u pacjentów w podeszłym wieku i mogą być mniej nasilone, gdy lek jest przyjmowany bezpośrednio przed snem. Działania niepożądane obejmują m.in. infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych (często), zaburzenia psychiczne takie jak omamy, pobudzenie psychoruchowe, koszmary senne (często), a także stan splątania i drażliwość (niezbyt często). Występują również zaburzenia układu nerwowego, w tym senność, ból głowy, zawroty głowy, niepamięć następcza oraz obniżony poziom świadomości (często). Zgłaszano także podwójne widzenie, depresję oddechową, biegunki, nudności, wymioty, podwyższenie enzymów wątrobowych oraz reakcje skórne o różnym nasileniu.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, chodzenie we śnie, depresja, depresja oddechowa, enzym wątrobowy, koszmar senny, nadmierna potliwość, niepamięć następcza, niepokój ruchowy, nudność, objaw z odbicia, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie siły mięśniowej, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w podeszłym wieku, pobudzenie psychoruchowe, podwójne widzenie, pokrzywka, psychoza, reakcja paradoksalna, senność, stan splątania, świąd, tolerancja na lek, układowy zawrót głowy, urojenie, uzależnienie, wymioty, wysypka, zaburzenie chodu, zaburzenie libido, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zespół odstawienny, zmęczenie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolpidem Genoptim
Zolpidem wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem bezdechu sennego, miastenią, niewydolnością oddechową oraz u osób w podeszłym wieku, ze względu na ryzyko nasilenia objawów chorobowych i depresji oddechowej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest dostosowanie dawki, a stosowanie u osób z ciężką niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko encefalopatii. Terapia zolpidemem powinna trwać maksymalnie 4 tygodnie, wliczając okres stopniowego odstawiania, a utrzymująca się bezsenność po 7-14 dniach wymaga ponownej oceny stanu klinicznego. Lek nie jest zalecany w leczeniu chorób psychotycznych, a u pacjentów z depresją istnieje ryzyko nasilenia myśli samobójczych, co wymaga szczególnej kontroli i dostosowania dawki.
bezsenność z odbicia, chodzenie we śnie, ciężka niewydolność oddechowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, depersonalizacja, depresja OUN, derealizacja, encefalopatia, miastenia, napad padaczkowy, niedobór laktazy, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, przeczulica słuchowa, reakcje paradoksalne, somnambulizm, tolerancja lekowa, uzależnienie lekowe, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia psychoruchowe, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko z odbicia