hepatospleniczny chłoniak T-komórkowy
Hepatospleniczny chłoniak T-komórkowy (HSTCL) jest rzadkim, niezwykle agresywnym nowotworem układu chłonnego wywodzącym się z cytotoksycznych limfocytów T γδ lub rzadziej αβ. Charakteryzuje się zajęciem wątroby, śledziony i szpiku kostnego, bez wyraźnej limfadenopatii obwodowej.
Choroba występuje głównie u młodych mężczyzn, ze szczytem zachorowań w trzeciej dekadzie życia. Grupę zwiększonego ryzyka stanowią pacjenci po przeszczepach narządów oraz chorzy na nieswoiste zapalenia jelit długotrwale leczeni lekami immunosupresyjnymi, szczególnie tiopurynami w połączeniu z antagonistami TNF-α.
Klinicznie HSTCL manifestuje się powiększeniem wątroby i śledziony, gorączką, utratą masy ciała oraz pancytopenią. W badaniach obrazowych widoczna jest hepatosplenomegalia bez wyraźnie powiększonych węzłów chłonnych. Rozpoznanie ustala się na podstawie badania histopatologicznego, immunofenotypowego oraz cytogenetycznego materiału pobranego ze szpiku kostnego lub usuniętej śledziony.
Rokowanie w HSTCL jest bardzo niekorzystne, z medianą przeżycia nieprzekraczającą 2 lat. Standardowe schematy chemioterapii stosowane w chłoniakach wykazują ograniczoną skuteczność. Obecnie najlepsze wyniki uzyskuje się stosując intensywną chemioterapię z następowym allogenicznym przeszczepieniem komórek macierzystych hematopoetycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Imuran 25 mg
Azatiopryna (Imuran) jest lekiem immunosupresyjnym o szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania przez lekarzy. Do najważniejszych należą mielosupresja manifestująca się leukopenią, małopłytkowością i niedokrwistością, a także ryzyko ciężkich zakażeń wirusowych, grzybiczych i bakteryjnych, szczególnie u pacjentów po przeszczepach stosujących azatioprynę w skojarzeniu z innymi immunosupresantami. Warto podkreślić, że zahamowanie czynności szpiku jest dawkozależne i często przemijające, jednak u pacjentów z niedoborem TPMT, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz przy jednoczesnym stosowaniu allopurynolu ryzyko to jest znacznie zwiększone. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują zagrażające życiu uszkodzenie wątroby, reakcje nadwrażliwości (w tym zespół Stevensa-Johnsona) oraz nowotwory, w tym chłoniaki i mięsaki. Częstość występowania działań niepożądanych różni się w zależności od wskazania klinicznego i populacji pacjentów, co wymaga indywidualizacji terapii i regularnej kontroli parametrów hematologicznych oraz funkcji wątroby.
agranulocytoza, azatiopryna, cholestaza ciążowa, hepatospleniczny chłoniak T-komórkowy, lek immunosupresyjny, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, metylotransferaza tiopuryny, mielosupresja, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, pancytopenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rumień guzowaty, szpik kostny, uszkodzenie wątroby, wirus JC, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby typu B, zastój żółci, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta - Leksykon substancji czynnych
Azatiopryna – Działania niepożądane
Azatiopryna, stosowana w transplantologii, chorobach autoimmunologicznych i zapalnych jelit, wykazuje działanie immunosupresyjne, jednak jej terapia wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się mielosupresję manifestującą się leukopenią, małopłytkowością i niedokrwistością, szczególnie u pacjentów z niedoborem TPMT, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz przy jednoczesnym stosowaniu allopurynolu. Działania niepożądane obejmują także zwiększoną podatność na zakażenia wirusowe (m.in. VZV, HBV), bakteryjne i grzybicze, a w rzadkich przypadkach PML związane z wirusem JC. Długotrwałe leczenie azatiopryną zwiększa ryzyko nowotworów, w tym zespołów limfoproliferacyjnych, nowotworów skóry, mięsaków, ostrej białaczki szpikowej i mielodysplazji. Uszkodzenia wątroby, od cholestazy po zagrażające życiu zmiany histologiczne, są poważnym powikłaniem, które często ustępuje po odstawieniu leku.
agranulocytoza, cholestaza ciążowa, choroba zarostowa żył wątrobowych, hepatospleniczny chłoniak T-komórkowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, metylotransferaza tiopuryny, mielosupresja, mięsak Kaposiego, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, pancytopenia, pelagra, perforacja jelita, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak szyjki macicy in situ, rumień guzowaty, śródmiąższowe zapalenie płuc, wirus JC, wirus VZV, wrzodziejące zapalenie jelit, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków, zapalenie wątroby typu B, zarastanie naczyń wątrobowych, zastój żółci, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta, zmiany megaloblastyczne