zmniejszona reaktywność

Zmniejszona reaktywność to stan, w którym pacjent wykazuje obniżoną odpowiedź na bodźce zewnętrzne. Jest to objaw neurologiczny mogący świadczyć o zaburzeniach świadomości różnego stopnia – od senności, przez stupor, aż do śpiączki. Pacjent ze zmniejszoną reaktywnością może słabo lub wcale nie reagować na bodźce słowne, dotykowe czy bólowe.

W diagnostyce różnicowej zmniejszonej reaktywności należy uwzględnić szereg przyczyn, w tym: urazy głowy, udary mózgu, zatrucia (lekami, alkoholem, narkotykami), zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, encefalopatia wątrobowa), infekcje OUN (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu), stany po napadach padaczkowych oraz przyczyny psychiatryczne (katatonia, ciężka depresja).

Ocena pacjenta ze zmniejszoną reaktywnością wymaga zastosowania standaryzowanych skal, takich jak Glasgow Coma Scale (GCS) czy skala AVPU (Alert, Voice, Pain, Unresponsive). Badanie neurologiczne powinno obejmować ocenę źrenic, odruchów pniowych oraz reakcji motorycznych na bodźce. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania obrazowe mózgu (TK, MRI), badania toksykologiczne, biochemiczne oraz EEG.

Postępowanie z pacjentem wykazującym zmniejszoną reaktywność zawsze w pierwszej kolejności obejmuje zabezpieczenie podstawowych funkcji życiowych zgodnie z protokołem ABC. Dalsze leczenie jest ukierunkowane na przyczynę. Zmniejszona reaktywność zawsze wymaga pilnej diagnostyki i interwencji, gdyż może być objawem stanów zagrażających życiu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl