fissurektomia
Fissurektomia to zabieg chirurgiczny polegający na wycięciu szczeliny odbytu, która jest bolesnym pęknięciem lub rozerwaniem skóry wyściełającej kanał odbytu. Procedura ta jest stosowana głównie w przypadkach przewlekłych szczelin odbytu, które nie reagują na leczenie zachowawcze, takie jak stosowanie maści, zmiana diety czy kąpiele nasiadowe.
Wskazaniami do fissurektomii są szczeliny odbytu utrzymujące się ponad 6-8 tygodni, powodujące silny ból podczas defekacji, często z towarzyszącym krwawieniem. Zabieg wykonuje się najczęściej w znieczuleniu miejscowym lub przewodowym, a polega na chirurgicznym wycięciu tkanki bliznowatej szczeliny wraz z jej dnem i brzegami.
Fissurektomia może być przeprowadzana samodzielnie lub w połączeniu z innymi procedurami, takimi jak lateralna sfinkterotomia wewnętrzna (częściowe przecięcie zwieracza wewnętrznego odbytu), mająca na celu zmniejszenie napięcia zwieracza i ułatwienie gojenia. Powikłaniami po zabiegu mogą być przejściowe zaburzenia kontroli oddawania gazów i stolca, infekcje rany oraz ryzyko nawrotu szczeliny.
Skuteczność fissurektomii jest wysoka, z odsetkiem wyleczeń sięgającym 90-95%. Okres rekonwalescencji trwa zazwyczaj 2-4 tygodnie, podczas których pacjent powinien stosować odpowiednią dietę bogatą w błonnik, utrzymywać higienę okolicy odbytu oraz stosować zalecone leki przeciwbólowe i rozluźniające stolec.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szczelina odbytu – Leczenie
Szczelina odbytu to pęknięcie nabłonka kanału odbytu, najczęściej w tylnej linii środkowej, wywołane urazem anodermy podczas defekacji twardych stolców. Wyróżnia się szczeliny ostre (<6-8 tygodni) i przewlekłe (>8 tygodni). Leczenie pierwszego rzutu obejmuje modyfikację diety (błonnik 25-35 g/dobę, 6-8 szklanek wody dziennie), kąpiele nasiadowe (10-20 minut, 2-3 razy/dobę), środki zmiękczające stolec oraz miejscowe środki przeciwbólowe (np. lidokaina 2-3 razy/dobę). W przypadku braku poprawy po 2-3 tygodniach wdraża się farmakoterapię: maść nitroglicerynową 0,2% (40,4-68% wskaźnik gojenia, działania niepożądane: bóle głowy u 20-30% pacjentów) lub blokery kanałów wapniowych (diltiazem 2% lub nifedypina 0,2%) z wyższą skutecznością (67-89,4%) i mniejszą toksycznością. Toksyna botulinowa typu A stanowi opcję w terapii opornej, z wskaźnikiem gojenia 27-96%, ale z ryzykiem przejściowego nietrzymania stolca u ~5% pacjentów oraz nawrotów do 42%.
anoderma, bloker kanałów wapniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, fissurektomia, iniekcja toksyny botulinowej, kanał odbytu, kąpiel nasiadowa, lidokaina, maść z tlenkiem cynku, nietrzymanie gazów, nietrzymanie stolca, nifedypina, środek zmiękczający stolec, szczelina odbytu, szczelina przewlekła, toksyna botulinowa, wazelina, zaparcie, zwieracz odbytu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Proktosedon (5 mg + 5 mg + 10 mg + 10 mg)/g
Proktosedon to maść doodbytnicza zawierająca 5 mg/g octanu hydrokortyzonu, 5 mg/g chlorowodorku cynchokainy, 10 mg/g siarczanu neomycyny oraz 10 mg/g eskuliny, wykazująca działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne i ściągające. Preparat jest wskazany w leczeniu hemoroidów zewnętrznych i wewnętrznych (zarówno w fazie ostrej, jak i przewlekłej), stanów zapalnych odbytu, szczeliny odbytu (fissura ani) oraz świądu odbytu. Ponadto, Proktosedon znajduje zastosowanie w okresie przed- i pooperacyjnym w zabiegach odbytu i odbytnicy, wspomagając redukcję stanu zapalnego, łagodzenie bólu oraz przyspieszając proces gojenia tkanek.
antybiotyk aminoglikozydowy, aplikator doodbytniczy, chlorowodorek cynchokainy, działanie ściągające, eskulina, fissura ani, fissurektomia, hemoroidektomia, hemoroidy, maść doodbytnicza, naczynie krwionośne, octan hydrokortyzonu, siarczan neomycyny, stan zapalny odbytu, świąd odbytu, szczelina odbytu, terapia skojarzona - Leksykon chorób i schorzeń
Szczelina odbytu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w szczelinie odbytu zależy od typu schorzenia (ostre vs przewlekłe), zastosowanego leczenia oraz indywidualnych cech pacjenta. Ostre szczeliny u pacjentów niskiego ryzyka zwykle ustępują po leczeniu zachowawczym w ciągu kilku dni do tygodni, natomiast przewlekłe wymagają leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Fissurektomia wykazuje wysoką skuteczność z 94% wskaźnikiem wyleczenia i średnim czasem gojenia rany 10,3 tygodnia, bez negatywnego wpływu na kontynencję. Sfinkterotomia boczna wewnętrzna (LIS) skuteczna u ponad 90% pacjentów, choć rzadko może powodować zaburzenia kontroli gazów lub wypróżnień. Iniekcje toksyny botulinowej dają wygojenie u 50-80% pacjentów, z lepszymi wynikami przy krótszym czasie trwania objawów (<8,5 miesiąca). Fizjoterapia dna miednicy (PFPT) jest skutecznym uzupełnieniem leczenia, poprawiając napięcie mięśni, gojenie szczeliny i redukując ból.
ból odbytu, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysfunkcja dna miednicy, fissurektomia, fizjoterapia dna miednicy, kolonoskopia, koloproktolog, kontynencja, krwawienie z odbytnicy, leczenie chirurgiczne, leczenie operacyjne, leczenie zachowawcze, mięśnie dna miednicy, napięcie mięśni, nawrót szczeliny odbytu, ostra szczelina odbytu, przewlekła szczelina odbytu, rak jelita grubego, szczelina odbytu, toksyna botulinowa, zapalna choroba jelit