kwas alfa-hydroksylowy
Kwas alfa-hydroksylowy (AHA) to grupa organicznych związków chemicznych charakteryzujących się obecnością grupy hydroksylowej (-OH) w pozycji alfa, czyli przy atomie węgla sąsiadującym z grupą karboksylową (-COOH). Do najczęściej stosowanych w medycynie i kosmetologii kwasów alfa-hydroksylowych należą: kwas glikolowy, kwas mlekowy, kwas cytrynowy, kwas jabłkowy i kwas winowy.
W dermatologii kwasy AHA wykorzystywane są głównie w zabiegach złuszczania naskórka (peelingach chemicznych), ponieważ zmniejszają przyleganie korneocytów w warstwie rogowej, przyspieszając proces eksfoliacji. W stężeniach klinicznych (20-70%) działają keratolitycznie, stymulują produkcję kolagenu i glikozaminoglikanów w skórze właściwej oraz poprawiają nawilżenie naskórka poprzez zwiększenie syntezy ceramidów.
Zastosowanie kliniczne kwasów alfa-hydroksylowych obejmuje leczenie fotostarzenia skóry, hiperpigmentacji, trądziku, rogowacenia mieszkowego oraz poprawę ogólnej tekstury i kolorytu skóry. W niższych stężeniach (5-15%) stosowane są w preparatach do codziennej pielęgnacji. Należy pamiętać, że terapia AHA zwiększa wrażliwość skóry na promieniowanie UV, dlatego podczas kuracji konieczna jest odpowiednia fotoprotekcja.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe to łagodne, nienowotworowe zmiany skórne, które zwykle nie wymagają leczenia, chyba że powodują dyskomfort, krwawienie, świąd lub stanowią problem kosmetyczny. Wskazania do usunięcia obejmują również konieczność różnicowania z nowotworami złośliwymi. Metody leczenia dobiera się indywidualnie, uwzględniając wielkość, grubość zmiany, fototyp skóry oraz ryzyko powikłań. Najczęściej stosowane techniki to krioterapia (zamrażanie ciekłym azotem), elektrokoagulacja, łyżeczkowanie (często w połączeniu z elektrokoagulacją), chirurgiczne ścięcie (shave excision) oraz terapia laserowa (ablacyjna i nieablacyjna). Krioterapia jest skuteczna w przypadku cienkich, płaskich zmian, ale niesie ryzyko hipopigmentacji, zwłaszcza u osób o ciemniejszej skórze. Elektrokoagulacja i łyżeczkowanie są preferowane przy zmianach grubych, a chirurgiczne ścięcie umożliwia pobranie materiału do badania histopatologicznego. Terapia laserowa pozwala na usunięcie wielu zmian jednocześnie, z mniejszym ryzykiem hiperpigmentacji.
badanie histopatologiczne, ciekły azot, dermatolog, diklofenak sodowy, elektrokauteryzacja, elektrokoagulacja, hiperpigmentacja, kiretaż, krioterapia, kwas alfa-hydroksylowy, kwas glikolowy, kwas salicylowy, kwas trichlorooctowy, łyżeczkowanie, nadtlenek wodoru, nowotwór złośliwy skóry, przebarwienie skóry, rogowacenie łojotokowe, świąd, tazaroten, terapia laserowa, witamina D3, złuszczanie -
Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe (seborrheic keratosis) to powszechna, łagodna zmiana skórna, najczęściej występująca u osób w średnim i starszym wieku, charakteryzująca się brodawkowatym, „przyklejonym” do skóry wyglądem o zabarwieniu od jasnobrązowego do czarnego. Zmiany lokalizują się głównie na tułowiu, rzadko na dłoniach, stopach i błonach śluzowych. Diagnostyka opiera się na charakterystycznym obrazie klinicznym, jednak w przypadku zmian podejrzanych o złośliwość wskazane jest wykonanie biopsji. Rogowacenia łojotokowe są zwykle bezobjawowe, choć mogą powodować świąd i podrażnienia, zwłaszcza przy ocieraniu o ubrania lub biżuterię. Zalecane jest unikanie drapania i mechanicznego uszkodzenia zmian, które mogą prowadzić do krwawienia, infekcji i bliznowacenia. W przypadku świądu można stosować miejscowo kremy z hydrokortyzonem.
biopsja, biopsja ścinająca, bliznowacenie, ciekły azot, dermatolog, dwutlenek węgla, elektrodesykacja, filtr UV, guz skórny, hydrokortyzon, kiretaż, krioterapia, krwawienie, kwas alfa-hydroksylowy, kwas trichlorooctowy, łagodna zmiana skórna, laseroterapia, mleczan amonu, nadtlenek wodoru, opieka zdrowotna, powierzchnia brodawkowata, rak skóry, rogowacenie łojotokowe, ropa, stan zapalny, tazaroten, zmiana nowotworowa, znamię -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Locoid, zawierający 17-maślan hydrokortyzonu w stężeniu 1 mg/g w postaci kremu, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami przy standardowym stosowaniu miejscowym. Brak jest udokumentowanych interakcji z alkoholem oraz preparatami miejscowymi, jednak długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach skóry lub pod opatrunkami okluzyjnymi może zwiększać ogólnoustrojowe wchłanianie kortykosteroidu, co potencjalnie prowadzi do interakcji typowych dla systemowych kortykosteroidów. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu preparatów keratolitycznych (np. kwasów AHA, BHA, mocznika w wysokim stężeniu) oraz miejscowych retinoidów, które mogą zwiększać penetrację 17-maślanu hydrokortyzonu i nasilać podrażnienia skóry.
bariera naskórkowa, działanie immunosupresyjne, działanie keratolityczne, kortykosteroid miejscowy, kwas AHA, kwas alfa-hydroksylowy, kwas BHA, lek immunosupresyjny, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwzakrzepowy, Locoid, maślan hydrokortyzonu, mocznik, opatrunek okluzyjny, powierzchnia aplikacji, preparat keratolityczny, przepuszczalność skóry, retinoid miejscowy, wchłanianie ogólnoustrojowe, zmiany skórne -
Leksykon chorób i schorzeń
Wrastający włos (pseudofolliculitis barbae) to stan dermatologiczny, w którym włos rośnie nieprawidłowo – zamiast na zewnątrz skóry, wrasta do jej wnętrza lub rośnie bocznie pod powierzchnią naskórka. Patogeneza obejmuje dwa główne mechanizmy: penetrację pozamieszkową, gdzie ostro ścięty włos po goleniu zawija się i ponownie wnika do skóry, oraz penetrację przezmieszkowatą, gdy ostry koniec włosa przebija ścianę mieszka włosowego, co jest częste przy goleniu z użyciem wieloostrzowych golarek. Czynniki predysponujące to kręcone, grube włosy, szczególnie u osób o ciemniejszej karnacji, oraz blokada ujścia mieszka martwymi komórkami naskórka. Reakcja zapalna na wrastający włos obejmuje napływ leukocytów i rozwój reakcji typu „ciała obcego”, prowadząc do zaczerwienienia, obrzęku, bólu i potencjalnych powikłań, takich jak zakażenia bakteryjne (np. Staphylococcus aureus), zapalenie mieszków włosowych, torbiele czy blizny (hiperpigmentacja, keloidy, blizny zanikowe).
blizna zanikowa, eksfoliacja, eksfoliacja skóry, elektroliza, epilacja laserowa, hiperpigmentacja, keloid, kortykosteroid, kwas alfa-hydroksylowy, martwa komórka naskórka, mediator zapalny, mikronakłuwanie, peeling chemiczny, penetracja przezmieszkowata, posocznica, pseudofolliculitis barbae, reakcja zapalna, retinoid, sebum, Staphylococcus aureus, torbiel pilonidalna, torbiel wrastającego włosa, zapalenie mieszków włosowych -
Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris (KP) to genetycznie uwarunkowana, przewlekła dermatoza charakteryzująca się drobnymi, szorstkimi grudkami na skórze, najczęściej na ramionach, udach i pośladkach. Objawy pojawiają się zwykle w dzieciństwie i młodości, z tendencją do samoistnej poprawy do 30. roku życia. Patomechanizm opiera się na nadmiernym nagromadzeniu keratyny blokującej mieszki włosowe. Leczenie ma charakter głównie kosmetyczny i obejmuje regularne stosowanie emolientów oraz preparatów keratolitycznych zawierających mocznik, kwas mlekowy (np. 10%), kwas alfa-hydroksylowy, kwas salicylowy czy retinoidy. Zaleca się aplikację nawilżaczy na wilgotną skórę w ciągu 5 minut po kąpieli, stosowanie łagodnych, bezzapachowych środków myjących oraz unikanie czynników zaostrzających, takich jak gorące kąpiele, obcisłe ubrania czy mechaniczne drażnienie skóry.
bliznowacenie, ceramidy, depilacja laserowa, dermatolog, emolienty, grudki skórne, keratoza pilaris, keratyna, koloidalna owsianka, kwas alfa-hydroksylowy, kwas azelainowy, kwas glikolowy, kwas hialuronowy, kwas mlekowy, kwas salicylowy, łuszczenie skóry, mieszki włosowe, mocznik, produkty niekomedogenne, retinoidy, schorzenie genetyczne, stan zapalny
