przerzuty do mózgu
Przerzuty do mózgu (metastasis cerebri) stanowią najczęstszy typ nowotworów wewnątrzczaszkowych u dorosłych, występując 3-10 razy częściej niż pierwotne guzy mózgu. Powstają w wyniku rozsiewu komórek nowotworowych z ogniska pierwotnego drogą krwionośną do tkanki mózgowej.
Najczęstszymi nowotworami dającymi przerzuty do mózgu są: rak płuca (40-50% przypadków), rak piersi (15-25%), czerniak (5-20%), rak nerki (5-10%) oraz rak jelita grubego (5%). Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i wielkości zmian oraz obecności obrzęku wokół guza i obejmują: bóle głowy, nudności, wymioty, zaburzenia świadomości, napady padaczkowe, deficyty neurologiczne (niedowłady, zaburzenia mowy, zaburzenia widzenia).
Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych – MRI z kontrastem jest metodą z wyboru, pozwalającą na dokładne określenie liczby, lokalizacji i wielkości przerzutów. Tomografia komputerowa ma mniejszą czułość, szczególnie w wykrywaniu małych zmian. W planowaniu terapii kluczowa jest ocena stanu ogólnego pacjenta (skala Karnofskiego, ECOG), stan zaawansowania choroby podstawowej oraz liczba przerzutów.
Leczenie obejmuje: kortykosteroidy (zmniejszające obrzęk mózgu), leki przeciwpadaczkowe (w przypadku napadów), radioterapię (napromienianie całego mózgu lub radiochirurgia stereotaktyczna), leczenie operacyjne (przy pojedynczych zmianach dostępnych chirurgicznie) oraz leczenie systemowe. Rokowanie jest zwykle niekorzystne – mediana przeżycia bez leczenia wynosi 1-2 miesiące, po radioterapii 3-6 miesięcy, a w przypadku pojedynczych przerzutów leczonych operacyjnie z następową radioterapią może wynosić 10-16 miesięcy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fluorocholina – Wskazania do stosowania
Fluorocholina (18F) jest radiofarmaceutykiem wykorzystywanym w pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) do obrazowania narządów i tkanek o zwiększonym poborze choliny, ze szczególnym zastosowaniem w diagnostyce raka gruczołu krokowego oraz raka wątrobowokomórkowego (HCC). Preparaty dostępne są w roztworach do wstrzykiwań o aktywnościach: FCH i Fluorocholine (18F) Synektik po 1 GBq/ml oraz MonFCH w zakresie 910-3415 MBq/ml. W onkologii prostaty fluorocholina (18F) służy do wykrywania wznowy i przerzutów, oceny zaawansowania choroby wysokiego ryzyka, lokalizacji wznowy przy rosnącym PSA, a także monitorowania odpowiedzi na leczenie. W diagnostyce HCC fluorocholina jest użyteczna w lokalizacji dobrze zróżnicowanych zmian, szczególnie gdy FDG PET jest niejednoznaczne, oraz w planowaniu leczenia chirurgicznego lub przeszczepienia wątroby.
anihilacja pozytonów, antygen PSA, badanie FDG PET, fluorocholina, nowotwory głowy i szyi, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie gamma, promieniowanie pozytonowe, prostatektomia radykalna, przerzuty do kości, przerzuty do mózgu, przerzuty raka gruczołu krokowego, przeszczep wątroby, radiofarmaceutyk, radioterapia, rak gruczołu krokowego, rak wątrobowokomórkowy, wznowa biochemiczna, wznowa lokoregionalna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Objawy
Rak piersi nawrotowy definiowany jest jako wznowa nowotworu po pierwotnym leczeniu, mogąca wystąpić miejscowo, regionalnie lub jako przerzuty odległe. Nawrót pojawia się najczęściej w ciągu pierwszych 5 lat od diagnozy, z najwyższym ryzykiem w pierwszych 2 latach, choć możliwy jest nawet po 10-20 latach. Lokalizacje przerzutów obejmują kości (ok. 70%), płuca (ok. 60%), wątrobę (ok. 50%) oraz mózg (10-15%). Objawy nawrotu są zróżnicowane i zależą od lokalizacji, obejmując m.in. guzki, zmiany skórne, ból kostny, duszność, żółtaczkę czy objawy neurologiczne. Progresja choroby jest determinowana przez typ molekularny (TNBC, HER2+ cechują się agresywniejszym przebiegiem), stadium zaawansowania, zajęcie węzłów chłonnych, wielkość guza, wiek pacjentki oraz zastosowane leczenie (radioterapia, terapia hormonalna). Wczesny nawrót definiowany jest jako występujący do 5 lat od diagnozy, późny – po tym okresie.
brodawka sutkowa, enzymy wątrobowe, guzek piersi, HER2-dodatni rak piersi, hiperkalcemia, inwazyjny rak zrazikowy, krążące DNA guza, lumpektomia, margines chirurgiczny, mastektomia, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót regionalny, potrójnie ujemny rak piersi, przerzuty do kości, przerzuty do mózgu, przerzuty do płuc, przerzuty do wątroby, radioterapia, rak piersi nawrotowy, rak przerzutowy, rak zrazikowy, receptor estrogenowy, terapia hormonalna, węzły chłonne, wysięk opłucnowy, zapalny rak piersi, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Znamiona – Objawy
Znamiona melanocytarne, występujące u większości dorosłych (10-40 zmian), powstają w wyniku kumulacji melanocytów i mogą mieć różnorodny wygląd, wielkość do około 6 mm oraz kolorystykę od brązowej po niebieską. Ich rozwój jest związany z czynnikami genetycznymi, ekspozycją na UV oraz zmianami hormonalnymi, szczególnie w okresie dzieciństwa, dojrzewania i ciąży. Znamiona atypowe (dysplastyczne), większe niż 6 mm, o nieregularnym kształcie i zróżnicowanym kolorze, są markerem zwiększonego ryzyka rozwoju czerniaka, zwłaszcza przy obecności ≥5 takich znamion. Monitorowanie znamion opiera się na zasadzie ABCDE (Asymetria, Brzegi, Kolor, Średnica >6 mm, Ewolucja), a także na obserwacji objawów alarmowych, takich jak niegojące się rany, rozprzestrzenianie pigmentu, zaczerwienienie, obrzęk, zmiany czuciowe czy powierzchniowe (łuszczenie, krwawienie). Wczesne wykrycie zmian złośliwych jest kluczowe, gdyż 5-letni wskaźnik przeżycia w stadium wczesnym wynosi 99%, a spada do 35% w stadium IV z przerzutami odległymi.
asymetria znamienia, czerniak, czynniki genetyczne, dermoskopia, ekspozycja na promieniowanie UV, guzki skórne, mapowanie znamion, melanocyt, niegojąca się rana, odkrztuszanie krwi, powiększone węzły chłonne, promieniowanie UV, przerzuty czerniaka, przerzuty do mózgu, przerzuty do płuc, zasada ABCDE, zespół dysplastycznych znamion, znamię atypowe - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba trofoblastyczna i choriokarcynoma – Objawy
Przewlekła choroba trofoblastyczna (PTD) oraz choriokarcynoma to rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu nowotwory z grupy ciążowej choroby trofoblastycznej (GTD), charakteryzujące się wysokim odsetkiem wyleczeń (98-100% dla PTD i 87,5-98% dla choriokarcynomy) przy wczesnym rozpoznaniu i leczeniu. PTD rozwija się na skutek utrzymania i wzrostu tkanki trofoblastycznej w macicy po usunięciu ciąży zaśniadowej, manifestując się najczęściej nieprawidłowym krwawieniem z pochwy (około 90% przypadków), powiększeniem macicy, bólem miednicy oraz niedokrwistością. Choriokarcynoma, występująca w około 1 na 50 000 ciąż, cechuje się szybkim wzrostem i wczesnym tworzeniem przerzutów, najczęściej do płuc, mózgu, wątroby, nerek i pochwy, co objawia się m.in. krwiopluciem, bólami głowy, żółtaczką czy krwawieniami z pochwy. Diagnostyka opiera się na monitorowaniu poziomu hCG, badaniach obrazowych (USG, TK, MRI) oraz histopatologii, a kryteria rozpoznania obejmują plateau lub wzrost hCG w kolejnych pomiarach oraz obecność przerzutów.
badanie histopatologiczne, ból głowy, chemioterapia, choriokarcynoma, ciąża zaśniadowa, ciążowa choroba trofoblastyczna, drgawki, duszność, gonadotropina kosmówkowa, hipertyreoza, krew w stolcu, krwawienie z pochwy, krwiomocz, krwioplucie, nadczynność tarczycy, niedokrwistość, powiększenie macicy, poziom hCG, przerzuty do mózgu, przerzuty do płuc, przerzuty do wątroby, przerzuty nowotworowe, przetrwała choroba trofoblastyczna, przewlekła choroba trofoblastyczna, USG miednicy, wodobrzusze, zaburzenia widzenia, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Objawy
Rak nerki (carcinoma renis, RCC) jest złośliwym nowotworem nabłonkowym nerek, stanowiącym jedno z dziesięciu najczęstszych nowotworów u dorosłych, z predylekcją do mężczyzn (2:1) i średnim wiekiem diagnozy około 64 lat. Wczesne stadia choroby są zazwyczaj bezobjawowe, a rozpoznanie często następuje przypadkowo podczas badań obrazowych. Klasyczna triada objawów (krwiomocz, ból w boku, wyczuwalny guz) występuje u mniej niż 15% pacjentów. Zaawansowane stadium może manifestować się objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka, nocne poty, obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, hiperkalcemia oraz objawami przerzutów do płuc, kości, mózgu czy wątroby. U 20-30% chorych obserwuje się zespoły paraneoplastyczne, w tym hiperkalcemię, erytrocytozę i zespół wyniszczenia nowotworowego.
ból okolicy lędźwiowej, dysfagia, erytrocytoza, hiperkalcemia, klasyfikacja TNM, krwiomocz, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, policytemia, przerzuty do kości, przerzuty do mózgu, przerzuty do płuc, przerzuty do wątroby, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, rak nerki, rak nerkowokomórkowy, stopień złośliwości nowotworu, triada objawów, utrata apetytu, wyczuwalny guz, zespół paraneoplastyczny, zespół von Hippla-Lindaua, złamanie patologiczne, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon substancji czynnych
Gadoteridol – Dawkowanie i sposób podawania
Gadoteridol (ProHance) jest podawany dożylnie w stężeniu 279,3 mg/ml (0,5 mmol/ml), a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę zapewniającą odpowiednie wzmocnienie kontrastowe. U dorosłych dawka standardowa wynosi 0,2 ml/kg (0,1 mmol/kg) dla MRI układu mięśniowo-szkieletowego, natomiast dla MRI mózgu, rdzenia, wątroby, gruczołu piersiowego i miednicy zalecany zakres to 0,2-0,6 ml/kg (0,1-0,3 mmol/kg), z wyższą dawką stosowaną przy podejrzeniu przerzutów lub słabo kontrastujących się zmian. W razie niejednoznacznych wyników możliwe jest podanie drugiej dawki 0,4 ml/kg (0,2 mmol/kg) po 30 minutach. U dzieci (w tym noworodków i niemowląt) dawka wynosi 0,2 ml/kg (0,1 mmol/kg), z zachowaniem szczególnej ostrożności u najmłodszych ze względu na niedojrzałą funkcję nerek; nie zaleca się MRI całego ciała u osób poniżej 18 lat.
bolus, ciężkie zaburzenia czynności nerek, gadoteridol, GFR, gruczoł piersiowy, MRI całego ciała, MRI kręgosłupa, MRI mózgu, niedojrzała funkcja nerek, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, przerzuty do mózgu, przeszczepienie wątroby, rdzeń kręgowy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór soli fizjologicznej, środek kontrastowy, stosunek korzyści do ryzyka, wątroba, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie kontrastu, wzmocnienie pokontrastowe, zaburzenia czynności nerek, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eligard 22,5 mg
Eligard 22,5 mg (octan leuproreliny) stosowany w leczeniu raka gruczołu krokowego wymaga ścisłego przestrzegania procedur rekonstytucji, aby uniknąć błędów mogących obniżyć skuteczność terapii. Leczenie może powodować przejściowe zwiększenie stężenia testosteronu i dihydrotestosteronu, co może nasilać objawy takie jak ból kości, neuropatia, krwiomocz, zwężenie moczowodu oraz utrudniony odpływ moczu. Zaleca się rozważenie włączenia przeciwandrogenów na 3 dni przed rozpoczęciem terapii i kontynuowanie ich przez 2-3 tygodnie, aby złagodzić te efekty. U pacjentów z uprzednią kastracją chirurgiczną nie obserwuje się dalszego spadku testosteronu. Ponadto, terapia może wydłużać odstęp QT, co wymaga oceny ryzyka u pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń rytmu serca, a także zwiększa ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar, co wymaga monitorowania klinicznego zgodnie z aktualnymi wytycznymi.
