duszność w astmie

Duszność w astmie to jeden z głównych objawów tej przewlekłej choroby zapalnej dróg oddechowych. Pojawia się na skutek zwężenia światła oskrzeli wywołanego skurczem mięśni gładkich, obrzękiem błony śluzowej oraz nadmiernym wydzielaniem śluzu. Pacjenci często opisują ją jako uczucie „braku powietrza”, „ciężaru na klatce piersiowej” lub „niemożności nabrania pełnego oddechu”.

Klinicznie duszność w astmie charakteryzuje się napadowym charakterem, może wystąpić zarówno w dzień jak i w nocy, często budząc chorego ze snu. Objaw ten typowo pojawia się lub nasila po kontakcie z czynnikami wyzwalającymi, takimi jak alergeny, wysiłek fizyczny, zimne powietrze, infekcje dróg oddechowych czy stres. W ciężkich przypadkach duszność może prowadzić do stanów zagrożenia życia w postaci ciężkiego napadu astmy lub stanu astmatycznego.

Diagnostyka duszności w astmie opiera się na badaniu podmiotowym, przedmiotowym oraz badaniach dodatkowych, szczególnie spirometrii z próbą rozkurczową. Charakterystyczne dla astmy jest odwracalne ograniczenie przepływu powietrza w drogach oddechowych, które można zaobserwować jako poprawę FEV1 o co najmniej 12% i 200 ml po podaniu leku rozszerzającego oskrzela.

Leczenie duszności w astmie obejmuje stosowanie leków rozszerzających oskrzela (β2-mimetyki) oraz przeciwzapalnych (głównie glikokortykosteroidy wziewne). W terapii kluczowe jest również unikanie zidentyfikowanych czynników wyzwalających oraz edukacja pacjenta w zakresie samodzielnego monitorowania objawów i prawidłowego stosowania inhalatorów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl