nadnercza
Nadnercza to parzyste gruczoły wydzielania wewnętrznego położone na górnych biegunach nerek. Każdy gruczoł składa się z dwóch odrębnych części: kory nadnerczy (cortex) i rdzenia nadnerczy (medulla), które różnią się pochodzeniem embriologicznym, budową histologiczną oraz funkcją.
Kora nadnerczy, stanowiąca około 80-90% masy gruczołu, dzieli się na trzy warstwy: warstwę kłębkowatą (zona glomerulosa), która produkuje mineralokortykoidy (głównie aldosteron); warstwę pasmowatą (zona fasciculata) wytwarzającą glikokortykoidy (kortyzol); oraz warstwę siatkowatą (zona reticularis) odpowiedzialną za produkcję androgenów nadnerczowych.
Rdzeń nadnerczy wydziela katecholaminy – adrenalinę i noradrenalinę, które są kluczowe w reakcji „walcz lub uciekaj”. Prawidłowe funkcjonowanie nadnerczy jest niezbędne dla homeostazy organizmu, regulując gospodarkę wodno-elektrolitową, metabolizm, odpowiedź immunologiczną oraz reakcję na stres.
Patologie nadnerczy obejmują szereg zaburzeń, takich jak: zespół Cushinga (nadmierne wydzielanie kortyzolu), choroba Addisona (niedoczynność kory nadnerczy), zespół Conna (pierwotny hiperaldosteronizm), guz chromochłonny (pheochromocytoma) oraz różnego rodzaju nowotwory. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (oznaczanie hormonów i ich metabolitów), obrazowe (USG, TK, MR) oraz niekiedy badania genetyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Sandoz 250 mg
Przedkliniczne badania octanu abirateronu wykazały istotny wpływ na układ hormonalny, w tym znaczące obniżenie stężenia testosteronu, co skutkowało zmniejszeniem masy narządów, zmianami morfologicznymi w narządach rozrodczych, histopatologicznymi zmianami w nadnerczach, przysadce mózgowej oraz tkance sutków. Wszystkie zmiany hormonalne były całkowicie lub częściowo odwracalne w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. W badaniach na szczurach odnotowano zmniejszenie płodności u obu płci, które ustępowało w okresie 4-16 tygodni po przerwaniu podawania leku. Wpływ na rozwój płodu obejmował zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak nie stwierdzono działania teratogennego. Badania genotoksyczności nie wykazały zagrożenia dla człowieka, a badania rakotwórczości ujawniły zwiększoną częstość nowotworów komórek interstycjalnych jąder u samców szczurów, co uznano za specyficzny efekt farmakologiczny dla tego gatunku.
badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gospodarka hormonalna, mechanizm działania farmakologiczny, nadnercza, narząd rozrodczy, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, płodność, profil bezpieczeństwa, przysadka mózgowa, ryzyko środowiskowe, środowisko wodne, stężenie testosteronu, substancja czynna, układ hormonalny - Leksykon substancji czynnych
Metyrapon – Wskazania do stosowania
Metyrapon, dostępny w postaci miękkich kapsułek Metopirone zawierających 250 mg substancji czynnej, jest stosowany w diagnostyce i terapii zaburzeń osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. W diagnostyce służy do oceny niedoboru ACTH oraz różnicowania ACTH-zależnego zespołu Cushinga, umożliwiając ocenę funkcji przysadki i pochodzenia hiperkortyzolemii. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu enzymu 11β-hydroksylazy, co prowadzi do zahamowania konwersji 11-deoksykortyzolu do kortyzolu, co jest kluczowe dla interpretacji testów oraz kontroli poziomu kortyzolu.
11-deoksykortyzol, 11β-hydroksylaza, choroba Cushinga, ektopowe wydzielanie ACTH, endogenny zespół Cushinga, hiperkortyzolemia, Metopirone, metyrapon, nadnercza, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parahydroksybenzoesan sodowy, przysadka, substancja pomocnicza, test diagnostyczny, wydzielanie kortyzolu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Voriconazole Sandoz 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa worykonazolu, substancji czynnej leku Voriconazole Sandoz, wykazały hepatotoksyczność jako główny efekt uboczny przy stężeniach w osoczu odpowiadających dawkom terapeutycznym u ludzi. Zmiany patologiczne dotyczyły głównie wątroby, z minimalnymi, nieistotnymi toksykologicznie zmianami w nadnerczach u szczurów, myszy i psów. Badania farmakologiczne nie wykazały potencjału genotoksycznego ani kancerogennego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Worykonazol nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy narażeniu porównywalnym do dawek terapeutycznych u ludzi.
badania farmakologiczne bezpieczeństwa, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, estradiol, hepatotoksyczność, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, nadnercza, narażenie układowe, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność samic, toksyczność narządowa, Voriconazole Sandoz, wątroba, worykonazol, wydłużenie ciąży, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% 20 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności lidokainy chlorowodorku, substancji czynnej produktu Xylodont 2% (20 mg/ml), wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Wartości LD50 dla lidokainy różnią się w zależności od drogi podania i gatunku zwierzęcia, np. dla myszy podskórnie wynosi 278 mg/kg m.c., a dożylnie 27 mg/kg m.c., natomiast u szczura podskórnie 469 mg/kg m.c. Adrenalina, często dodawana w celu przedłużenia działania lidokainy, nie wpływa na jej toksyczność. W badaniach podprzewlekłych na szczurach dawka 40 mg/kg m.c./dobę przez 4 tygodnie wywoływała objawy toksyczności, takie jak pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg m.c./dobę były dobrze tolerowane.
absorpcja ogólnoustrojowa, adrenalina, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, nadnercza, rozrost kory nadnerczy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Levothyroxine Accord 25 mcg
Lewotyroksyna sodowa, będąca syntetycznym odpowiednikiem naturalnego hormonu tarczycy, stanowi aktywny składnik preparatu Levothyroxine Accord. Brak specyficznych badań klinicznych oceniających wpływ tego leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wymaga od lekarza szczególnej uwagi przy ocenie pacjenta. Przy prawidłowym dawkowaniu i monitorowaniu stężenia hormonu tarczycy, preparat nie powinien negatywnie wpływać na funkcje psychomotoryczne. Kluczowe jest jednak przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, gdyż zarówno przedawkowanie (objawy hipertyreozy), jak i niedostateczne dawki (utrzymujące się objawy hipotyreozy) mogą zaburzać funkcje poznawcze i psychomotoryczne, co może zagrażać bezpieczeństwu prowadzenia pojazdów.
drżenie, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, hipertyreoza, hipotyreoza, hormon tarczycy, interakcja lekowa, lewotyroksyna sodowa, nadnercza, niedoczynność przysadki, przedawkowanie leku, schorzenie sercowo-naczyniowe, stężenie hormonu, stężenie hormonu tarczycy, stężenie terapeutyczne, substytucja hormonalna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budesonide Easyhaler 100 mcg/dawkę
Budesonide Easyhaler w dawce 100 μg/dawkę, stosowany wziewnie, może powodować działania niepożądane o różnej częstości, w tym kandydozę jamy ustnej i gardła, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia endokrynologiczne (np. zahamowanie czynności nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci), zaburzenia psychiczne (lęk, depresja), zaćmę, jaskrę, kaszel, skurcz oskrzeli oraz zmniejszenie gęstości kości. Ryzyko ogólnoustrojowych działań kortykosteroidów zależy od dawki, czasu ekspozycji, wcześniejszego stosowania kortykosteroidów oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. W badaniach klinicznych u ponad 13 000 pacjentów częstość lęku i depresji była niższa w grupie leczonej budezonidem (odpowiednio 0,52% i 0,67%) niż w grupie placebo (0,63% i 1,15%).
Budesonide Easyhaler, budezonid, chrypka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, demineralizacja kości, depresja, duszność, dysfagia, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidów, glikokortykosteroid, grzybica, hormon kory nadnerczy, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, krwiak podskórny, lęk, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadnercza, nadpobudliwość psychomotoryczna, niewydolność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia, podrażnienie gardła, pokrzywka, proszek do inhalacji, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, świąd, wysypka, zaburzenie endokrynologiczne, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiral 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne abirateronu octanu wykazały istotne, odwracalne zmniejszenie stężeń testosteronu, co skutkowało redukcją masy narządów rozrodczych oraz zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach wrażliwych na androgeny, takich jak nadnercza, przysadka i sutki. Efekty te ustępowały całkowicie lub częściowo w ciągu 4 tygodni po zaprzestaniu terapii. Badania płodności u szczurów potwierdziły odwracalność ograniczenia płodności u obu płci w okresie 4-16 tygodni po zakończeniu podawania leku. W zakresie toksyczności rozwojowej odnotowano negatywny wpływ na przebieg ciąży, zmniejszenie masy płodów, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez wykazania działania teratogennego, co jest zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania substancji.
abirateronu octan, androgeny, badania toksykologiczne, genotoksyczność, nadnercza, narządy rozrodcze, nowotwór komórek interstycjalnych, ograniczenie płodności, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przysadka, ryzyko środowiskowe, sutki, teratogenność, testosteron, toksyczność rozwojowa, zmiany hormonalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranozek 750 mg
Dane przedkliniczne ranolazyny wskazują na specyficzne działania toksyczne przy ekspozycji przekraczającej około 3-krotne stężenie terapeutyczne u ludzi, takie jak drgawki i zwiększona śmiertelność u szczurów i psów. W toksyczności przewlekłej u szczurów przy dawkach nieznacznie wyższych niż kliniczne zaobserwowano zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, jednak bez potwierdzenia tych efektów u ludzi. Badania rakotwórczości na myszach (do 50 mg/kg/dobę, 150 mg/m²/dobę) i szczurach (do 150 mg/kg/dobę, 900 mg/m²/dobę) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, co potwierdza brak potencjału kancerogennego ranolazyny. Ponadto, badania płodności u szczurów przy ekspozycji 3,6- i 6,6-krotnie wyższej niż u ludzi nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze.
badanie kliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, cholesterol, dawka kliniczna, drgawki, działanie niepożądane, ekspozycja kliniczna, ekspozycja na lek, kostnienie, maksymalna tolerowana dawka, nadnercza, oś korowo-nadnerczowa, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, ranolazyna, śmiertelność pourodzeniowa, substancja czynna, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gensulin M30 (30/70)
Gensulin M30 (30/70) to dwufazowa insulina ludzka o stężeniu 100 j.m./ml, zawierająca 30% insuliny rozpuszczalnej i 70% izofanowej, produkowana metodą rekombinacji DNA E. coli. Zmiana insuliny, zwłaszcza z pochodzenia zwierzęcego na ludzką, wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego i może wiązać się z koniecznością dostosowania dawki oraz monitorowania zmienionych objawów hipoglikemii, które mogą być mniej wyraźne lub odmienne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipoglikemii i hiperglikemii, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym kwasicy ketonowej. Wpływ na zapotrzebowanie na insulinę mają współistniejące choroby endokrynologiczne, infekcje, stres, zmiany aktywności fizycznej i diety. Zaleca się rotację miejsc wstrzyknięć, aby zapobiegać lipodystrofii i amyloidozie skórnej, które zaburzają wchłanianie insuliny i kontrolę glikemii.
amyloidoza skórna, beta-adrenolityki, choroba trzustki, cukrzyca insulinozależna, długotrwała cukrzyca, dwufazowa insulina ludzka, dysfagia, gorączka, hiperglikemia, insulina izofanowa, insulina ludzka, insulina rozpuszczalna, intensywna insulinoterapia, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, lipodystrofia, nadnercza, nadzór lekarski, neuropatia cukrzycowa, niewydolność serca, objawy hipoglikemii, pioglitazon, przeciwciała przeciwinsulinowe, przysadka mózgowa, rekombinacja DNA, tarczyca, tiazolidynediony, wchłanianie insuliny, wstrzykiwacz insulinowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cebion 0,1 g/ml
Kwas askorbinowy, będący składnikiem aktywnym leku Cebion (100 mg/ml, krople doustne), charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z odwrotną zależnością między dawką a biodostępnością: przy dawce 1 g biodostępność wynosi 60-75%, przy 3 g około 40%, a przy 12 g spada do około 16%. Maksymalne stężenie w osoczu (do 4,2 mg/dl) osiągane jest około 3 godziny po podaniu dużej dawki. Metabolizm obejmuje odwracalne utlenianie do dehydroaskorbinianu w wątrobie oraz powstawanie nieaktywnych metabolitów (siarczan-2-askorbinian, szczawian), które są wydalane z moczem. Maksymalne stężenia w osoczu u zdrowych dorosłych wynoszą 1,34 ± 0,21 mg/dl u mężczyzn i 1,46 ± 0,22 mg/dl u kobiet, a całkowity obrót metaboliczny to około 1 mg/kg masy ciała na dobę.
biodostępność, biodostępność kwasu askorbowego, dehydroaskorbinian, farmakokinetyka kwasu askorbowego, flora bakteryjna jelita grubego, kwas askorbowy, leukocyty, nadnercza, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, przysadka mózgowa, soczewka oka, stężenie kwasu askorbowego w osoczu, szczawian, wchłanianie kwasu askorbowego, wchłanianie zwrotne, wydalanie kwasu askorbowego, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% z adrenaliną 1:100.000 (20 mg + 0,01 mg)/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla lidokainy wynosiły: u myszy 278 mg/kg s.c. oraz 27 mg/kg i.v., a u szczurów 167 mg/kg i.p. oraz 469 mg/kg s.c. Adrenalina nie wpływa na toksyczność lidokainy. W toksyczności podostrej u szczurów dawka 40 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie powodowała pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i sporadyczne drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg/dzień były bezpieczne. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawka 20 mg/kg/dzień przez 6 miesięcy skutkowała zwiększeniem masy nadnerczy i rozrostem kory nadnerczy, podczas gdy dawki 5-10 mg/kg/dzień nie wykazywały działania toksycznego.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, LD50, lidokaina, nadnercza, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie podskórne, rozrost kory nadnerczy, toksyczność lidokainy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone, XYLODONT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Glenmark 250 mg
Badania przedkliniczne abirateronu octanu wykazały istotny wpływ na układ hormonalny zwierząt, przede wszystkim poprzez znaczące obniżenie stężenia testosteronu, co skutkowało zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce mózgowej oraz gruczołach sutkowych. Zmiany te miały charakter odwracalny, ustępując całkowicie lub częściowo w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. W badaniach płodności na szczurach odnotowano obniżenie płodności u obu płci, z normalizacją parametrów w okresie 4-16 tygodni po zaprzestaniu podawania leku. W badaniach rozwojowych stwierdzono zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz wpływ na rozwój zewnętrznych narządów płciowych, jednak bez działania teratogennego.
badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie rakotwórczości, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczoły sutkowe, mechanizm farmakologiczny, nadnercza, narządy rozrodcze, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, odwracalność zmian, przysadka mózgowa, testosteron krążący, toksyczność rozwojowa, zagrożenie środowiska wodnego, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ralik 375 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ranolazyny wykazały, że neurotoksyczność (drgawki, zwiększona śmiertelność) pojawia się u szczurów i psów przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie wyższych niż maksymalne stężenia kliniczne u ludzi. Przewlekła toksyczność u szczurów ujawniła zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, które nie występowały u ludzi. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach przy dawkach do 50 mg/kg/dobę (150 mg/m²/dobę) i 150 mg/kg/dobę (900 mg/m²/dobę) nie wykazały istotnego wzrostu ryzyka nowotworów. Wpływ na płodność był nieistotny przy ekspozycji 3,6- i 6,6-krotnie wyższej niż u ludzi, a toksyczność rozwojowa u królików i szczurów ujawniła niekorzystne efekty jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających poziomy terapeutyczne (7,5-krotne u szczurów).
badanie przedkliniczne, cholesterol, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, dławica piersiowa, ekspozycja AUC, nadnercza, neurotoksyczność, oś korowo-nadnerczowa, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rakotwórczość, ranolazyna, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie osoczowe, toksyczność, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wielonarządowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (wymioty, biegunki), nadnercza (przekrwienie kory, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielniczą część trzustki (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych). Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu i były w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości wiązano z farmakologicznym działaniem sunitynibu.
aberracja chromosomalna liczbowa, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, krwotok z przewodu pokarmowego, mutagenność bakteryjna, mysz transgeniczna rasH2, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, płytka wzrostowa kości, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rozwój pre- i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, ślinianki, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, układ endokrynny, układ limfatyczny i krwiotwórczy, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa szkieletu płodu, węzeł chłonny, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zewnątrzwydzielnicza część trzustki, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Richter 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności abirateronu octanu wykazały znaczące obniżenie stężenia testosteronu, co skutkowało zmniejszeniem masy narządów oraz zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce i sutkach. Zmiany te były całkowicie lub częściowo odwracalne, ustępując w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Badania płodności u szczurów potwierdziły odwracalny wpływ na funkcje rozrodcze u obu płci, z powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni po odstawieniu leku. W toksyczności rozwojowej odnotowano zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz wpływ na rozwój zewnętrznych narządów płciowych, jednak bez działania teratogennego, co wskazuje na związek z farmakologicznym mechanizmem działania abirateronu.
działanie teratogenne, genotoksyczność, nadnercza, narządy rozrodcze, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przysadka, ryzyko środowiskowe, sutki, testosteron krążący, toksyczność, toksyczność rozwojowa, zmiany histopatologiczne, zmiany hormonalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone STADA 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące octanu abirateronu wskazują na specyficzny profil bezpieczeństwa, ściśle powiązany z jego mechanizmem działania polegającym na hamowaniu syntezy androgenów. W badaniach toksyczności u zwierząt zaobserwowano znaczące obniżenie stężenia testosteronu w osoczu, co skutkowało zmniejszeniem masy narządów rozrodczych, zmianami strukturalnymi w nadnerczach, przysadce mózgowej oraz gruczołach sutkowych. Wszystkie zmiany hormonalne miały charakter odwracalny, z pełną lub częściową normalizacją parametrów w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Badania płodności na szczurach wykazały odwracalne zmniejszenie płodności u obu płci, z powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni. W modelach ciążowych odnotowano zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w rozwoju zewnętrznych narządów płciowych, jednak bez cech teratogenności niezwiązanej z farmakologicznym działaniem leku.
genotoksyczność, gruczoł sutkowy, mysz transgeniczna, nadnercza, narząd rozrodczy, narządy płciowe zewnętrzne, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, płodność, przysadka mózgowa, rakotwórczość, ryzyko środowiskowe, synteza androgenów, teratogenność, testosteron, toksyczność rozwojowa, zaburzenia hormonalne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Budezonid LEK-AM 400 mcg/dawkę inh.
Budezonid, klasyfikowany jako glikokortykosteroid wziewny (kod ATC: R03BA02), wykazuje silne miejscowe działanie przeciwzapalne w leczeniu obturacyjnych chorób dróg oddechowych, zwłaszcza astmy oskrzelowej. Dostępny jest w formie proszku do inhalacji w kapsułkach twardych o dawkach 200 µg i 400 µg na dawkę inhalacyjną. Mechanizm działania polega na interakcji z wewnątrzkomórkowymi receptorami glikokortykosteroidowymi, co prowadzi do zahamowania syntezy cytokin, enzymów i cząstek adhezyjnych zaangażowanych w proces zapalny. Terapia budezonidem umożliwia kontrolę objawów astmy już po 10 dniach stosowania, zmniejszając przewlekły stan zapalny w płucach oraz poprawiając funkcję układu oddechowego, łagodząc objawy takie jak duszność, świsty i kaszel, a także ograniczając nadreaktywność oskrzeli i zapobiegając zaostrzeniom choroby.
astma, astma oskrzelowa, budezonid, cytokina, cząsteczka adhezyjna, działanie przeciwzapalne glikokortykosteroidów, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid wziewny, kortyzol endogenny, kortyzol w osoczu, laktoza jednowodna, nadnercza, nadreaktywność oskrzeli, objawy astmy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, proszek do inhalacji, przewlekły stan zapalny płuc, receptor glikokortykosteroidowy, stan zapalny, terapia kortykosteroidowa, zaćma podtorebkowa tylna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 37,5 mg
Badania przedkliniczne sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki, krwotoki), nadnerczach (przekrwienie, martwica, włóknienie), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządach rozrodczych (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro; genotoksyczność metabolitu aktywnego nie została oceniona. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono wzrost częstości nowotworów przewodu pokarmowego i nadnerczy przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji wielokrotnie przekraczającej AUC u pacjentów.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków, badanie rakotwórczości, ciałko żółte, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, ekspozycja układowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, kostnienie kręgów, krwotok z przewodu pokarmowego, nadnercza, nasady kostne, odstęp QTc, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rdzeń nadnerczy, resorpcja, rozrost błony śluzowej, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianki, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wady rozwojowe szkieletu, właściwości mutagenne, zagnieżdżenie zarodka, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Badania przedkliniczne abirateronu octanu wykazały istotne obniżenie stężeń testosteronu, co skutkowało zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce oraz sutkach. Zmiany te były całkowicie lub częściowo odwracalne, z normalizacją w ciągu 4 tygodni po zakończeniu ekspozycji. W badaniach na szczurach odnotowano przejściowe obniżenie płodności u obu płci, z pełnym powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni po zaprzestaniu podawania leku. Wpływ na rozwój prenatalny obejmował zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez działania teratogennego, co jest zgodne z farmakologicznym profilem abirateronu. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi poza zmianami w narządach rozrodczych wynikającymi z mechanizmu działania leku.
abirateron octan, badanie płodności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, działanie teratogenne, genotoksyczność, gospodarka hormonalna, masa narządów, mechanizm działania leku, nadnercza, narządy rozrodcze, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, przysadka, sutki, testosteron krążący, toksyczność rozwojowa, zmiana hormonalna, zmiany histopatologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Paraganglioma – Zapobieganie i profilaktyka
Paraganglioma to rzadki nowotwór wywodzący się z tkanki przyzwojowej autonomicznego układu nerwowego, zlokalizowany poza nadnerczami. Około 40% przypadków ma podłoże genetyczne, co uzasadnia konieczność badań genetycznych u pacjentów z rozpoznaniem paraganglioma lub pheochromocytoma oraz u ich krewnych pierwszego stopnia. Szczególną uwagę należy zwrócić na zespoły genetyczne takie jak MEN2, choroba von Hippla-Lindaua (VHL), neurofibromatoza typu 1 (NF1), dziedziczny zespół paraganglioma (mutacje genów SDHx), diada Carneya-Stratakisa oraz triada Carneya. Wczesne rozpoznanie i systematyczne badania przesiewowe, obejmujące badania obrazowe i biochemiczne, są kluczowe dla poprawy rokowania i zapobiegania powikłaniom, takim jak efekt masy guza, hipersekrecja katecholamin czy transformacja złośliwa.
badanie biochemiczne, badanie genetyczne, badanie obrazowe, badanie przesiewowe, choroba von Hippla-Lindaua, czynnik ryzyka, diada Carneya-Stratakisa, dziedziczny zespół paraganglioma, efekt masy guza, nadnercza, neurofibromatoza typu 1, nowotwór, paraganglioma, pheochromocytoma, podłoże genetyczne, poradnictwo genetyczne, technika zarządzania stresem, transformacja złośliwa, triada Carneya, układ nerwowy autonomiczny, zespół dziedziczny, zespół genetyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Synthon 12,5 mg
Sunitynib wykazuje wielonarządową toksyczność w badaniach przedklinicznych na szczurach i małpach, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), trzustce zewnątrzwydzielniczej (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układzie rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak obserwowano poliploidię in vitro. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono występowanie nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, guzy chromochłonne nadnerczy) przy ekspozycjach ≥ 7-krotnie wyższych niż u pacjentów, choć znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, degranulacja komórek pęcherzykowych, dwunastnica, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, mysz transgeniczna rasH2, nadnercza, odstęp QTc, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak żołądka, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rozwój prenatalny i postnatalny, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Femistelin 25 mg
Dehydroepiandrosteron (DHEA), znany również jako prasteron, jest steroidem anabolicznym i prohormonem, pełniącym funkcję prekursora hormonów płciowych. Biosynteza DHEA odbywa się głównie w warstwie siatkowatej nadnerczy, gdzie cholesterol przekształcany jest kolejno w pregnenolon, 17-OH-pregnenolon, a następnie w DHEA. U kobiet DHEA konwertowany jest do estrogenów (estron, estradiol), natomiast u mężczyzn do androgenów, w tym testosteronu. Produkcja endogenna DHEA osiąga szczyt około 30. roku życia (15-30 mg/dobę u mężczyzn, 13-25 mg/dobę u kobiet), a następnie stopniowo maleje, osiągając niskie stężenia w wieku podeszłym. We krwi dominuje siarczan DHEA (DHEA-S) o stężeniach 1,4-7,9 ng/ml u mężczyzn i 1,3-7,1 ng/ml u kobiet, charakteryzujący się dłuższym okresem półtrwania i stabilnością w rytmie okołodobowym.
17-OH-pregnenolon, adrenarche, andropauza, androstendion, cholesterol, dehydroepiandrosteron, estradiol, estrogen, estron, menopauza, nadnercza, niedobór dehydroepiandrosteronu, niewydolność kory nadnerczy, pregnenolon, prekursor hormonów płciowych, prohormon, siarczan dehydroepiandrosteronu, starzenie się organizmu, steroidy anaboliczne, testosteron, ujemne sprzężenie zwrotne, warstwa siatkowata nadnerczy - Leksykon substancji czynnych
Beta-karoten – Właściwości farmakokinetyczne
Beta-karoten jest wchłaniany w górnym odcinku jelita cienkiego poprzez inkorporację do wielowarstwowych miceli lipidowych, proces ten jest zależny od obecności żółci, co podkreśla znaczenie prawidłowego funkcjonowania dróg żółciowych. Biodostępność beta-karotenu wykazuje szerokie zróżnicowanie, od 10% do 90%, a jej zwiększenie obserwuje się przy jednoczesnym spożyciu tłuszczów. Metabolizm beta-karotenu obejmuje absorpcję około 25% w formie niezmienionej, natomiast pozostałe 75% ulega biokonwersji do retinolu już na etapie wchłaniania, co podkreśla jego podwójną rolę jako substancji aktywnej i prowitaminy A. Beta-karoten wykazuje działanie fotoprotekcyjne, które pojawia się po 2-4 tygodniach regularnej suplementacji i zanika w ciągu 1-2 tygodni po jej przerwaniu, co ma istotne znaczenie w terapii fotodermatoz i planowaniu profilaktyki przed ekspozycją na promieniowanie UV.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Fresenius Kabi 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne abirateronu octanu wykazały istotne obniżenie stężenia testosteronu, co skutkowało zmniejszeniem masy narządów rozrodczych, nadnerczy, przysadki mózgowej oraz sutków, a także zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi. Wszystkie zmiany miały charakter całkowicie lub częściowo odwracalny, ustępując w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Badania na szczurach potwierdziły odwracalną redukcję płodności u obu płci w okresie 4-16 tygodni po zaprzestaniu podawania leku. Wpływ na rozwój płodów obejmował zmniejszenie masy i wskaźników przeżycia, a także zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez działania teratogennego. Wyniki te są zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania abirateronu, polegającym na blokadzie syntezy testosteronu i zaburzeniu gospodarki hormonalnej.
abirateron, androgeny, działanie teratogenne, genotoksyczność, gospodarka hormonalna, krążący testosteron, nadnercza, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, potencjał rakotwórczy, przysadka mózgowa, rakotwórczość, redukcja płodności, ryzyko ekotoksykologiczne, sutek, toksyczny wpływ, układ rozrodczy, zmiana hormonalna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Vipharm 50 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy istotnych klinicznie stężeniach osoczowych, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica i włóknienie), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), trzustce (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach, stawach, macicy i jajnikach. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe oraz przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach myszy transgenicznych rasH2 i szczurów, gdzie dawki ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższe niż kliniczne AUC indukowały nowotwory żołądka, dwunastnicy, nadnerczy i gruczołów Brunnera.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kostnienie kręgów, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, pęcherzyki nasienne, poliploidia, przewód pokarmowy, resorpcja zarodkowa, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, wady rozwojowe szkieletu, zanik kanalików jąder - Leksykon substancji czynnych
Progesteron – Przedawkowanie
Progesteron, hormon steroidowy produkowany głównie przez ciałko żółte, łożysko oraz nadnercza, jest stosowany w różnych formach farmaceutycznych, takich jak kapsułki doustne, tabletki dopochwowe, globulki, żel dopochwowy oraz iniekcje. Przedawkowanie progesteronu, choć rzadko zagrażające życiu, może wywołać objawy neurologiczne (senność, zawroty głowy, zmiany nastroju w tym depresję i euforię), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha) oraz ginekologiczne (tkliwość piersi, bolesne miesiączkowanie, krwawienie z odstawienia). Objawy te zależą od dawki, drogi podania oraz indywidualnej wrażliwości pacjentki, a także od postaci farmaceutycznej, np. globulki Cyclogest cechują się dużym marginesem bezpieczeństwa, natomiast żel Crinone ma niskie ryzyko przedawkowania dzięki jednodawkowym aplikatorom.
ból brzucha, bolesne miesiączkowanie, ciałko żółte, depresja, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, endogenny progesteron, estradiol, euforia, farmakoterapia, globulka, hormon steroidowy, hormonalna terapia zastępcza, kapsułka doustna, krwawienie z odstawienia, łożysko, menopauza, nadnercza, nudności, okres okołomenopauzalny, plamienie, postać farmaceutyczna, progesteron, senność, tabletka dopochwowa, tkliwość piersi, układ pokarmowy, układ rozrodczy, wymioty, zaburzenie neurologiczne, zawroty głowy, żel dopochwowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Stymen 10 mg
Stymen to preparat zawierający 10 mg prasteronu (syntetycznej formy DHEA) w postaci tabletek doustnych, przeznaczony do uzupełnienia potwierdzonego laboratoryjnie niedoboru dehydroepiandrosteronu u mężczyzn. Prasteron, jako prekursor hormonów płciowych (testosteronu i estrogenów), odgrywa kluczową rolę w regulacji hormonalnej, a jego poziom fizjologicznie spada po 25. roku życia. Wskazaniem do terapii jest wyłącznie udokumentowany deficyt DHEA, po wykluczeniu innych przyczyn objawów klinicznych. Zalecane jest monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa leczenia przez lekarza prowadzącego.
