obrzęk nagłośni
Obrzęk nagłośni (łac. epiglottitis) to ostre, zagrażające życiu schorzenie, polegające na gwałtownym obrzęku nagłośni i otaczających ją struktur krtani. Stan ten najczęściej jest spowodowany infekcją bakteryjną, szczególnie wywołaną przez Haemophilus influenzae typu b (Hib), chociaż mogą być również odpowiedzialne inne patogeny, takie jak Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus czy wirusy.
Klinicznie obrzęk nagłośni objawia się gwałtownie narastającą dusznością, bólem gardła, trudnościami w połykaniu, ślinotokiem, stridorem wdechowym oraz gorączką. Pacjenci często przyjmują charakterystyczną pozycję siedzącą z wysuniętą do przodu głową (pozycja trójnożna), próbując maksymalnie udrożnić drogi oddechowe. U dzieci objawy mogą narastać niezwykle szybko, prowadząc do całkowitej niedrożności dróg oddechowych w ciągu kilku godzin.
Diagnostyka obrzęku nagłośni wymaga szybkiego działania. Podejrzenie tego stanu jest wskazaniem do natychmiastowej konsultacji laryngologicznej lub anestezjologicznej. Potwierdzenie rozpoznania uzyskuje się poprzez ostrożne badanie laryngoskopowe, uwidaczniające wiśniowo-czerwoną, obrzękniętą nagłośnię. Należy unikać prób obniżenia języka szpatułką, gdyż może to sprowokować całkowitą niedrożność dróg oddechowych.
Leczenie obrzęku nagłośni jest stanem nagłym wymagającym hospitalizacji. Podstawą terapii jest zabezpieczenie drożności dróg oddechowych, co może wymagać intubacji dotchawiczej lub, w skrajnych przypadkach, tracheotomii. Równocześnie stosuje się antybiotykoterapię dożylną (cefalosporyny trzeciej generacji lub ampicylina z sulbaktamem), kortykosteroidy oraz tlenoterapię. Dzięki powszechnym szczepieniom przeciwko Hib, częstość występowania obrzęku nagłośni znacząco spadła, szczególnie u dzieci.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie nagłośni u dorosłych stanowi poważne zagrożenie życia, z wyższą śmiertelnością (7-10%) w porównaniu do dzieci (~1%). Kluczowe dla poprawy rokowania jest szybkie rozpoznanie, agresywne zabezpieczenie dróg oddechowych oraz natychmiastowe wdrożenie antybiotykoterapii. Charakterystyczny profil pacjenta to młody, palący mężczyzna z niewielką współchorobowością, u którego dominują bakterie z rodzaju Streptococcus. Objawy takie jak duszność, stridor, obrzęk nagłośni i podwyższony poziom CRP oraz hiperglikemia korelują z cięższym przebiegiem choroby. Nawet w warunkach OIT możliwe jest nagłe zatrzymanie krążeniowo-oddechowe, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania i przygotowania do interwencji w drogach oddechowych.
antybiotykoterapia, białko C-reaktywne, duszność, dysfagia, dysfonia, fałdy nalewkowo-nagłośniowe, Haemophilus influenzae, hiperglikemia, intubacja, martwicze zapalenie nagłośni, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk nagłośni, oddział intensywnej terapii, rifampicyna, ropień okołomigdałkowy, steroidy, Streptococcus, stridor, tonsillektomia, tracheostomia, zapalenie nagłośni, zatrzymanie krążeniowo-oddechowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie nagłośni (epiglottitis) jest stanem zagrożenia życia, wywołanym najczęściej przez Haemophilus influenzae typu b (Hib), prowadzącym do obrzęku i niedrożności dróg oddechowych. Podstawową metodą profilaktyki jest szczepienie przeciwko Hib, które wykazuje skuteczność powyżej 95% i jest włączone do rutynowych programów szczepień. Zalecany schemat CDC obejmuje dawki w 2, 4, 6 miesiącu życia oraz dawkę przypominającą w 12-15 miesiącu. W niektórych krajach, np. Wielkiej Brytanii, stosuje się szczepionki skojarzone podawane w 8., 12. i 16. tygodniu życia z dawką przypominającą w 1 roku. Szczepienia nie są rutynowo zalecane u dzieci powyżej 5. roku życia i dorosłych, z wyjątkiem osób z immunosupresją (np. HIV/AIDS, splenektomia, chemioterapia), które powinny być zaszczepione. W przypadku kontaktu z chorym na zapalenie nagłośni wywołane przez Hib, wskazana jest chemoprofilaktyka rifampicyną: 600 mg/dobę u dorosłych lub 20 mg/kg/dobę (max 600 mg) u dzieci przez 4 dni, najlepiej rozpoczęta do 14 dni od ekspozycji.
cefotaksym, ceftriakson, chemioterapia, chemoprofilaktyka, choroba inwazyjna, czynnik etiologiczny, dawka przypominająca, diagnostyka różnicowa, Haemophilus influenzae typu B, niedokrwistość sierpowata, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk nagłośni, odrzucenie przeszczepu, pneumokoki, profilaktyka poekspozycyjna, rifampicyna, splenektomia, szczepienie ochronne, szczepionka Hib, układ immunologiczny, zakażenie HIV, zakażenie SARS-CoV-2, zapalenie nagłośni