operacja wewnątrzgałkowa
Operacja wewnątrzgałkowa to zabieg chirurgiczny przeprowadzany wewnątrz gałki ocznej. Procedury te obejmują szeroki zakres interwencji, w tym usunięcie zaćmy, witrektomię (usunięcie ciała szklistego), operacje odwarstwienia siatkówki, usunięcie ciał obcych czy implantację soczewek wewnątrzgałkowych.
Najczęstszą operacją wewnątrzgałkową jest fakoemulsyfikacja zaćmy, podczas której zmętniała soczewka jest fragmentowana ultradźwiękami i usuwana, a następnie zastępowana sztuczną soczewką wewnątrzgałkową. Inne częste zabiegi to witrektomia stosowana w leczeniu krwotoków do ciała szklistego, błon przedsiatkówkowych czy otworów w plamce.
Operacje wewnątrzgałkowe wykonywane są w warunkach sterylnych, zwykle w znieczuleniu miejscowym, choć w szczególnych przypadkach stosuje się znieczulenie ogólne. Zabiegi te wymagają precyzyjnego mikrochirurgicznego podejścia z użyciem specjalistycznego sprzętu, w tym mikroskopu operacyjnego.
Po operacji wewnątrzgałkowej pacjent wymaga starannej opieki pooperacyjnej, obejmującej stosowanie kropli przeciwzapalnych i antybiotykowych oraz regularne kontrole okulistyczne. Potencjalne powikłania to infekcje wewnątrzgałkowe (endophthalmitis), krwawienia, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego czy odwarstwienie siatkówki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Starczowzroczność – Etiologia i przyczyny
Starczowzroczność (presbyopia) to fizjologiczny proces starzenia się oka, charakteryzujący się stopniową utratą zdolności akomodacji, głównie z powodu utraty elastyczności soczewki oraz zmian w mięśniach rzęskowych i włóknach zonula. Proces ten rozpoczyna się zwykle po 40. roku życia i stabilizuje około 65. roku życia, kiedy soczewka traci niemal całkowicie swoją elastyczność. Patofizjologicznie obserwuje się stwardnienie soczewki, jej pogrubienie wskutek ciągłego odkładania nowych warstw komórek oraz zmniejszenie średnicy źrenicy, co dodatkowo pogarsza widzenie z bliska. W etiologii wyróżnia się trzy główne teorie mechanizmu akomodacji: Helmholtza, Schachara oraz łańcuchową Colemana, wszystkie wskazujące na zmniejszoną zdolność do zwiększenia wypukłości soczewki podczas akomodacji. Czynniki ryzyka przyspieszające wystąpienie starczowzroczności to m.in. choroby ogólnoustrojowe (cukrzyca, choroby sercowo-naczyniowe), stosowanie niektórych leków (przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe), a także styl życia, np. długotrwała praca z bliska czy ekspozycja na promieniowanie UV.
akomodacja oka, alfa-krystalina, anemia, białka soczewki, choroba dekompresyjna, choroby sercowo-naczyniowe, ciało szkliste, cukrzyca, diuretyki, krótkowzroczność, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, miastenia, mięsień rzęskowy, naczyniówka, nadwzroczność, operacja wewnątrzgałkowa, promieniowanie ultrafioletowe, przedwczesna menopauza, siatkówka, starczowzroczność, stwardnienie rozsiane, teoria Helmholtza, teoria Schachara, wady refrakcji, zaćma jądrowa, źrenica