metabolit prawastatyny
Metabolit prawastatyny to produkt przemian biochemicznych leku prawastatyna, który należy do grupy statyn stosowanych w terapii hipercholesterolemii. Prawastatyna jest metabolizowana głównie w wątrobie, gdzie podlega procesom hydroksylacji, oksydacji i koniugacji.
Głównym metabolitem prawastatyny jest 3α-hydroksy izomer, który zachowuje około 10-20% aktywności farmakologicznej związku macierzystego. W przeciwieństwie do innych statyn, prawastatyna jest metabolizowana głównie przez enzymy sulfotransferazy i nie jest istotnym substratem dla cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych.
Metabolity prawastatyny są wydalane głównie z żółcią (70%) oraz przez nerki (30%). Znajomość profilu metabolicznego prawastatyny ma kluczowe znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek, gdzie może być konieczne dostosowanie dawki leku ze względu na zmienioną farmakokinetykę metabolitów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Prawastatyna (sól sodowa) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-1,5 godziny, z całkowitą dostępnością biologiczną wynoszącą 17% i średnim wchłanianiem około 34%. Obecność pokarmu zmniejsza dostępność biologiczną, jednak nie wpływa na skuteczność terapeutyczną. Substancja podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie (66%), która jest głównym miejscem działania leku. Prawastatyna jest aktywnie transportowana do hepatocytów, co tłumaczy jej selektywne działanie na wątrobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (20-40 mg). Wiązanie z białkami osocza wynosi około 50%, a objętość dystrybucji około 0,5 l/kg. W przeciwieństwie do innych statyn, prawastatyna nie jest istotnie metabolizowana przez CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Głównym metabolitem jest 3-alfa-hydroksyizomeryczny z aktywnością farmakologiczną 2,5-10% w stosunku do leku macierzystego.
białka osocza, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, glikoproteina p, hepatocyty, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit prawastatyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, wydzielanie kanalikowe -
Leksykon leków
Prawastatyna, dostępna w tabletkach 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1-1,5 godziny oraz niską biodostępnością na poziomie 17%, co wynika z efektu pierwszego przejścia wątrobowego obejmującego 66% wchłoniętej dawki. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~50%) i objętość dystrybucji około 0,5 l/kg, co wskazuje na ograniczoną penetrację do tkanek obwodowych. Okres półtrwania wynosi 1,5-2 godziny, a eliminacja po podaniu doustnym odbywa się głównie przez kał (70%) i mocz (20%). Po podaniu dożylnym eliminacja jest podzielona na wydalanie nerkowe (47%) oraz żółciowe i biotransformację (53%). Klirens ogólnoustrojowy wynosi 0,81 l/h/kg, a klirens nerkowy 0,38 l/h/kg, co sugeruje aktywne wydzielanie kanalikowe prawastatyny. Metabolizm nie jest znacząco zależny od cytochromu P450, a główny metabolit 3-alfa-hydroksyizomeryczny wykazuje znacznie niższą aktywność (1/10-1/40) wobec reduktazy HMG-CoA w porównaniu do substancji macierzystej.
AUC, biodostępność, ciężka niewydolność nerek, Cmax, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, glikoproteina p, hepatocyt, klirens nerkowy, łagodna niewydolność nerek, LDL cholesterol, marskość wątroby alkoholowa, metabolit prawastatyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, prawastatyna, prawastatyna sodowa, reduktaza HMG-CoA, substancja czynna, Tmax
