klirens mitoksantronu

Klirens mitoksantronu określa szybkość usuwania tego leku przeciwnowotworowego z organizmu. Jest to parametr farmakokinetyczny wskazujący, jaką objętość osocza organizm całkowicie oczyszcza z leku w jednostce czasu, zwykle wyrażany w ml/min lub l/h.

Mitoksantron jest antracykliną stosowaną w leczeniu nowotworów hematologicznych, niektórych guzów litych oraz w agresywnych postaciach stwardnienia rozsianego. Jego klirens charakteryzuje się dużą zmiennością międzyosobniczą i wynosi średnio około 30-35 l/h, przy czym główną drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią (do 20-25% podanej dawki), a w mniejszym stopniu przez nerki (około 6-11%).

Na wartość klirensu mitoksantronu wpływają różne czynniki, w tym funkcja wątroby, obecność chorób współistniejących oraz potencjalne interakcje lekowe. Obniżony klirens może prowadzić do kumulacji leku w organizmie i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, szczególnie kardiotoksyczności i mielosupresji. Dlatego monitorowanie klirensu mitoksantronu ma istotne znaczenie przy indywidualizacji dawkowania leku, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mitoxantron Sandoz 2 mg/ml

Mitoksantron, podawany dożylnie w dawkach 15-90 mg/m², wykazuje farmakokinetykę opartą na modelu trójkompartmentowym, co odzwierciedla złożony proces dystrybucji leku w organizmie. Objętość dystrybucji przekracza 1000 L/m², wskazując na intensywne przenikanie do tkanek, a stężenie w osoczu charakteryzuje się dwufazowym spadkiem – szybkim w ciągu pierwszych 2 godzin, a następnie powolnym. Lek wiąże się z białkami osocza w 78%, niezależnie od stężenia i obecności innych leków (fenytoina, doksorubicyna, metotreksat, glikokortykosteroidy, heparyna, kwas acetylosalicylowy). Mitoksantron nie przenika przez barierę krew-mózg, co ogranicza jego skuteczność w leczeniu nowotworów OUN. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny, najczęściej 10-40 godzin, choć niektóre badania wskazują na wartości 7-12 dni, co ma istotne znaczenie przy planowaniu odstępów dawkowania.
antybiotyk antracyklinowy, antymetabolit kwasu foliowego, bariera krew-mózg, białka osocza, doksorubicyna, dystrybucja do tkanek, farmakokinetyka mitoksantronu, fenytoina, glikokortykosteroidy, glukuronidy, heparyna, klirens mitoksantronu, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mitoksantron, model trójkompartmentowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą stężenia, przerzuty do OUN, stężenie leku w osoczu, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mitoxantron Sandoz 2 mg/ml

Mitoksantron jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie pod nadzorem doświadczonego lekarza, z dawkowaniem ściśle dostosowanym do wskazań klinicznych i stanu pacjenta. W monoterapii raka piersi z przerzutami i chłoniaka nieziarniczego zalecana dawka początkowa wynosi 14 mg/m² powierzchni ciała (pc.) podawana dożylnie co 21 dni, z możliwością redukcji do 12 mg/m² u pacjentów z obniżoną rezerwą szpikową. W leczeniu skojarzonym dawka początkowa jest zmniejszana o 2-4 mg/m², a dawkowanie modyfikuje się w zależności od stopnia mielosupresji, monitorując liczby leukocytów i płytek krwi. W ostrych białaczkach szpikowych dawka indukcyjna mitoksantronu wynosi 12 mg/m² pc. podawane dożylnie przez 5 dni (60 mg/m² łącznie) w monoterapii, a w schematach skojarzonych stosuje się 12 mg/m² pc. przez 3 dni wraz z cytarabiną 100 mg/m² pc. przez 7 dni. W leczeniu stwardnienia rozsianego dawka wynosi 12 mg/m² pc. podawana w infuzji dożylnej co 1-3 miesiące, z maksymalną skumulowaną dawką 72 mg/m² pc., a dawkowanie dostosowuje się do stopnia mielosupresji i toksyczności niehematologicznej wg WHO.
bolus dożylny, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, cytotoksyczna chemioterapia, etopozyd, indukcja remisji, infuzja dożylna, klirens mitoksantronu, leczenie indukcyjne, leczenie konsolidacyjne, leczenie ratunkowe, leukocyty, mielosupresja, mitoksantron, monoterapia, morfologia krwi z rozmazem, nadir hematologiczny, ostra białaczka szpikowa, płytki krwi, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rak piersi z przerzutami, rezerwa szpikowa, rumień, stwardnienie rozsiane, supresja szpiku kostnego, toksyczne działanie na serce, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wynaczynienie, zaawansowany rak gruczołu krokowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon substancji czynnych
Mitoksantron – Właściwości farmakokinetyczne

Mitoksantron wykazuje farmakokinetykę opisaną modelem trójkompartmentowym po dożylnym podaniu jednorazowej dawki w zakresie 15-90 mg/m², z liniową zależnością dawka-AUC. Charakteryzuje się wysoką objętością dystrybucji (>1000 L/m²) oraz 78% wiązaniem z białkami osocza, niezależnym od stężenia i niezmienionym przez współpodawane leki (fenytoina, doksorubicyna, metotreksat, prednizon, prednizolon, heparyna, kwas acetylosalicylowy). Mitoksantron nie przenika przez barierę krew-mózg, co ogranicza jego zastosowanie w terapii nowotworów OUN. Eliminacja jest powolna, z wydalaniem 10% dawki z moczem i 18% z kałem w postaci niezmienionej substancji lub metabolitów, z okresem półtrwania w fazie eliminacji wahającym się od 10 do 40 godzin, choć niektóre badania wskazują na wartości do 7-12 dni, co może wynikać z różnic metodologicznych.
AUC, bariera krew-mózg, chlorowodorek mitoksantronu, farmakokinetyka mitoksantronu, faza eliminacji, glukuronid, klirens mitoksantronu, koncentrat do roztworu do infuzji, kumulacja substancji czynnej, mitoksantron, model trójkompartmentowy, nieczynny metabolit, objętość dystrybucji, podanie dożylne, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

klirens mitoksantronu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Mitoxantron Sandoz 2 mg/ml

Dawkowanie i sposób podawania – Mitoxantron Sandoz 2 mg/ml

Mitoksantron – Właściwości farmakokinetyczne