agonista GnRH, ból kości, cukrzyca, deprywacja androgenów, drgawki, hemoglobina glikozylowana, hiperglikemia, idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, kompresja rdzenia kręgowego, krwiomocz, krwotok do przysadki, neuropatia, niedrożność moczowodu, octan leuproreliny, odstęp QT, osteoporoza, przeciwandrogen, przerzuty do kręgosłupa, przerzuty do mózgu, rak gruczołu krokowego, rzekomy guz mózgu, torsade de pointes, ucisk rdzenia kręgowego, udar, zawał mięśnia sercowego, zawał przysadki mózgowej, zwężenie moczowodu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – MonFCH 910-3415 MBq/ml
MonFCH to radiofarmaceutyk zawierający fluorocholinę (18F) w stężeniu od 910 do 3415 MBq/ml, stosowany w diagnostyce PET w onkologii. Jego główne wskazania obejmują wykrywanie przerzutów raka gruczołu krokowego do kości u pacjentów wysokiego ryzyka, identyfikację przerzutów odległych i miejscowej wznowy u pacjentów ze wzrostem PSA oraz ocenę efektów leczenia tego nowotworu. Ponadto, MonFCH jest używany w lokalizacji i charakterystyce dobrze zróżnicowanego raka wątrobowokomórkowego, szczególnie gdy badanie FDG PET jest niejednoznaczne lub planowane jest leczenie operacyjne bądź przeszczepienie. Produkt zawiera od 182 do 3415 MBq całkowitej aktywności w fiolce w momencie produkcji, a okres półtrwania radionuklidu 18F wynosi 109,8 minut, co wymaga precyzyjnego planowania badania.
anihilacja, diagnostyka nuklearna, FDG-PET, fluorocholina 18F, grupa wysokiego ryzyka, nowotwór głowy i szyi, pozytonowa tomografia emisyjna, produkt radiofarmaceutyczny, promieniowanie gamma, promieniowanie pozytonowe, przerzuty do mózgu, przerzuty raka gruczołu krokowego, radionuklid fluorku, rak gruczołu krokowego, rak wątrobowokomórkowy, stężenie PSA - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Meprelon 32 mg
Meprelon, zawierający metyloprednizolon sodu bursztynianu, jest wskazany do szybkiej terapii kortykosteroidowej w stanach nagłych, gdzie doustne podanie jest niemożliwe lub niewystarczające. Preparat dostępny jest w dawkach 16 mg (20,92 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu, odpowiadające 15,78 mg metyloprednizolonu) oraz 32 mg (41,85 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu, odpowiadające 31,57 mg metyloprednizolonu) w formie proszku i rozpuszczalnika do roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Wskazania obejmują ciężki ostry atak astmy, obrzęk mózgu z potwierdzonym wzrostem ciśnienia śródczaszkowego, ciężkie reakcje alergiczne, a także ciężkie choroby dermatologiczne (pęcherzyca zwykła, erytrodermia), hematologiczne (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, ostra plamica małopłytkowa) oraz ostre zapalenie wątroby alkoholowe. Dodatkowo stosowany jest w toksycznym obrzęku płuc i jako alternatywa w przełomie addisonoidalnym.
choroba pęcherzowa, ciśnienie śródczaszkowe, erytrodermia, guz mózgu, hydrokortyzon, immunosupresja, krwinka czerwona, metyloprednizolon, metyloprednizolon sodu bursztynianu, miąższ wątroby, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostry atak astmy, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, płytka krwi, proszek i rozpuszczalnik, przełom addisonoidalny, przerzuty do mózgu, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, sól sodowa bursztynianu, stan zapalny, terapia kortykosteroidowa, układ odpornościowy, wstrzyknięcie i infuzja, wymioty, zapalenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry – Objawy
Rak skóry, obejmujący głównie rak podstawnokomórkowy (BCC), rak kolczystokomórkowy (SCC) oraz czerniaka, jest jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów. Wczesne rozpoznanie zmian skórnych, takich jak nowe guzki, zmiany w znamionach, rany niegojące się powyżej 4 tygodni czy zmiany pigmentacji, jest kluczowe dla skutecznego leczenia. BCC charakteryzuje się perłowymi guzkami, otwartymi ranami i zmianami przypominającymi blizny, natomiast SCC manifestuje się twardymi, czerwonymi guzkami lub łuszczącymi się zmianami, często na obszarach eksponowanych na słońce. Czerniak, będący najbardziej agresywnym typem, cechuje się asymetrycznymi, nieregularnymi znamionami o średnicy powyżej 6 mm, zróżnicowanym zabarwieniem i tendencją do szybkiego przerzutowania. Stadia czerniaka, od in situ (stadium 0) do zaawansowanego (stadium IV), determinują rokowanie i wybór terapii, przy czym wczesne stadium I charakteryzuje się grubością guza do 2 mm bez przerzutów, a stadium IV obejmuje przerzuty do odległych narządów.
anemia, badanie histopatologiczne, czerniak, czerniak in situ, czynnik ryzyka, drgawki, egzema, hiperkalcemia, kontrola dermatologiczna, łuszczyca, naskórek, owrzodzenie, przerzuty do kości, przerzuty do mózgu, przerzuty do płuc, przerzuty do wątroby, przerzuty do węzłów chłonnych, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry, samobadanie skóry, węzeł chłonny, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Obrzęk stanowi istotny element patofizjologiczny o szerokim spektrum klinicznym, którego precyzyjne prognozowanie jest kluczowe dla optymalizacji terapii i poprawy rokowania pacjentów. W udarze niedokrwiennym tętnicy środkowej mózgu złośliwy obrzęk mózgu zwiększa ryzyko śmierci do 40-80%, a wczesna interwencja chirurgiczna może obniżyć śmiertelność z 80% do 20%. Skala ASPECTSfu jest silnym predyktorem złośliwego obrzęku, a jej integracja z modelami EDEMA i nowoczesnym systemem HELMET (AUC do 0,76) umożliwia dynamiczne, godzinowe prognozowanie trajektorii obrzęku. W samoistnym krwotoku śródmózgowym względna objętość obrzęku (stosunek objętości obrzęku do krwiaka) jest niezależnym predyktorem lepszego wyniku funkcjonalnego (OR 0,09; 95% CI 0,01-0,64; P=0,016), podczas gdy większa objętość krwiaka koreluje z gorszym rokowaniem (OR 1,25; 95% CI 1,02-1,53; P=0,031). W hipoksyczno-niedokrwiennym uszkodzeniu mózgu (HIBI) modele radiomiczne na podstawie CT pozwalają na wczesne wykrycie obrzęku mózgu z czułością do 59% i swoistością do 78%, co jest istotne dla prognozowania neurologicznego wyniku po zatrzymaniu krążenia.
bewacyzumab, biopsja mięśnia sercowego, inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego, krwotok śródmózgowy, mapowanie T2, obrzęk, obrzęk mięśnia sercowego, obrzęk mózgu, obrzęk okołoguzowy, ostry zespół wieńcowy, pozanaczyniowa woda płucna, późne wzmocnienie gadolinem, przerzuty do mózgu, rezonans magnetyczny serca, spontaniczne krążenie, uczenie maszynowe, udar niedokrwienny mózgu, wieloparametryczny rezonans magnetyczny, zapalenie mięśnia sercowego, zatrzymanie krążenia, zespół DRESS, zespół takotsubo, złośliwy obrzęk mózgu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abirateron Aristo 500 mg
Abirateron Aristo, będący inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów poprzez selektywne blokowanie 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, przewyższając efekty analogów LHRH czy orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3, obejmujących pacjentów z przerzutowym, hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC), stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem (5 mg/dobę) i supresją androgenową wykazało znaczące korzyści terapeutyczne. W badaniu 3011, obejmującym 1199 pacjentów z wysokim ryzykiem mHSPC, mediana przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS) wyniosła 33,02 miesiąca (95% CI: 29,57-NE) w grupie leczonej abirateronem, w porównaniu do 14,78 miesiąca (95% CI: 14,69-18,27) w grupie placebo (p < 0,0001, HR 0,466; 95% CI: 0,394-0,550). Ponadto, 38% pacjentów leczonych abirateronem osiągnęło co najmniej 50% redukcję PSA, w porównaniu do 10% w grupie kontrolnej.
analog LHRH, antygen swoisty dla prostaty, biosynteza androgenów, chemioterapia taksanami, dehydroepiandrosteron, docetaksel, enzym CYP17, gruczoł krokowy, hazard ratio, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja NYHA, kryteria PCWG2, kryteria RECIST, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie tętnicze, nadnercza, niewydolność serca, orchidektomia, populacja ITT, prednizon, pregnenolon i progesteron, przerzuty do mózgu, przerzuty trzewne, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, skala Gleasona, supresja androgenowa, terapia deprywacji androgenów, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Meprelon 16 mg
Lek Meprelon, zawierający metyloprednizolonu sodu bursztynian, jest wskazany do szybkiego wprowadzenia kortykosteroidoterapii w stanach nagłych, gdy podanie doustne jest niemożliwe (np. wymioty, utrata przytomności). Dostępny jest w dawkach 16 mg (20,92 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu, odpowiadającej 15,78 mg metyloprednizolonu) oraz 32 mg (41,85 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu, odpowiadającej 31,57 mg metyloprednizolonu). Preparat stosuje się w ciężkich ostrych stanach, takich jak atak astmy, obrzęk mózgu z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym, ciężkie reakcje alergiczne (np. obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), ostre choroby skóry o podłożu autoimmunologicznym, ostre zaburzenia hematologiczne, ostre zapalenie wątroby oraz toksyczny obrzęk płuc. W przełomie addisonoidalnym preferowany jest hydrokortyzon, jednak Meprelon może być stosowany jako alternatywa w sytuacjach wymagających szybkiego działania.
astma oskrzelowa, choroba miąższu wątroby, choroba skóry, ciśnienie śródczaszkowe, działanie przeciwzapalne, erytrodermia, guz mózgu, hydrokortyzon, immunosupresja, kortykosteroid, kortykosteroidoterapia, metyloprednizolon, metyloprednizolonu sodu bursztynian, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obturacja oskrzeli, ostry atak astmy, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, proces autoimmunologiczny, przełom addisonoidalny, przerzuty do mózgu, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tomografia komputerowa, utrata przytomności, wymioty, zaburzenie hematologiczne, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Sandoz 250 mg
Octan abirateronu, będący inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów poprzez blokadę 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnej redukcji stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy poniżej poziomów osiąganych przy standardowej supresji androgenowej (ADT). W terapii raka gruczołu krokowego, szczególnie w postaciach hormonowrażliwych z przerzutami (mHSPC) oraz opornych na kastrację (mCRPC), octan abirateronu stosowany w dawce 1000 mg/dobę w skojarzeniu z prednizonem 5 mg/dobę wykazuje znaczną skuteczność kliniczną. W badaniu 3011 u pacjentów z mHSPC wysokiego ryzyka mediana przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS) wyniosła 33,02 miesiąca w grupie leczonej abirateronem w porównaniu do 14,78 miesiąca w grupie placebo (HR=0,466; p<0,0001), a mediana przeżycia całkowitego (OS) wyniosła odpowiednio 53,3 vs 36,5 miesiąca (HR=0,66; p<0,0001). Wyniki te potwierdzają istotne zmniejszenie ryzyka progresji i zgonu o 54% i 34% odpowiednio.
abirateron, biomarker, chemioterapia cytotoksyczna, enzym CYP17, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, inhibitor biosyntezy androgenów, mediana przeżycia całkowitego, mineralokortykosteroid, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego z przerzutami, progresja radiograficzna, prostatyczny antygen swoisty, przerzuty do mózgu, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, rak gruczołu krokowego, skala BPI-SF, skala Gleasona, stężenie testosteronu, zdarzenie związane z kośćcem