męty w polu widzenia
Męty w polu widzenia (łac. muscae volitantes, ang. floaters) to zjawisko optyczne objawiające się jako ruchome, półprzezroczyste plamki, nitki lub pajęczynki, które poruszają się w polu widzenia. Są one spowodowane obecnością skupisk białek lub komórek w ciele szklistym oka.
Męty najczęściej powstają w wyniku naturalnego procesu starzenia się, gdy ciało szkliste ulega degeneracji i zmienia swoją konsystencję z żelowej na bardziej płynną. Mogą być również konsekwencją odwarstwienia ciała szklistego od siatkówki, stanów zapalnych wewnątrzgałkowych, krwawień do ciała szklistego, urazów oka lub zabiegów chirurgicznych.
Chociaż męty są zwykle niegroźne, ich nagłe pojawienie się, zwłaszcza gdy towarzyszy im błyskanie lub utrata części pola widzenia, może świadczyć o odwarstwieniu siatkówki i wymaga natychmiastowej konsultacji okulistycznej. W większości przypadków pacjenci z czasem adaptują się do obecności mętów, ale w sytuacjach znacznego pogorszenia jakości życia można rozważyć zabieg witrektomii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Objawy
Iryt (łac. Iritis), czyli przednie zapalenie błony naczyniowej, to stan zapalny tęczówki i/lub ciała rzęskowego, który może mieć charakter ostry (objawy rozwijają się w ciągu godzin lub dni, trwają do 8 tygodni) lub przewlekły (utrzymujący się ponad 3 miesiące). Objawy kliniczne obejmują ból oka (często głęboki, nasilający się przy ruchu gałki ocznej), zaczerwienienie okołotęczówkowe, fotofobię, nieostre widzenie, łzawienie oraz zmiany w kształcie i reaktywności źrenicy. W badaniu lampą szczelinową obserwuje się komórki zapalne i białko w komorze przedniej („cell and flare”) oraz precipitaty keratyczne. Iryt może występować jednostronnie lub obustronnie, a jego etiologia obejmuje postaci pourazowe, autoimmunologiczne, infekcyjne oraz idiopatyczne. Przebieg choroby może być nawracający, szczególnie u pacjentów z chorobami układowymi, takimi jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa czy sarkoidoza.
ciało rzęskowe, ciało szkliste, ciśnienie wewnątrzgałkowe, fotofobia, iridocyclitis, iryt idiopatyczny, iryt pourazowy, jaskra wtórna, keratopatia taśmowata, komora przednia oka, męty w polu widzenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, nerw wzrokowy, obrzęk plamki żółtej, plamka żółta, przednie zapalenie błony naczyniowej, przekrwienie rzęskowe, rogówka, sarkoidoza, tęczówka, zaćma, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy oczu – Leczenie
Urazy oczu stanowią istotne zagrożenie dla funkcji wzrokowych, z częstością występowania około 7,5% w populacji i 2,5 mln przypadków rocznie. Kluczowa jest natychmiastowa ocena okulistyczna, gdyż nawet pozornie niegroźne urazy mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak owrzodzenie rogówki, jaskra pourazowa czy odwarstwienie siatkówki. Postępowanie pierwszej pomocy różni się w zależności od mechanizmu urazu: w przypadku oparzeń chemicznych zaleca się płukanie oka przez co najmniej 15-20 minut dużą ilością wody lub soli fizjologicznej (min. 1 litr), natomiast przy urazach penetrujących nie wolno usuwać ciał obcych, a oko należy zabezpieczyć osłoną i skierować pacjenta na pilną interwencję chirurgiczną. Leczenie otarć rogówki obejmuje stosowanie miejscowych antybiotyków (np. chloramfenikol, tobramycyna) oraz cykloplegików (np. cyklopentolat 1%), a w przypadku dużych uszkodzeń powyżej 10 mm² – soczewki kontaktowe opatrunkowe. Należy unikać stosowania kropli znieczulających w warunkach domowych ze względu na ryzyko opóźnienia gojenia i uszkodzenia rogówki.
astygmatyzm, blizna rogówki, błona owodniowa, ciało obce w oku, cykloplegik, fotopsja, jaskra pourazowa, kantotomia boczna, keratektomia fotorefrakcyjna, keratektomia fototerapeutyczna, krople steroidowe, krwistek, krwotok zaoczodołowy, lampa szczelinowa, męty w polu widzenia, odwarstwienie siatkówki, oparzenie chemiczne, oparzenie termiczne, otarcie rogówki, otwarty uraz gałki ocznej, owrzodzenie rogówki, paracetamol, pierwsza pomoc, przeszczep rogówki, uraz chemiczny, uraz oka, utrata wzroku, zadrapanie rogówki, zapalenie wnętrza gałki ocznej, zespół przedziału oczodołowego, złamanie oczodołu - Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Diagnostyka i diagnoza
Uveitis to zapalenie błony naczyniowej oka obejmujące tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę, stanowiące piątą przyczynę utraty wzroku w krajach rozwiniętych, odpowiadające za około 20% przypadków ślepoty prawnej. Rocznie diagnozuje się około 4 miliony nowych przypadków na świecie, w USA od 80 000 do 168 000. Klasyfikacja uveitis opiera się na lokalizacji anatomicznej (przednie, pośrednie, tylne, panuveitis), przebiegu czasowym (ostre <12 tyg., przewlekłe >12 tyg.), patologii (ziarniniakowe vs nieziarniniakowe) oraz zajęciu jednego lub obu oczu. Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej, ocenie ostrości wzroku, tonometrii Goldmanna oraz badaniu dna oka. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się przyczyny idiopatyczne (50-70%), autoimmunologiczne (np. spondyloartropatie HLA-B27, sarkoidoza, choroba Behçeta), zakaźne (HSV, VZV, kiła, gruźlica, toksoplazmoza), pourazowe, polekowe i nowotworowe. Badania laboratoryjne obejmują m.in. morfologię, OB, CRP, ACE, serologie, badania genetyczne HLA oraz obrazowe (retinografia, OCT, angiografia fluoresceinowa i indocyjaninowa, USG B-scan).
angiografia fluoresceinowa, angiografia indocyjaninowa, błona naczyniowa, choroba Behçeta, ciało rzęskowe, cytomegalowirus, hypopyon, iridocyclitis, iritis, lampa szczelinowa, męty w polu widzenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, naczyniówka, oftalmoskop, optyczna koherentna tomografia, panuveitis, pars planitis, perymetria, pośrednie zapalenie błony naczyniowej, precypitaty keratyczne, przeciwciała przeciwjądrowe, przednie zapalenie błony naczyniowej, reakcja łańcuchowa polimerazy, retinitis, spondyloartropatia, światłowstręt, tęczówka, toczeń rumieniowaty układowy, tylne zapalenie błony naczyniowej, ultrasonografia B-scan, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie całej błony naczyniowej, zespół Reitera, zespół Sjögrena, zespół Vogt-Koyanagi-Harada