zapalenie pochewek ścięgien
Zapalenie pochewek ścięgien, znane również jako tendosynovitis lub tenosynovitis, to stan zapalny dotyczący pochewek otaczających ścięgna. Pochewki te, wypełnione płynem maziowym, ułatwiają ruch ścięgien podczas pracy mięśni. Stan ten najczęściej występuje w obrębie rąk, nadgarstków, stóp i kostek.
Etiologia zapalenia pochewek ścięgien jest zróżnicowana. Może być ono spowodowane powtarzającymi się mikrourazami (np. w wyniku czynności zawodowych czy sportowych), ostrym urazem, infekcją bakteryjną lub wirusową, a także chorobami układowymi, jak reumatoidalne zapalenie stawów czy dna moczanowa. Dodatkowo, nadmierne obciążenie, przeciążenie lub nieprawidłowa technika wykonywania ruchów mogą przyczyniać się do rozwoju tego schorzenia.
Objawy kliniczne obejmują ból, obrzęk, zaczerwienienie i ograniczenie ruchomości w obrębie zajętego ścięgna. Charakterystycznym objawem jest trzeszczenie lub tarcie wyczuwalne przy ruchu ścięgna (crepitus). W przypadkach przewlekłych może dojść do zgrubienia pochewki ścięgna i tworzenia się guzków lub torbieli. W zapaleniach infekcyjnych dochodzi dodatkowo do objawów ogólnoustrojowych, jak gorączka.
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, badania obrazowe (USG, MRI) oraz badania laboratoryjne w przypadku podejrzenia podłoża infekcyjnego lub układowego. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje odpoczynek, unieruchomienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, fizjoterapię, a w cięższych przypadkach – iniekcje sterydowe lub interwencję chirurgiczną. W zapaleniach infekcyjnych konieczna jest antybiotykoterapia oraz często chirurgiczne oczyszczenie pochewki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomide Orion 20 mg
Leflunomide Orion, zawierający 20 mg leflunomidu w tabletkach powlekanych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenię (liczba leukocytów > 2 x 10⁹/L) oraz rzadziej pancytopenię i agranulocytozę, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków mielotoksycznych. Często występują również podwyższenia parametrów wątrobowych (aminotransferazy, gamma-GT, fosfataza zasadowa, bilirubina), które mogą prowadzić do zapalenia wątroby, żółtaczki, a w bardzo rzadkich przypadkach do ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym niewydolności i ostrej martwicy. Działania niepożądane dermatologiczne obejmują częste łagodne objawy, takie jak wysypka, świąd i suchość skóry, ale także bardzo rzadkie, zagrażające życiu reakcje, np. zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Ponadto, leflunomid może indukować zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (zapalenie okrężnicy, biegunka, nudności) oraz neurologiczne (parestezje, neuropatia obwodowa).
agranulocytoza, aminotransferazy, bilirubina, DRESS, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, kinaza kreatynowa, kolagenowe zapalenie okrężnicy, leflunomid, leukopenia, limfocytowe zapalenie okrężnicy, łuszczyca krostkowa, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra martwica wątroby, pancytopenia, parestezja, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie pochewek ścięgien, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomide Aurovitas 20 mg
Leflunomide Aurovitas, dostępny w dawkach 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii chorób autoimmunologicznych. Jego profil bezpieczeństwa obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania. Do najczęstszych należą leukopenia (leukocyty > 2 G/L), łagodne reakcje alergiczne, parestezje, bóle głowy, neuropatia obwodowa, łagodny wzrost ciśnienia tętniczego oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie okrężnicy, biegunka i nudności. Często obserwuje się także zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (zwłaszcza AlAT) oraz nasilenie wypadania włosów i zmiany skórne. Rzadziej występują poważniejsze zaburzenia hematologiczne, takie jak pancytopenia, agranulocytoza, oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Istotne jest monitorowanie funkcji wątroby, parametrów hematologicznych oraz ciśnienia tętniczego podczas terapii.
agranulocytoza, cholestaza, eozynofilia, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, kolagenowe zapalenie okrężnicy, leflunomid, lek immunosupresyjny, leukopenia, limfocytowe zapalenie okrężnicy, łuszczyca krostkowa, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, ostra martwica wątroby, pancytopenia, parestezja, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, tabletka powlekana, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie pochewek ścięgien, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomide Sandoz 20 mg
Lek Leflunomide Sandoz (leflunomid) 20 mg, stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Do najczęstszych należą: łagodne zwiększenie ciśnienia tętniczego, leukopenia (często, liczba leukocytów >2 G/l), parestezje, bóle i zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie okrężnicy), reakcje skórne (nasilone wypadanie włosów, wyprysk, wysypka), oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (głównie AlAT) i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak ciężkie zakażenia (w tym posocznica), śródmiąższowa choroba płuc, ciężkie uszkodzenie wątroby, agranulocytoza, czy reakcje anafilaktyczne. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie parametrów hematologicznych i czynności wątroby, a w przypadku przedawkowania stosuje się kolestyraminę (8 g p.o. 3x/dobę) lub węgiel aktywowany (50 g co 6 godzin), gdyż hemodializa i CAPD nie usuwają skutecznie metabolitu A771726.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, cholestaza, dializa otrzewnowa, eozynofilia, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, parestezja, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, skórny toczeń rumieniowaty, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochewek ścięgien, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona