biodostępność leflunomidu

Biodostępność leflunomidu jest kluczowym parametrem farmakokinetycznym tego leku immunosupresyjnego, stosowanego głównie w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). Po podaniu doustnym leflunomid jest szybko przekształcany w aktywny metabolit A77 1726 (teriflunomid) w ścianie jelita i w wątrobie, jeszcze przed dotarciem do krążenia systemowego.

Biodostępność leflunomidu wynosi około 80%, co oznacza, że znaczna część podanej dawki dociera do krążenia ogólnoustrojowego w postaci aktywnego metabolitu. Wchłanianie nie jest istotnie zaburzone przez jednoczesne spożywanie posiłków. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) aktywnego metabolitu osiągane jest po 6-12 godzinach od podania.

Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania, wynoszącym około 2 tygodni, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Ze względu na ten długi okres półtrwania oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%), przy rozpoczynaniu terapii leflunomidem stosuje się dawkę nasycającą 100 mg/dobę przez 3 dni, a następnie kontynuuje się leczenie dawką podtrzymującą 10-20 mg/dobę.

W przypadku konieczności szybkiego usunięcia leku z organizmu (np. z powodu ciężkich działań niepożądanych, planowanej ciąży), stosuje się procedurę wymywania z użyciem cholestyraminy lub węgla aktywowanego, które znacząco przyspieszają eliminację aktywnego metabolitu leflunomidu.