biodostępność budezonidu

Biodostępność budezonidu jest kluczowym parametrem farmakokinetycznym tego glikokortykosteroidu, stosowanego głównie w leczeniu astmy, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) i chorób zapalnych jelit. Charakteryzuje się ona niską biodostępnością ogólnoustrojową po podaniu doustnym, wynoszącą około 10-15%, co stanowi istotną zaletę terapeutyczną tego leku.

Niska biodostępność systemowa budezonidu wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, gdzie lek ulega szybkiej biotransformacji. Dzięki temu, mimo wysokiej aktywności miejscowej w układzie oddechowym czy przewodzie pokarmowym, budezonid wykazuje ograniczone działanie ogólnoustrojowe, co przekłada się na mniejsze ryzyko wystąpienia działań niepożądanych typowych dla kortykosteroidów.

W przypadku podania wziewnego budezonidu, jego biodostępność płucna zależy od wielu czynników, takich jak typ inhalatora, technika inhalacji oraz wielkość cząstek leku. Około 20-30% dawki inhalacyjnej dociera do płuc, gdzie wywiera działanie terapeutyczne, natomiast pozostała część osadza się w jamie ustnej i gardle, a następnie zostaje połknięta, podlegając wspomnianemu efektowi pierwszego przejścia.

Formulacje budezonidu o przedłużonym uwalnianiu stosowane w chorobach zapalnych jelit charakteryzują się specyficznym profilem biodostępności, zaprojektowanym tak, by uwalniać substancję czynną głównie w dystalnych odcinkach jelita cienkiego i okrężnicy, maksymalizując działanie miejscowe przy jednoczesnym ograniczeniu ekspozycji ogólnoustrojowej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Benodil 0,25 mg/ml

Budezonid, podawany w postaci zawiesiny do nebulizacji (lek Benodil), charakteryzuje się ogólnoustrojową biodostępnością u dorosłych wynoszącą około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut (Tmax). Lek wykazuje wysoką objętość dystrybucji (~3 l/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie (~90%) głównie przez izoenzym CYP3A4, z wytworzeniem metabolitów o aktywności glikokortykosteroidowej <1%. Klirens układowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania 2-3 godziny, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych. Kinetyka leku jest liniowa względem dawki. Interakcje z ketokonazolem mogą znacząco zwiększać stężenia budezonidu (7,8-krotny wzrost po dawce 10 mg doustnego leku).
U dzieci w wieku 4-6 lat z astmą biodostępność ogólnoustrojowa budezonidu jest niższa i wynosi około 6% dawki nominalnej oraz 26% dawki dostarczonej, a Cmax po dawce 1 mg to około 2,4 nmol/l z Tmax około 20 minut. Klirens u dzieci jest około 50% wyższy w przeliczeniu na kilogram masy ciała (około 0,5 l/min), a okres półtrwania wynosi około 2,3 godziny, zbliżony do wartości u dorosłych. Ekspozycja na lek u dzieci jest porównywalna do dorosłych przy dostarczonej dawce, co ma istotne znaczenie przy doborze dawkowania w populacji pediatrycznej. Brak danych dotyczących wiązania z białkami osocza i objętości dystrybucji u dzieci. Podsumowując, farmakokinetyka budezonidu wymaga uwzględnienia różnic wiekowych oraz potencjalnych interakcji lekowych w celu optymalizacji terapii.
aktywność glikokortykosteroidowa, astma, benodil, biodostępność budezonidu, cytochrom P450, ekspozycja na lek, farmakokinetyka budezonidu, hydroksybudezonid, hydroksyprednizolon, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kinetyka leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens układowy, metabolizm pierwszego przejścia, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Budezonid LEK-AM 200 mcg/dawkę inh.

Budezonid LEK-AM, dostępny w dawkach 200 lub 400 mikrogramów na dawkę inhalacyjną, charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością wynoszącą 73%, przy czym biodostępność połkniętej dawki to jedynie 10-13% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie w tkance płucnej, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest bezpośrednio po inhalacji. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 85-90%, a jego objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi od 183 do 301 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową, w tym do śledziony, węzłów chłonnych, grasicy, kory nadnerczy, narządów płciowych oraz oskrzeli. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, takich jak 6-beta-hydroksybudezonid i 16-alfa-hydroksyprednizolon. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi 84 l/h, a okres półtrwania w fazie eliminacji mieści się w zakresie 2,8-5 godzin.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność budezonidu, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka budezonidu, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie osoczowe, wchłanianie całkowite
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cortiment MMX 9 mg

Decyzja o zastosowaniu budezonidu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Cortiment MMX, 9 mg) u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Dane epidemiologiczne dotyczące wziewnych form budezonidu, obejmujące liczne przypadki ciąż, nie wskazują na istotne działania niepożądane u kobiet ciężarnych, jednak dane dotyczące doustnej formy są ograniczone. Biodostępność doustnego budezonidu jest niska, co może korzystnie wpływać na bezpieczeństwo stosowania. Glikokortykosteroidy w dużych dawkach mogą mieć działanie teratogenne, dlatego Cortiment MMX powinien być stosowany w ciąży wyłącznie, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, z uwzględnieniem nasilenia choroby i dostępnych alternatyw.
badania przedkliniczne, badanie farmakokinetyczne, biodostępność budezonidu, budezonid wziewny, choroba zapalna jelit, Cortiment MMX, droga doustna, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikokortkosteroid, granica wykrywalności, kobieta w wieku rozrodczym, liniowe właściwości farmakokinetyczne, narażenie dziecka karmionego piersią, stężenie budezonidu, stosunek korzyści do ryzyka, właściwości farmakokinetyczne, zakres dawkowania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Entocort 3 mg

Budezonid, substancja czynna Entocort (3 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, głównie w jelicie krętym i okrężnicy wstępującej, co umożliwia miejscowe działanie przeciwzapalne w chorobie Crohna. Biodostępność u pacjentów z aktywną postacią choroby wynosi 12-20%, a u zdrowych ochotników 9-12%. Po podaniu 9 mg Entocortu maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiąga 5-10 nmol/l po 3-5 godzinach. U dzieci (9-14 lat) obserwuje się wyższe stężenia leku – AUC jest o 17% większe, a Cmax aż o 50% wyższe niż u dorosłych, co wskazuje na konieczność uwzględnienia różnic farmakokinetycznych w tej grupie wiekowej. Objętość dystrybucji wynosi około 3 l/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 85-90%.
aktywna postać choroby Crohna, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność budezonidu, biotransformacja wątrobowa, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, cytochrom P450, działanie niepożądane glikokortykosteroidów, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka liniowa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, wchłanianie budezonidu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bufar Easyhaler (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.

BUFAR Easyhaler to preparat wziewny zawierający budezonid (160 µg) i formoterol (4,5 µg) na dawkę inhalacyjną, wykazujący pełną biorównoważność z Symbicort Turbuhaler pod względem ekspozycji ogólnoustrojowej i płucnej. Budezonid charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 30 minut, z odkładaniem w płucach na poziomie 32-44% dawki i biodostępnością około 49%. Formoterol wchłania się jeszcze szybciej, osiągając maksymalne stężenie w 10 minut, z odkładaniem 28-49% i biodostępnością około 61%. Obie substancje wykazują liniową farmakokinetykę, a ich profil bezpieczeństwa jest porównywalny z preparatami prostymi, bez istotnych interakcji farmakokinetycznych między nimi. Wartości klirensu ogólnoustrojowego wynoszą około 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, a okres półtrwania w fazie eliminacji to odpowiednio 4 godziny (budezonid, po podaniu dożylnym) i 17 godzin (formoterol).
16-alfa-hydroksy-prednizolon, 6-beta-hydroksy-budezonid, biodostępność budezonidu, budezonid i formoterol, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba wątroby, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, glikokortykosteroid, inhalator Easyhaler, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, koniugacja, metabolit O-demetylowany, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, supresja kortyzolu, Symbicort Turbuhaler, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort 0,125 mg/ml

Budezonid, substancja czynna preparatu Pulmicort w postaci zawiesiny do nebulizacji, charakteryzuje się ogólnoustrojową biodostępnością u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej (40-70% dawki dostarczonej), z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 4 nmol/l po dawce 2 mg, osiąganym w ciągu 10-30 minut. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3 l/kg), wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%) oraz intensywny efekt pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie około 90% ulega metabolizmowi przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów. Klirens układowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka budezonidu jest proporcjonalna do dawki, co ułatwia przewidywanie parametrów farmakokinetycznych przy różnych dawkach.
16-hydroksyprednizolon, 6-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność budezonidu, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, izoenzym CYP 3A4, klirens budezonidu, klirens układowy, metabolit budezonidu, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, stężenie budezonidu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wziewny glikokortykosteroid, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Interakcje leku – Entocort 3 mg

Budezonid, substancja czynna leku Entocort 3 mg, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol oraz inhibitory proteazy HIV, mogą wielokrotnie zwiększać ekspozycję na budezonid, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub rozważenia redukcji dawki i maksymalnego odstępu czasowego między podaniami. Induktory CYP3A4, np. karbamazepina, obniżają stężenie budezonidu, co może wymagać zwiększenia dawki. Omeprazol i cymetydyna nie wywierają istotnego wpływu na farmakokinetykę budezonidu. Spożycie soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności leku. Ponadto, estrogeny i steroidowe środki antykoncepcyjne o wysokiej zawartości hormonów mogą nasilać działanie glikokortykosteroidów, co wymaga monitorowania pacjentek.
biodostępność budezonidu, budezonid, cholestyramina, cymetydyna, CYP3A4, działanie immunosupresyjne, Entocort, farmakokinetyka budezonidu, farmakoterapia, glikokortykosteroid, hamowanie czynności nadnerczy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wydzielania kwasu żołądkowego, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, metabolizm budezonidu, niedoczynność przysadki mózgowej, omeprazol, sok grejpfrutowy, test stymulacji ACTH
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebbud 0,5 mg/ml

Budezonid, zawarty w zawiesinie do nebulizacji Nebbud 0,5 mg/ml, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego skuteczność i bezpieczeństwo. Lek podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, przekształcając się w metabolity o aktywności glikokortykosteroidowej poniżej 1% w stosunku do związku macierzystego (6β-hydroksybudezonid i 16α-hydroksyprednizolon). Około 90% połkniętej dawki ulega efektowi pierwszego przejścia, co ogranicza dostępność systemową. Maksymalne stężenie w osoczu po inhalacji wynosi około 3,5 nmol/l i osiągane jest po około 20 minutach. Postać nebulizacyjna umożliwia wysokie stężenie miejscowe przy minimalnej ekspozycji ogólnoustrojowej, co jest korzystne w terapii chorób układu oddechowego.
16α-hydroksyprednizolon, 6β-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność budezonidu, biotransformacja w wątrobie, budezonid, cytochrom P450, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikokortykosteroid, induktor izoenzymu, inhalator proszkowy, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, metabolizm leku, nebulizacja, stężenie budezonidu w osoczu, terapia skojarzona, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pulmicort Turbuhaler

Budezonid w formie proszku do inhalacji (Pulmicort Turbuhaler) nie jest wskazany do szybkiego łagodzenia zaostrzeń astmy, gdzie preferowane są wziewne leki rozszerzające oskrzela o krótkim czasie działania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ryzykiem niewydolności kory nadnerczy, zwłaszcza tych poddawanych doraźnemu leczeniu dużymi dawkami glikokortykosteroidów lub długotrwałej terapii maksymalnymi dawkami wziewnymi. W takich przypadkach konieczne jest monitorowanie funkcji nadnerczy oraz rozważenie zwiększenia dawki glikokortykosteroidów doustnych w sytuacjach stresu, np. przed zabiegami chirurgicznymi. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm budezonidu może być upośledzony, co zwiększa ryzyko działań ogólnoustrojowych.
biodostępność budezonidu, budezonid, działanie ogólnoustrojowe, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid doustny, gruźlica płuc, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, jaskra, leczenie przeciwgrzybicze, metabolizm budezonidu, niewydolność kory nadnerczy, objawy ogólnoustrojowe, paradoksalny skurcz oskrzeli, Pulmicort Turbuhaler, świszczący oddech, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie grzybicze jamy ustnej, zaostrzenie astmy, zaostrzenie POChP, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Cushinga
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Miflonide Breezhaler 400 mcg

Budezonid, podawany wziewnie w produkcie Miflonide Breezhaler, charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością wynoszącą 73%, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu bezpośrednio po inhalacji. Połknięta część dawki ulega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, co ogranicza jej biodostępność do 10-13%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, a jego dystrybucja jest szeroka (objętość dystrybucji 183-301 l), z wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%). Budezonid kumuluje się w tkankach takich jak śledziona, węzły chłonne, grasica, kora nadnerczy, narządy płciowe oraz oskrzela. Przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzym CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów (6-beta-hydroksybudezonid, 16-alfa-hydroksyprednizolon), bez metabolizmu w płucach, co umożliwia miejscowe działanie terapeutyczne.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, bariera łożyskowa, biodostępność budezonidu, budezonid, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja budezonidu, farmakokinetyka budezonidu, klirens osoczowy, klirens znormalizowany, metabolizm budezonidu, metabolizm wątrobowy, Miflonide Breezhaler, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, podanie wziewne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entocort 3 mg

Entocort w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (3 mg) stosuje się głównie w leczeniu aktywnej choroby Crohna oraz mikroskopowego zapalenia jelita grubego. U dorosłych z aktywną chorobą Crohna zalecana dawka początkowa wynosi 9 mg (3 kapsułki) raz na dobę przez maksymalnie 8 tygodni, po czym dawkę podtrzymującą zmniejsza się do 6 mg (2 kapsułki) raz na dobę. U pacjentów steroidozależnych dawka wynosi 6 mg (2 kapsułki) z jednoczesnym stopniowym odstawianiem prednizolonu. W mikroskopowym zapaleniu jelita grubego indukcja remisji wymaga 9 mg (3 kapsułki) raz dziennie przez 8 tygodni, z redukcją dawki w ostatnich 2 tygodniach, a leczenie podtrzymujące stosuje się tylko przy nawrocie objawów, maksymalnie do 9 miesięcy, w dawce 6 mg (2 kapsułki) z możliwością zmniejszenia do 3 mg (1 kapsułka) u stabilnych pacjentów. U dzieci powyżej 8 lat i masie ciała >25 kg dawka wynosi 9 mg (3 kapsułki) na dobę przez maksymalnie 8 tygodni, z brakiem danych dotyczących stosowania powyżej 12 tygodni.
biodostępność budezonidu, budezonid, choroba Crohna, cukrzyca insulinozależna, dysfagia, glikokortykosteroid, indukcja remisji, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, leczenie podtrzymujące, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nawrót objawów, niewydolność wątroby, prednizolon, zespół odstawienia