faza zahamowania OUN
Faza zahamowania OUN (ośrodkowego układu nerwowego) to stan, w którym dochodzi do stopniowego osłabienia aktywności neuronalnej w mózgu i rdzeniu kręgowym. Jest to jeden z etapów obserwowanych podczas działania niektórych substancji neurotropowych, szczególnie leków depresyjnych, alkoholu etylowego oraz środków znieczulających ogólnie.
W fazie zahamowania OUN obserwuje się spowolnienie procesów poznawczych, wydłużenie czasu reakcji, zaburzenia koordynacji ruchowej oraz zmniejszenie pobudliwości neuronów. Na poziomie elektrofizjologicznym dochodzi do zmian w zapisie EEG, charakteryzujących się zwiększeniem amplitudy i zmniejszeniem częstotliwości fal mózgowych.
Klinicznie faza zahamowania OUN może manifestować się jako senność, otępienie, zaburzenia mowy, ataksja, a w zaawansowanych przypadkach prowadzić do śpiączki. W praktyce anestezjologicznej kontrolowana faza zahamowania OUN jest wykorzystywana do uzyskania odpowiedniego poziomu znieczulenia ogólnego podczas zabiegów operacyjnych.
Mechanizm powstawania fazy zahamowania OUN wiąże się najczęściej ze wzmożoną aktywacją receptorów GABA-ergicznych, hamowaniem receptorów glutaminianergicznych lub modulacją przewodnictwa jonowego w błonach neuronalnych. Znajomość tych procesów ma kluczowe znaczenie w farmakoterapii, anestezjologii oraz toksykologii klinicznej.