6-hydroksybudezonid
6-hydroksybudezonid to metabolit budezonidu, kortykosteroidu stosowanego głównie w leczeniu chorób zapalnych dróg oddechowych, takich jak astma i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Powstaje w wyniku przemian metabolicznych budezonidu zachodzących głównie w wątrobie pod wpływem enzymu CYP3A4.
Metabolit ten charakteryzuje się znacznie mniejszą aktywnością glikokortykosteroidową niż związek macierzysty, co przyczynia się do lepszego profilu bezpieczeństwa budezonidu. Zmniejszona aktywność 6-hydroksybudezonidu jest jednym z powodów, dla których budezonid wywołuje mniej ogólnoustrojowych działań niepożądanych w porównaniu z innymi kortykosteroidami, szczególnie przy podaniu wziewnym.
Znajomość metabolizmu budezonidu i powstawania 6-hydroksybudezonidu ma znaczenie kliniczne, zwłaszcza przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub przyjmujących jednocześnie inhibitory CYP3A4, które mogą wpływać na stężenie aktywnego leku w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort 0,5 mg/ml
Budezonid, stosowany w postaci zawiesiny do nebulizacji (Pulmicort) w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,250 mg/ml oraz 0,500 mg/ml, charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut od rozpoczęcia nebulizacji. Objętość dystrybucji wynosi około 3 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 85-90%. Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (efekt pierwszego przejścia), głównie przez izoenzym CYP3A4, z około 90% przekształceniem do metabolitów o mniej niż 1% aktywności glikokortykosteroidowej. Klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka farmakokinetyczna jest liniowa i proporcjonalna do dawki.
16-hydroksyprednizolon, 6-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, cytochrom P450, dawka dostarczona, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na budezonid, izoenzym CYP 3A4, klirens układowy, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, ogólnoustrojowa biodostępność, ogólnoustrojowy klirens, okres półtrwania, okres półtrwania budezonidu, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność do dawki, stężenie budezonidu w osoczu, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji