choroba przytarczyc

Choroby przytarczyc obejmują szereg schorzeń wpływających na funkcję tych niewielkich gruczołów dokrewnych położonych w okolicy tarczycy. Najczęściej występujące zaburzenia to pierwotna nadczynność przytarczyc (przerost lub gruczolak przytarczyc), wtórna nadczynność przytarczyc (związana z przewlekłą chorobą nerek) oraz niedoczynność przytarczyc.

Pierwotna nadczynność przytarczyc charakteryzuje się nadmiernym wydzielaniem parathormonu (PTH), co prowadzi do zwiększonego stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemia). Objawia się to osłabieniem mięśniowym, zaburzeniami psychicznymi, kamicą nerkową, osteoporozą oraz zwiększonym ryzykiem złamań. Podstawową metodą leczenia jest chirurgiczne usunięcie zmienionych przytarczyc.

Wtórna nadczynność przytarczyc rozwija się najczęściej w przebiegu przewlekłej choroby nerek, gdy obniżone stężenie aktywnej witaminy D i hipokalcemia stymulują kompensacyjny wzrost wydzielania PTH. Leczenie obejmuje suplementację witaminy D, preparaty wiążące fosforany oraz kalcymimetyki.

Niedoczynność przytarczyc to stan niedoboru PTH prowadzący do hipokalcemii, która może manifestować się tężyczką, drętwieniem kończyn, skurczami mięśni oraz zaburzeniami rytmu serca. Terapia polega na suplementacji wapnia i aktywnych form witaminy D, a w ciężkich przypadkach może wymagać podawania rekombinowanego PTH.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl