zabieg kroczowy
Zabieg kroczowy odnosi się do procedury chirurgicznej wykonywanej w obszarze krocza, czyli rejonu anatomicznego między odbytnicą a narządami płciowymi. Najczęściej wykonywane zabiegi kroczowe obejmują episiotomię (nacięcie krocza) podczas porodu, naprawę uszkodzeń poporodowych, zabiegi związane z nietrzymaniem moczu oraz operacje korygujące wypadanie narządów miednicy mniejszej.
Episiotomia jest jednym z najczęstszych zabiegów kroczowych, wykonywanym w celu powiększenia ujścia pochwy podczas porodu i zapobieżenia niekontrolowanemu pęknięciu tkanek. Obecnie zaleca się jej selektywne, a nie rutynowe stosowanie, zgodnie z aktualnymi wytycznymi położniczymi. Po porodzie konieczne bywa zaopatrzenie chirurgiczne pęknięć krocza, które klasyfikuje się w czterostopniowej skali w zależności od głębokości i zakresu uszkodzenia tkanek.
Zabiegi kroczowe wykonuje się również w ramach operacji uroginekologicznych, takich jak implantacja taśm podcewkowych w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu czy plastyka przedniej i tylnej ściany pochwy w przypadkach zaburzeń statyki narządów płciowych. Procedury te wymagają szczególnej staranności ze względu na bogate unaczynienie i unerwienie tej okolicy oraz bliskość struktur układu moczowego, płciowego i pokarmowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie odbytnicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Prolapsus recti to rzadkie schorzenie, charakteryzujące się wysunięciem części lub całej ściany odbytnicy poza odbyt, z częstością około 2,5/100 000 osób, częściej u kobiet i dzieci poniżej 4 roku życia. Wypadanie odbytnicy może być częściowe (błona śluzowa) lub całkowite, a objawy obejmują uwypuklenie tkanki po defekacji, ból, krwawienie, inkontynencję fekalną, wydzielanie śluzu oraz zaparcia. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, manometrii anorektalnej, defekografii i kolonoskopii, z koniecznością różnicowania z hemoroidami i nowotworami. U dzieci wskazane jest wykluczenie mukowiscydozy. Leczenie zachowawcze, skuteczne u około 90% dzieci i w łagodnych przypadkach, obejmuje dietę bogatą w błonnik (25-35 g/dobę), odpowiednie nawodnienie (6-8 szklanek/dobę), unikanie nadmiernego napinania, stosowanie środków zmiękczających stolec oraz ćwiczenia mięśni dna miednicy (Kegla). Manualna repozycja odbytnicy jest zalecana w przypadku wypadania, a w sytuacjach nagłych (ból, krwawienie, niemożność odprowadzenia) wymagana jest pilna interwencja lekarska.
błonnik w diecie, chirurgia robotyczna, choroba podstawowa, ćwiczenie Kegla, defekografia, dysfunkcja seksualna, kolonoskopia, krwawienie z odbytu, manometria anorektalna, martwica tkanki, mukowiscydoza, nietrzymanie stolca, owrzodzenie, procedura Altemeiera, resekcja jelita, skleroterapia iniekcyjna, środek zmiękczający stolec, technika minimalnie inwazyjna, wypadanie odbytnicy, zabieg kroczowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie odbytnicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza wypadania odbytnicy jest korzystna przy właściwym leczeniu. U dzieci w wieku 9 miesięcy do 3 lat w 90% przypadków wystarcza leczenie zachowawcze, a u najmłodszych często dochodzi do samoistnego ustąpienia. U dorosłych, zwłaszcza w podeszłym wieku, leczenie chirurgiczne jest skuteczne, choć ryzyko nawrotu sięga około 15%. Pooperacyjna śmiertelność jest niska, a kontynencja początkowo może się pogorszyć, ale u większości pacjentów poprawia się z czasem. W przypadku nawrotów wskazane jest zastosowanie innej techniki operacyjnej. Nieleczone wypadanie może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak uwięźnięcie, krwawienie, owrzodzenie błony śluzowej oraz nietrzymanie stolca. Czynniki ryzyka niepowodzenia funkcjonalnego po rektopeksji z siatką (VMR) obejmują stopień wypadania, obecność dolichocolon oraz wcześniejsze zaparcia, a rehabilitacja pooperacyjna znacząco poprawia rokowanie.