biodostępność kwasu askorbowego
Biodostępność kwasu askorbowego (witaminy C) odnosi się do stopnia, w jakim ta substancja odżywcza jest wchłaniana z przewodu pokarmowego i wykorzystywana przez organizm. Jest to kluczowy parametr farmakologiczny, który determinuje efektywność suplementacji oraz wpływ diety na poziom witaminy C w organizmie.
Wchłanianie kwasu askorbowego odbywa się głównie w jelicie cienkim poprzez aktywny transport zależny od sodu, a w mniejszym stopniu poprzez dyfuzję bierną. Biodostępność witaminy C zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki – przy niskich dawkach (poniżej 200 mg) wynosi około 70-90%, natomiast przy wysokich dawkach (powyżej 1000 mg) spada do 50% lub mniej. Jest to związane z nasyceniem transporterów jelitowych SVCT1 i SVCT2.
Forma podania witaminy C wpływa na jej biodostępność. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu mogą zwiększać wchłanianie poprzez przedłużenie czasu kontaktu z błoną śluzową jelita. Liposomalne formy witaminy C charakteryzują się wyższą biodostępnością ze względu na ochronę przed degradacją w przewodzie pokarmowym i alternatywny mechanizm wchłaniania.
Czynniki żywieniowe i fizjologiczne również modyfikują biodostępność kwasu askorbowego. Flawonoidy obecne w owocach i warzywach mogą zwiększać biodostępność witaminy C poprzez ochronę przed utlenianiem. Stan zapalny jelit, choroby metaboliczne oraz stosowanie niektórych leków może natomiast zmniejszać jej wchłanianie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cebion 0,1 g/ml
Kwas askorbinowy, będący składnikiem aktywnym leku Cebion (100 mg/ml, krople doustne), charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z odwrotną zależnością między dawką a biodostępnością: przy dawce 1 g biodostępność wynosi 60-75%, przy 3 g około 40%, a przy 12 g spada do około 16%. Maksymalne stężenie w osoczu (do 4,2 mg/dl) osiągane jest około 3 godziny po podaniu dużej dawki. Metabolizm obejmuje odwracalne utlenianie do dehydroaskorbinianu w wątrobie oraz powstawanie nieaktywnych metabolitów (siarczan-2-askorbinian, szczawian), które są wydalane z moczem. Maksymalne stężenia w osoczu u zdrowych dorosłych wynoszą 1,34 ± 0,21 mg/dl u mężczyzn i 1,46 ± 0,22 mg/dl u kobiet, a całkowity obrót metaboliczny to około 1 mg/kg masy ciała na dobę.
biodostępność, biodostępność kwasu askorbowego, dehydroaskorbinian, farmakokinetyka kwasu askorbowego, flora bakteryjna jelita grubego, kwas askorbowy, leukocyty, nadnercza, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, przysadka mózgowa, soczewka oka, stężenie kwasu askorbowego w osoczu, szczawian, wchłanianie kwasu askorbowego, wchłanianie zwrotne, wydalanie kwasu askorbowego, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ascorvita 1000 mg
Produkt leczniczy Ascorvita w formie tabletek musujących zawiera 1000 mg kwasu askorbowego na tabletkę, co umożliwia efektywną suplementację witaminy C w stanach zwiększonego zapotrzebowania organizmu. Tabletki zawierają również substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takie jak sorbitol (400 mg), sód (294,5 mg) oraz aspartam (30,4 mg). Postać musująca sprzyja szybkiemu rozpuszczeniu w wodzie, co zwiększa biodostępność kwasu askorbowego i ułatwia podawanie wysokiej dawki witaminy C. Substancje pomocnicze pełnią funkcje regulatorów kwasowości, wypełniaczy, słodzików oraz barwników, co wpływa na stabilność, właściwości fizykochemiczne i cechy organoleptyczne preparatu.
aromat cytrynowy, aspartam, biodostępność kwasu askorbowego, efekt musujący, kwas askorbowy, kwas cytrynowy, niezgodność farmaceutyczna, pochłaniacz wilgoci, regulator kwasowości, ryboflawiny sodu fosforan, skrobia kukurydziana, sodu wodorowęglan, sorbitol, substancja pomocnicza, substancja wypełniająca, tabletka musująca, witamina C - Leksykon leków
Interakcje leku – Ascorvita 1000 mg
Kwas askorbinowy zawarty w preparacie Ascorvita wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z kilkoma grupami leków, które mają znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR) u pacjentów stosujących doustne leki przeciwzakrzepowe (pochodne warfaryny), gdyż witamina C może nasilać ich działanie i toksyczność, zwiększając ryzyko krwawień. Ponadto, kwas askorbinowy nasila działanie sulfonamidów, co wymaga dostosowania ich dawkowania. Współdziałanie z glikozydami flawonowymi może zwiększać biodostępność i efekt farmakologiczny tych związków, co należy uwzględnić w terapii. Witamina C zwiększa także wchłanianie żelaza niehemowego, co jest korzystne u pacjentów z niedoborem żelaza, ale może prowadzić do przeładowania u osób z zaburzeniami gospodarki żelazem, np. hemochromatozą.
biodostępność kwasu askorbowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwzakrzepowe, działanie synergistyczne, glikozyd flawonowy, gospodarka żelazowa, hemochromatoza, interakcja lekowa, intoksykacja alkoholowa, kwas askorbowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, parametr krzepnięcia, sulfonamid, warfaryna, wchłanianie żelaza, żelazo niehemowe