badanie krwi, dehydroepiandrosteron, diagnostyka laboratoryjna, działanie niepożądane, hormon płciowy, hormon steroidowy, hormony płciowe, laktoza jednowodna, nadnercza, niedobór dehydroepiandrosteronu, nietolerancja laktozy, prasteron, suplementacja hormonalna, tabletka doustna, zaburzenie hormonalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suganet 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć sunitynib indukował poliploidię in vitro. Działanie rakotwórcze potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥0,9 do 7,8-krotnie przekraczające ekspozycję u ludzi powodowały nowotwory żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaki krwionośne, guzy chromochłonne i rozrosty gruczołów Brunnera.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, ciałko żółte, dysfagia, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, krwotok z przewodu pokarmowego, mutagenność, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozród i rozwój potomstwa, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ limfatyczny i krwiotwórczy, układ rozrodczy, wady rozwojowe szkieletu, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Medoxa 25 mg
Stosowanie prednizonu (Medoxa) w okresie reprodukcyjnym, ciąży i laktacji wymaga szczególnej ostrożności oraz indywidualnej oceny korzyści i ryzyka. W pierwszym trymestrze ciąży istnieje potencjalne ryzyko rozszczepu podniebienia u płodu, co potwierdzają badania doświadczalne na zwierzętach oraz przesłanki kliniczne u ludzi. W ostatnim trymestrze stosowanie glikokortykosteroidów może prowadzić do zaniku kory nadnerczy u płodu, co wymaga monitorowania i ewentualnego leczenia substytucyjnego noworodka. Przewlekła terapia może powodować zaburzenia wzrostu płodu, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie rozwoju płodu oraz funkcji kory nadnerczy u matki i dziecka.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abirateron Aristo 500 mg
Abirateron Aristo, będący inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów poprzez selektywne blokowanie 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, przewyższając efekty analogów LHRH czy orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3, obejmujących pacjentów z przerzutowym, hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC), stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem (5 mg/dobę) i supresją androgenową wykazało znaczące korzyści terapeutyczne. W badaniu 3011, obejmującym 1199 pacjentów z wysokim ryzykiem mHSPC, mediana przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS) wyniosła 33,02 miesiąca (95% CI: 29,57-NE) w grupie leczonej abirateronem, w porównaniu do 14,78 miesiąca (95% CI: 14,69-18,27) w grupie placebo (p < 0,0001, HR 0,466; 95% CI: 0,394-0,550). Ponadto, 38% pacjentów leczonych abirateronem osiągnęło co najmniej 50% redukcję PSA, w porównaniu do 10% w grupie kontrolnej.
analog LHRH, antygen swoisty dla prostaty, biosynteza androgenów, chemioterapia taksanami, dehydroepiandrosteron, docetaksel, enzym CYP17, gruczoł krokowy, hazard ratio, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja NYHA, kryteria PCWG2, kryteria RECIST, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie tętnicze, nadnercza, niewydolność serca, orchidektomia, populacja ITT, prednizon, pregnenolon i progesteron, przerzuty do mózgu, przerzuty trzewne, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, skala Gleasona, supresja androgenowa, terapia deprywacji androgenów, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xirobud 3 mg
Budezonid, będący glikokortykosteroidem do stosowania miejscowego (kod ATC: A07EA06), jest dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu zawierających 3 mg substancji czynnej (preparat Xirobud). Mechanizm działania opiera się na silnym efekcie przeciwzapalnym, głównie poprzez hamowanie uwalniania mediatorów zapalnych i cytokin. W badaniach klinicznych wykazano, że budezonid w dawce 9 mg/dobę jest równoważny klinicznie z prednizolonem 40 mg w indukcji remisji u pacjentów z łagodną do umiarkowanej chorobą Crohna (CDAI < 450), przy jednoczesnym mniejszym wpływie na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza (m.in. mniejsze obniżenie porannego i dobowego stężenia kortyzolu) oraz mniejszym ryzyku osteoporozy. U dzieci dawka 9 mg/dobę wykazuje skuteczność porównywalną do prednizolonu, z tendencją do mniejszej częstości działań niepożądanych typowych dla GKS, takich jak trądzik czy zespół Cushinga. W badaniach pediatrycznych stosowano dawkowanie dostosowane do masy ciała (6 mg/dobę dla ≤25 kg, 9 mg/dobę dla >25 kg) z obserwowaną poprawą wskaźnika PCDAI oraz jakości życia (IMPACT 3) po 8 tygodniach terapii.
ACTH, adrenokortykotropina, budezonid, choroba Crohna, cytokiny, działania niepożądane, działanie przeciwzapalne, fosfataza zasadowa, gęstość kości, glikokortykosteroid, jakość życia, jelito kręte, kapsułka żelatynowa, kolagenowe zapalenie jelita grubego, kortyzol, leczenie podtrzymujące, limfocytowe zapalenie jelita grubego, mediatory zapalne, mineralizacja kości, nadnercza, okrężnica wstępująca, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, poprawa histologiczna, poziom glukozy, remisja kliniczna, stan zapalny, twarz księżycowata, zespół Cushinga