zaburzenia przepływu krwi mózgowej

Zaburzenia przepływu krwi mózgowej to grupa stanów patologicznych, które dotyczą dysfunkcji w dostarczaniu krwi do mózgu. Prawidłowy przepływ krwi mózgowej (CBF) wynosi około 50-55 ml/100g tkanki mózgowej/min i jest ściśle regulowany przez mechanizmy autoregulacji naczyniowej, które utrzymują stały dopływ krwi mimo wahań ciśnienia systemowego.

Główne przyczyny zaburzeń przepływu krwi mózgowej obejmują chorobę niedokrwienną (spowodowaną zatorem, zakrzepem lub stenozą naczyń), chorobę krwotoczną (krwotoki śródmózgowe i podpajęczynówkowe), zaburzenia hemodynamiczne (hipotensja, zaburzenia rytmu serca) oraz stany zapalne naczyń mózgowych. Długotrwałe zmniejszenie przepływu poniżej 20 ml/100g tkanki/min prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia neuronów.

Diagnostyka zaburzeń przepływu krwi mózgowej opiera się na badaniach obrazowych (CT, MRI, angiografia), badaniach ultrasonograficznych (USG Doppler tętnic szyjnych i przezczaszkowy Doppler), a także metodach oceny perfuzji mózgowej (CT perfuzja, SPECT, PET). W ocenie klinicznej kluczową rolę odgrywają skale neurologiczne (np. NIHSS) oraz monitorowanie parametrów hemodynamicznych.

Leczenie zaburzeń przepływu krwi mózgowej zależy od etiologii i obejmuje leczenie trombolityczne (w ostrym udarze niedokrwiennym), interwencje wewnątrznaczyniowe (trombektomia mechaniczna, angioplastyka, stentowanie), leczenie neurochirurgiczne (w przypadku krwotoków) oraz farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, przeciwzakrzepowe, hipotensyjne). Kluczową rolę odgrywa również profilaktyka pierwotna i wtórna, obejmująca modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl