ograniczenie psychomotoryczne

Ograniczenie psychomotoryczne to stan kliniczny charakteryzujący się spowolnieniem aktywności ruchowej oraz procesów psychicznych pacjenta. Objawia się zmniejszoną spontanicznością ruchów, spowolnieniem mowy, myślenia oraz ogólnym obniżeniem reaktywności na bodźce zewnętrzne.

Jest to objaw często występujący w przebiegu zaburzeń depresyjnych, szczególnie w depresji o ciężkim nasileniu. Może również towarzyszyć innym stanom chorobowym, takim jak zaburzenia neurodegeneracyjne (choroba Parkinsona), schizofrenia, katatonia, niektóre choroby endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy) czy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Diagnostyka ograniczenia psychomotorycznego opiera się głównie na obserwacji klinicznej i zastosowaniu wystandaryzowanych skal oceny (np. skala Hamiltona, MADRS). W badaniu przedmiotowym lekarz może zaobserwować spowolnienie chodu, brak ekspresji mimicznej (hipomimia), wydłużony czas reakcji, zmniejszoną gestykulację oraz monotonną, cichą mowę z wydłużoną latencją odpowiedzi.

Leczenie ograniczenia psychomotorycznego jest ukierunkowane na przyczynę podstawową. W przypadku depresji stosuje się leki przeciwdepresyjne (szczególnie o działaniu aktywizującym), terapię elektrowstrząsową (w ciężkich przypadkach) oraz interwencje psychoterapeutyczne. Ważna jest również kompleksowa rehabilitacja psychoruchowa oraz aktywizacja pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl