dermatillomania
Dermatillomania, znana również jako zaburzenie skubania skóry (ang. skin picking disorder, SPD) lub ekskorjacja, to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nawracającym, kompulsywnym drapaniem lub skubaniem własnej skóry. W klasyfikacji DSM-5 jest zaliczana do grupy zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i powiązanych zaburzeń.
Pacjenci z dermatillomanią odczuwają silny, nieodparty przymus usuwania zmian skórnych, strupów, wyprysków czy nawet zdrowej skóry, co prowadzi do znacznych uszkodzeń tkanek. Typowe miejsca skubania to twarz, ramiona, dłonie, stopy i paznokcie. Zachowanie to często wywołuje znaczny dyskomfort psychiczny, poczucie wstydu i wpływa negatywnie na funkcjonowanie społeczne oraz zawodowe pacjenta.
Leczenie dermatillomanii wymaga zwykle podejścia wielokierunkowego, obejmującego terapię poznawczo-behawioralną (szczególnie techniki odwracania nawyków), farmakoterapię (najczęściej leki z grupy SSRI) oraz interwencje psychoedukacyjne. Zaburzenie to często współwystępuje z innymi problemami psychicznymi, takimi jak zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, depresja czy zaburzenia lękowe, co wymaga kompleksowego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) jest klasyfikowane w DSM-5 jako zaburzenie obsesyjno-kompulsywne i powiązane, charakteryzujące się kompulsywnym manipulowaniem skórą prowadzącym do uszkodzeń tkanek i upośledzenia funkcjonowania psychospołecznego. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (ok. 40% udziału), neurobiologiczne, psychologiczne i środowiskowe. Badania neuroobrazowe wykazały zmiany strukturalne i funkcjonalne w obszarach mózgu odpowiedzialnych za kontrolę impulsów i regulację emocji, w tym zmniejszoną integralność istoty białej łączącej przednie części kory zakrętu obręczy oraz zwiększoną gęstość istoty szarej w prążkowiu i ciele migdałowatym. Dysfunkcje układów neuroprzekaźników, zwłaszcza dopaminergicznego, serotoninergicznego i glutaminergicznego, odgrywają kluczową rolę w patofizjologii, co potwierdzają efekty farmakoterapii z użyciem SSRI, N-acetylocysteiny i innych leków modulujących neuroprzekaźnictwo.
ciało migdałowate, czynniki genetyczne, dermatillomania, dysfunkcja neuroprzekaźników, funkcjonalny rezonans magnetyczny, impulsywność emocjonalna, istota biała, kontrola impulsów, N-acetylocysteina, neuroprzekaźnik, prążkowie, redukcja stresu, regulacja emocjonalna, skubanie skóry, SSRI, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, Trening Odwracania Nawyku, trichotillomania, układ dopaminergiczny, układ glutaminergiczny, układ serotoninergiczny, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zakręt obręczy, zmiany strukturalne mózgu - Leksykon substancji czynnych
Lisdeksamfetamina – Działania niepożądane
Lisdeksamfetamina dimezylan, stosowana w terapii zaburzeń uwagi, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych typowy dla psychostymulantów ośrodkowego układu nerwowego. Do bardzo częstych działań należą zmniejszenie łaknienia, bezsenność, suchość w jamie ustnej, bóle głowy, ból w nadbrzuszu oraz utrata masy ciała, występujące u ≥10% pacjentów. Profil bezpieczeństwa uwzględnia także poważne powikłania, takie jak reakcje anafilaktyczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe (częstoskurcz, kołatania serca, wydłużenie QTc, kardiomiopatia), zaburzenia psychiatryczne (epizody psychotyczne, mania, omamy, agresja), drgawki, dyskinezy oraz eozynofilowe zapalenie wątroby. Częstość występowania działań niepożądanych różni się w zależności od grupy wiekowej (dzieci 6-12 lat, młodzież 13-17 lat, dorośli), co wymaga indywidualizacji monitorowania i postępowania terapeutycznego.
bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, bruksizm, chwiejność emocjonalna, częstoskurcz, dermatillomania, drgawka, drżenie, duszność, dysforia, dyskineza, eozynofilowe zapalenie wątroby, epizod psychotyczny, kardiomiopatia, kołatanie serca, lisdeksamfetamina dimezylan, mania, nadmierna senność, niepokój, niewyraźne widzenie, nudność, omam, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, poszerzenie źrenicy, psychostymulant, reakcja anafilaktyczna, suchość jamy ustnej, tik nerwowy, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, zaburzenie lękowe, zaburzenie smaku, zaburzenie uwagi, zaparcie, zmniejszenie łaknienia - Leksykon chorób i schorzeń
Trichotillomania to choroba polegająca na nieopanowanym pociągu do wyrywania włosów, znana również jako zespół wyrywania włosów. – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Trichotillomania to zaburzenie psychiczne z grupy OCD i BFRB, charakteryzujące się nawracającym, nieodpartym impulsem do wyrywania włosów, prowadzącym do widocznej utraty włosów, najczęściej z owłosionej skóry głowy, brwi lub rzęs. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, obejmujących utratę włosów, próby ograniczenia zachowania oraz kliniczny dystres lub upośledzenie funkcjonowania. W diagnostyce konieczne jest wykluczenie innych przyczyn wypadania włosów oraz ocena współistniejących zaburzeń psychicznych, takich jak lęk, depresja czy OCD. Objawy somatyczne obejmują m.in. charakterystyczny obraz „mnisiej tonzury”, świąd, uszkodzenia tkanek i ryzyko infekcji, a także trichofagię u 10-20% pacjentów. Przewlekły przebieg z okresami remisji i nawrotów oraz współwystępowanie innych zaburzeń psychicznych stanowią wyzwanie terapeutyczne.
badanie fizykalne, bezoar, dermatillomania, dialektyczna terapia behawioralna, kompleksowa terapia behawioralna, kryteria diagnostyczne DSM-5, leki przeciwpsychotyczne, medytacja uważności, morfologia krwi, N-acetylocysteina, onychofagia, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, remisja i nawrót, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, techniki relaksacyjne, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawczo-behawioralna, terapia uważności, Trening Odwracania Nawyku, trichofagia, trichotillomania, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, współwystępowanie zaburzeń psychicznych, wypadanie włosów, wywiad kliniczny, zaburzenia depresyjne, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia odżywiania, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem z okresami zaostrzeń i remisji, a bez odpowiedniego leczenia wskaźnik poprawy u dorosłych wynosi około 14%. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie terapii opartej na dowodach zwiększa szanse na redukcję objawów nawet do 50% w ciągu 3-6 miesięcy. Kluczowe dla utrzymania długoterminowej poprawy są sesje przypominające, zalecane comiesięcznie przez 6-9 miesięcy po początkowej poprawie, z późniejszym stopniowym wydłużaniem odstępów między wizytami. Adherencja do terapii, zwłaszcza internetowych interwencji poznawczo-behawioralnych, jest istotnym czynnikiem rokowniczym – wskaźniki ukończenia programów wahają się od 11% do 57%, a wczesne przerwanie terapii wiąże się z obniżoną motywacją i skutecznością leczenia.
badanie przekrojowe, dermatillomania, interwencja poznawczo-behawioralna, jakość życia pacjenta, leczenie oparte na dowodach, program terapeutyczny, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, przewlekły przebieg, przymus skubania skóry, remisja, ryzyko nawrotu, wczesne rozpoznanie, zaburzenie skubania skóry, zakażenie rany, zdrowie psychiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) to zaburzenie z kręgu obsesyjno-kompulsyjnego, charakteryzujące się obsesyjną preokupacją nieistniejącymi lub minimalnymi defektami wyglądu, trwającą zwykle od 1 do 8 godzin dziennie, prowadzącą do znacznego dystresu i upośledzenia funkcjonowania społecznego oraz zawodowego. Średni wiek wystąpienia to 16 lat, a ponad 2/3 przypadków rozpoczyna się przed 18 rokiem życia. Objawy obejmują kompulsywne zachowania, takie jak obsesyjne sprawdzanie w lustrze, nadmierne pielęgnowanie, poszukiwanie chirurgii plastycznej oraz lęk społeczny. Najczęściej dotyczy odsłoniętych części ciała (skóra, nos, usta, oczy) oraz narządów płciowych. BDD często współwystępuje z zaburzeniami lękowymi, depresją i zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, z odsetkiem prób samobójczych sięgającym 24-28% i śmiertelnością samobójczą 0,3% rocznie.
CBT, chirurgia plastyczna, dermatillomania, DSM-5, DSM-5-TR, ekspozycja i zapobieganie reakcjom, escitalopram, fluoksetyna, klomipramina, kompulsja, leczenie psychiatryczne, myśl samobójcza, perfekcjonizm, przekonanie urojeniowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skubanie skóry, SSRI, terapia poznawczo-behawioralna, trichotillomania, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie kompulsywne, zachowanie samobójcze - Leksykon chorób i schorzeń
Trichotillomania to choroba polegająca na nieopanowanym pociągu do wyrywania włosów, znana również jako zespół wyrywania włosów. – Epidemiologia
Trichotillomania to zaburzenie charakteryzujące się niekontrolowanym wyrywaniem włosów, z częstością występowania w populacji ogólnej szacowaną na 0,5-4,0%, najczęściej około 1-2%. Choroba dotyka zarówno dzieci, młodzież, jak i dorosłych, z wyraźną przewagą kobiet w grupie dorosłych (stosunek 3:1 do 10:1). Średni wiek początku objawów to 9-13 lat, z szczytem zachorowań w wieku 12-13 lat. Trichotillomania często współwystępuje z innymi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak zaburzenia lękowe (29-55%), depresja (22-45%), OCD (13-29%), ADHD (15-29%) oraz PTSD (19-29%). Około 10-20% pacjentów praktykuje trichophagię, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak bezoary przewodu pokarmowego. Zaburzenie ma przebieg przewlekły, z okresami zaostrzeń i remisji, a nasilenie objawów jest największe w okresie dojrzewania.
ADHD, bezoar, depresja, dermatillomania, gen SAPAP3, lek przeciwpsychotyczny atypowy, modulator glutaminianu, N-acetylocysteina, niedrożność przewodu pokarmowego, olanzapina, PTSD, SSRI, substancje psychoaktywne, terapia poznawczo-behawioralna, Trening Odwracania Nawyku, trichofagia, trichotillomania, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia odżywiania, zaburzenia tikowe, zespół Tourette’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Objawy
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania, zaburzenie ekskoriacji) to przewlekłe zaburzenie z grupy obsesyjno-kompulsywnych, charakteryzujące się kompulsywnym, trudnym do opanowania przymusem skubania skóry, prowadzącym do uszkodzeń tkanek, infekcji, blizn oraz znacznego cierpienia psychicznego. Występuje u 1,4-5,4% dorosłych, częściej u kobiet, zwykle rozpoczynając się w wieku 13-15 lat. Objawy obejmują zarówno automatyczne, nieświadome, jak i świadome, celowe skubanie różnych obszarów ciała (twarz, głowa, ręce, nogi), często poprzedzone napięciem lub stresem. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, uwzględniających nawracające uszkodzenia skóry, próby ograniczenia zachowania oraz wykluczenie innych przyczyn medycznych i psychicznych. Zaburzenie to wiąże się z wysokim ryzykiem współwystępowania depresji, lęków, a także myśli i prób samobójczych (12% i 11,5% odpowiednio).
ADHD, antybiotykoterapia, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca typu 1, dermatillomania, DSM-5, dysmorfofobia, egzema, kompulsywne skubanie skóry, łuszczyca, posocznica, przeszczep skóry, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, rogowacenie mieszkowe, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, toczeń, trądzik młodzieńczy, trichotillomania, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie ekskoriacjii, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie paniczne, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zakażenie skóry, zespół Pradera-Williego, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) to przewlekłe zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne charakteryzujące się kompulsywnym skubaniem, drapaniem lub ściskaniem skóry, prowadzącym do uszkodzeń tkanek, blizn i infekcji. Rozpoczyna się zwykle w wieku 13-15 lat i dotyka 1,4-5,4% dorosłych, częściej kobiety. Objawy obejmują nawracające uszkodzenia skóry, które mogą dotyczyć zdrowej skóry, pryszczy, ran czy strupów, a zachowanie to może trwać kilka godzin dziennie. Zaburzenie powoduje znaczny stres, upośledzenie funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz negatywny wpływ na samoocenę. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, a leczenie łączy psychoterapię (głównie terapię poznawczo-behawioralną z komponentami HRT i ERP) oraz farmakoterapię, w tym SSRI, N-acetylocysteinę, olanzapinę i topiramat. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje ocenę stanu skóry, pielęgnację ran (dezynfekcja, opatrunki hydrokoloidowe), monitorowanie zachowań, edukację pacjenta i wsparcie psychologiczne.
bliznowacenie skóry, choroba autoimmunologiczna, dermatillomania, fototerapia, infekcja skóry, kompulsywne skubanie skóry, kryteria diagnostyczne, mikronakłuwanie, N-acetylocysteina, ocena pielęgniarska, opatrunek hydrokoloidowy, pielęgnacja ran, przymus skubania skóry, psychiatra, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, skubanie skóry, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia laserowa, terapia poznawczo-behawioralna, trening odwracania nawyków, uszkodzenie tkanek, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie skubania skóry, zespół Pradera-Williego - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania, F42.4 wg DSM-5-TR i ICD-11) to kompulsywne, nawracające zachowanie prowadzące do uszkodzeń skóry i istotnego upośledzenia funkcjonowania psychospołecznego. Diagnoza opiera się na spełnieniu kryteriów DSM-5-TR, w tym obecności zmian skórnych, nieudanych próbach zaprzestania skubania oraz wykluczeniu innych przyczyn dermatologicznych, somatycznych i psychiatrycznych. Kluczowe jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu klinicznego, oceny lokalizacji i wzorców skubania, a także badania fizykalnego skóry, uwzględniającego świeże rany, blizny i infekcje wtórne. W diagnostyce pomocne są narzędzia takie jak Skin Picking Scale (SPS), Skin Picking Impact Scale (SPIS) oraz Diagnostic Interview for Skin Picking Problems (DISP), które umożliwiają ocenę nasilenia objawów i ich wpływu na życie pacjenta. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. egzemy, łuszczycę, świerzb, cukrzycę, zaburzenia dysmorficzne ciała, zaburzenia psychotyczne oraz efekty używania substancji psychoaktywnych.
badania biochemiczne, badanie histopatologiczne, biopsja skóry, choroba Hodgkina, choroby wątroby, czerwienica prawdziwa, dermatillomania, diagnostyka różnicowa, infekcja wtórna, klasyfikacja DSM-5-TR, klasyfikacja ICD-11, poziom TSH, samookaleczanie, toczeń układowy, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie ekskoriacjii, zespół Pradera-Williego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Elvanse 40 mg
Lisdeksamfetamina dimezylan, substancja czynna leku Elvanse, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla psychostymulantów, z bardzo częstymi objawami takimi jak zmniejszenie łaknienia, bezsenność, suchość w jamie ustnej, bóle głowy, ból w nadbrzuszu oraz redukcja masy ciała. W badaniach klinicznych u dzieci (6-12 lat) i młodzieży (13-17 lat) odnotowano dawkozależne zmniejszenie masy ciała: w 4-tygodniowym okresie odpowiednio do 1,1 kg i 2,3 kg, a w długoterminowych obserwacjach (12-24 miesiące) istotne spowolnienie rozwoju fizycznego wyrażone spadkiem wartości centylowych masy ciała nawet o 16,9 punktu. Ponadto, często obserwuje się zaburzenia snu o różnym charakterze (bezsenność ogólna, początkowa, śródsenna, późna), co wymaga dostosowania pory podawania leku. Profil bezpieczeństwa obejmuje także często występujące objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy, pobudzenie, niepokój) oraz układu sercowo-naczyniowego (częstoskurcz, kołatania serca), co wskazuje na konieczność regularnego monitorowania tych parametrów.
agresja, aktywność psychoruchowa, bezsenność, bezsenność początkowa, bezsenność późna, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, bruksizm, chwiejność emocjonalna, częstoskurcz, dermatillomania, drgawka, drżenie, duszność, dysforia, dyskineza, działanie niepożądane, eozynofilowe zapalenie wątroby, epizod psychotyczny, euforia, kardiomiopatia, kołatanie serca, krwawienie z nosa, lek psychostymulujący, lisdeksamfetamina dimezylan, mania, nadmierna senność, nadmierne pocenie, nadwrażliwość, niepokój ruchowy, niewyraźne widzenie, nudność, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, pobudzenie, poszerzenie źrenic, psychostymulant, reakcja anafilaktyczna, słowotok, suchość jamy ustnej, tik nerwowy, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, zaburzenie smaku, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie łaknienia, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie popędu płciowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Epidemiologia
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) charakteryzuje się powtarzającym się, kompulsywnym skubaniem skóry, prowadzącym do uszkodzeń tkanek i istotnego upośledzenia funkcjonowania oraz dystresu psychicznego. Epidemiologicznie, rozpowszechnienie w populacji ogólnej wynosi od 1,4% do 5,4%, ze średnią 3,45% według meta-analizy 19 badań (n=38 038). Częstość występowania jest wyższa u kobiet (stosunek szans 1,45:1), a początek zaburzenia najczęściej przypada na okres dojrzewania (13-15 lat), choć możliwe są początki w dzieciństwie i wieku dorosłym (do 45 lat). Zaburzenie ma przewlekły przebieg, średni czas trwania to około 20 lat. Wysokie wskaźniki współwystępowania obserwuje się z zaburzeniami lękowymi (63,4%), depresją (53,1%), OCD (26,3%), ADHD (23,5%) oraz trichotillomanią (12,7%). Dermatillomania jest także częstsza u pacjentów dermatologicznych (np. 26,3% zgłasza patologiczne skubanie) oraz psychiatrycznych (11,8% u hospitalizowanych nastolatków). Współistniejące dermatozy to najczęściej trądzik (24%) i atopowe zapalenie skóry (15%), a choroby autoimmunologiczne, takie jak RZS, toczeń czy cukrzyca typu 1, również wykazują związek z tym zaburzeniem.
atopowe zapalenie skóry, bliznowacenie, cukrzyca typu 2, dermatillomania, dermatologia, dystres, infekcja skóry, łuszczyca, N-acetylocysteina, PTSD, reumatoidalne zapalenie stawów, skubanie skóry, SSRI, stwardnienie rozsiane, świąd, toczeń, trądzik, trichotillomania, uogólnione zaburzenie lękowe, upośledzenie funkcjonowania, uszkodzenie tkanki, zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie paniczne, zapalenie wątroby typu C, zespół Pradera-Williego, zespół Smitha-Magenisa - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Zapobieganie i profilaktyka
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) to przewlekłe zaburzenie z grupy OCD, dotykające 1-4% populacji, charakteryzujące się kompulsywnym skubaniem skóry prowadzącym do uszkodzeń tkanek i zakażeń. Kluczowe w profilaktyce jest rozpoznanie indywidualnych czynników wyzwalających (np. stres, bodźce sensoryczne, określone sytuacje) oraz prowadzenie dziennika monitorującego epizody. Terapia odwracania nawyków (HRT) wraz z kontrolą bodźców (stosowanie barier fizycznych jak rękawiczki, plastry, opatrunki hydrokoloidowe) i modyfikacją środowiska (usunięcie narzędzi do skubania, zmiana oświetlenia) stanowią podstawę zapobiegania nawrotom. Ważne jest także zastępowanie skubania zachowaniami konkurencyjnymi angażującymi ręce (np. zabawki antystresowe, zajęcia manualne) oraz odpowiednia pielęgnacja skóry, w tym konsultacje dermatologiczne w celu leczenia współistniejących schorzeń skórnych i zapobiegania czynnikom wyzwalającym.
dermatillomania, dystres emocjonalny, egzema, ekspozycja i powstrzymanie reakcji, fluoksetyna, klomipramina, kontrola bodźców, lek przeciwpsychotyczny, łuszczyca, memantyna, N-acetylocysteina, opatrunek hydrokoloidowy, progresywna relaksacja mięśni, restrukturyzacja poznawcza, sertralina, SSRI, stabilizator nastroju, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia odwracania nawyków, terapia oparta na uważności, terapia poznawczo-behawioralna, trądzik, trichotillomania, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Leczenie
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania, zaburzenie ekskoracji) to przewlekłe zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, charakteryzujące się nawracającym, kompulsywnym skubaniem skóry prowadzącym do uszkodzeń tkanek. Dotyka około 2% populacji, często pozostając nierozpoznane. Leczenie wymaga kompleksowego podejścia, łączącego terapię poznawczo-behawioralną (CBT), trening odwracania nawyku (HRT) oraz farmakoterapię. CBT skupia się na restrukturyzacji poznawczej, treningu świadomości i zastępowaniu szkodliwych zachowań, natomiast HRT, uznawany za złoty standard, uczy identyfikacji wyzwalaczy i stosowania reakcji konkurencyjnych. Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) oraz terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) stanowią wartościowe uzupełnienia, zwłaszcza w regulacji emocji i akceptacji impulsów. Farmakologicznie stosuje się głównie SSRI w górnym zakresie dawek oraz N-acetylocysteinę (do 3000 mg/dobę), a także leki przeciwpsychotyczne, przeciwlękowe i przeciwpadaczkowe. Nowością jest memantyna, wykazująca wyższą skuteczność niż dotychczasowe metody, co sugeruje potrzebę dalszych badań nad jej zastosowaniem jako terapii pierwszego rzutu.
dermatillomania, intensywny program ambulatoryjny, kompleksowy model behawioralny, kompulsywne skubanie skóry, leczenie stacjonarne, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, memantyna, miejscowy kortykosteroid, N-acetylocysteina, program częściowej hospitalizacji, regulacja emocji, restrukturyzacja poznawcza, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, Trening Odwracania Nawyku, trening świadomości, układ glutaminergiczny, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zachowanie powtarzalne skoncentrowane na ciele